«Προσπελασιμοτητα της κοινωνιας απεναντι στα ατομα με αναπηριες»

Ο πρόεδρος του Συλλόγου «Περπατώ» Άλεξ Ταξιλδάρης βρέθηκε στο στούντιο του ΠτΘ, στην εκπομπή «Βομβιστές Δυτικών Προαστίων» σε μια συζήτηση για την προσβασιμότητα στην Κομοτηνή, την καθημερινότητα ενός ατόμου με αναπηρία, το πόσο κοντά είναι η πολιτεία, αλλά κύρια το πόσο δύσκολο είναι να βρει δουλειά ένα άτομο με αναπηρία για να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο και να μη νιώθει αποκλεισμένο. Η Κομοτηνή είναι μια πόλη που βελτιώθηκε αισθητά τα τελευταία χρόνια σε θέματα προσβασιμότητας σε δημόσιες υπηρεσίες αλλά μένει να γίνουν πολλά από ιδιώτες.

Ο Άλεξ Ταξιλδάρης βρίσκεται σε μια περίοδο προετοιμασίας για τους Παραολυμπιακούς. μόνο που αναγκάστηκε να σταματήσει στις 13 Σεπτέμβρη, περιμένοντας την προπονήτριά του να αποσπαστεί στην Κομοτηνή. Η υπογραφή της απόσπασης έγινε την Παρασκευή 5 Οκτωβρίου κι αν καθυστερούσε κι άλλο, θ’ αναγκαζόταν να μετακινηθεί στην Αθήνα για να κάνει τις προπονήσεις του και να μη χάσει άλλο πολύτιμο χρόνο. Δυστυχώς ο απόηχος από ένα μετάλλιο διαρκεί λίγο περισσότερο από τα φλας που φωτογραφίζουν τους φορείς ενός τόπου μ’ έναν ασημένιο παραολυμπιονίκη…

ΠτΘ: Η καθημερινή πρόσβαση για ΑΜΕΑ, αλλά και για άτομα που δε μπορούν προσωρινά να κινηθούν είναι εφικτή σε σχολεία, υπηρεσίες, χώρους πολιτισμού, το νοσοκομείο, το Ωδείο, τα ιδιωτικά ιατρεία, τα φαρμακεία, τη δημοτική αγορά, τα καταστήματα, το ΙΚΑ, τον κινηματογράφο;

Α.Τ.: Το θέμα της προσπελασιμότητας είναι πολύ καίριο, αλλά δεν είναι το μέγιστο πρόβλημα, γιατί η μεγαλύτερη μερίδα των ατόμων με αναπηρία δεν είναι αυτοί που χρησιμοποιούν αμαξίδια ή αυτοί που χρειάζονται ράμπες και πάρκινγκ. Ζήτημα είναι και η προσπελασιμότητα της κοινωνίας απέναντι στα άτομα με αναπηρίες, το να έχουν τα εφόδια ν’ αντιμετωπίσουν τη ζωή είτε είναι ανάπηροι, είτε τυφλοί, είτε καρκινοπαθείς.

Η προσπελασιμότητα στους δρόμους, στην κίνηση, στη ζωή είναι ένα μέσο για να το πετύχουμε αυτό. Στην Κομοτηνή έχουν γίνει μεγάλα βήματα στις δημόσιες υπηρεσίες και τους κεντρικούς δρόμους, αλλά στην υπόλοιπη καθημερινότητα του ατόμου με κινητικά προβλήματα η Κομοτηνή υστερεί αρκετά. Δεν υπάρχουν πολλοί χώροι ψυχαγωγίας προσπελάσιμοι, πολλά από τα ιατρεία και τα φαρμακεία δεν είναι προσπελάσιμα, τα αναπηρικά πάρκινγκ είναι λίγα κι αυτά που υπάρχουν είναι συνήθως κατειλημμένα ή φτιαγμένα σε δύσκολα μέρη. Ακόμη και κινήσεις που κάνουν ιδιώτες για ΑΜΕΑ γίνονται συνήθως για να γίνονται κι όχι γιατί πραγματικά έχουν καταλάβει ότι θα έχουν όφελος από το να έχουν ένα προσπελάσιμο χώρο.

Είστε «γάιδαρος»;

ΠτΘ: Εάν θέλει ένας επαγγελματίας να γίνει μια ράμπα στο πεζοδρόμιο που οδηγεί στο κατάστημά του την κατασκευάζει ο ίδιος ή καλεί τον δήμο;

Α.Τ.: Πρέπει να καλέσει τον δήμο για να το κάνει, ενώ ο ιδιώτης είναι υποχρεωμένος για την προσβασιμότητα στο μαγαζί του. Υπάρχουν κάποιοι νόμοι για το ποια κτίρια – ακόμη και ιδιωτικά – πρέπει να είναι προσβάσιμα και προσπελάσιμα. Κάποια άλλα εναπόκεινται στον επιχειρηματία να τα κάνει προσπελάσιμα. Το “Κοσμόπολις” είναι, για παράδειγμα, προσπελάσιμο. Ο κινηματογράφος είναι μερικώς προσπελάσιμος γιατί ο μόνος τρόπος για να δεις κάποιο έργο είναι να έχεις κάποιους φίλους που θα σε βοηθήσουν να καθίσεις στα πιο πίσω καθίσματα ή να καθίσεις πάρα πολύ μπροστά, αλλά είναι δύσκολο να παρακολουθήσεις το έργο από την πρώτη σειρά.

Στην πλατεία υπάρχουν παντού σκαλιά στα πεζοδρόμια, κανένα μαγαζί δεν έχει προσπελάσιμη τουαλέτα γι’ αυτό και υπάρχει κλειδί στο «Any Time» για να πηγαίνουν τα μέλη στην τουαλέτα του ΚΕΠ, μπροστά από την τράπεζα της Ελλάδος.

Οι Κομοτηναίοι θα πρέπει να προσέχουν ό,τι αφορά σε ράμπα και πάρκινγκ στην πόλη μας όταν σταθμεύουν και να μην υποστηρίζουν ότι θα αφήσουν το αυτοκίνητό τους για πέντε λεπτά. Εκείνα τα πέντε λεπτά που τυχαίνει να περάσω και δε μπορώ, θα πρέπει να περιμένω να φύγει το αυτοκίνητο, ανεξάρτητα από το αν βρέχει ή αν έχει κρύο.

Δεν είναι μόνο ότι περιμένει το άτομο με αναπηρία, αλλά και το πώς θα νιώσει όταν του κόβεται η μοναδική δυνατότητα διέλευσης από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο.

ΠτΘ: Θυμάμαι τα αυτοκόλλητα «Είμαι γάιδαρος» που είχατε διανείμει στην εκδήλωση με την προβολή της ταινίας στη νομαρχία, για όσους σταθμεύουν σε θέση ατόμων με ειδικές ανάγκες…

Α.Τ.: Ήταν μια πολύ ωραία πρωτοβουλία των Street Panthers που τα έβγαλαν στην Καλαμαριά, στη Θεσσαλονίκη. Είχαμε πάρει την άδεια από τον κ. Στυλιανίδη και μάλιστα είχε πει ότι εάν κάποιος δε μπορεί να το βγάλει και διαμαρτυρηθεί «στείλτε τον σ’ εμένα». Έχοντας την άδεια του υπουργού – πλέον – κολλάμε κατά κόρον αυτοκόλλητα σε όσους παρανομούν.

ΠτΘ: Πώς αντιδρούν;

Α.Τ.: Το μόνο ελάττωμα στο συγκεκριμένο αυτοκόλλητο είναι ότι ξεκολλάει πολύ εύκολα. Έχω δει κι επιφανείς Κομοτηναίους να κοιτάζουν δεξιά – αριστερά, να το βγάζουν και να φεύγουν, άλλους να μη δίνουν σημασία, άλλους να νιώθουν μετανιωμένοι και να δείχνουν ότι δεν θα το επαναλάβουν.

ΠτΘ: Υποθέτω ότι εάν έχει κάποιο μέλος σας πρόβλημα προσβασιμότητας μπορεί να τηλεφωνεί είτε στον αντιδήμαρχο Τεχνικών, τον κ. Τσαλικίδη είτε απευθείας στο δήμαρχο κ. Κοτσάκη και να τον ενημερώνει.

Α.Τ.: Να πούμε ότι το τηλέφωνο του «Περπατώ» είναι 25310-36909 και ο σύλλογος μπορεί άμεσα ν’ αντιμετωπίσει το πρόβλημα με τις ράμπες. Αυτό που ζητάμε από τους εργολάβους είναι οτιδήποτε καινούριο κατασκευάζεται να γίνεται με τις κατάλληλες προδιαγραφές κι όχι να πηγαίνουμε εμείς στη συνέχεια και να λέμε ότι πρέπει να σπάσει η ράμπα και να γίνει σωστά.

ΠτΘ: Εξάλλου, δεν αρκεί το να κατασκευαστεί μια ράμπα, αλλά πρέπει να είναι και η σωστή…

Α.Τ.: Τελευταία, όλες οι ράμπες που γίνονται στα πεζοδρόμια είναι ιδανικές. Στα κτίρια υπάρχει συνήθως πρόβλημα, όπως είναι αυτή της περιφέρειας.

ΠτΘ: Θεωρώ ότι πρέπει ν’ αρχίσετε να τα δημοσιοποιείτε τα προβλήματα και τα λάθη, με φωτογραφίες και με ονόματα εργολάβων, όταν πρόκειται για δημόσια κτίρια όπως η περιφέρεια…

Α.Τ.: Πολλές φορές μια ράμπα είναι παγίδα και θα ήταν καλύτερα να μην υπήρχε. Ένας τραυματισμός σ’ ένα άτομο με αναπηρία είναι μεγάλη υπόθεση γιατί μπορεί να τον ταλαιπωρήσει πολύ στην καθημερινότητά του.

ΠτΘ: Το νοσοκομείο είναι προσβάσιμο παντού;

Α.Τ.: Κάναμε μια κίνηση και δόθηκε η δυνατότητα να σταθμεύουν επάνω στην κεντρική είσοδο τα άτομα με αναπηρίες κι έχει γίνει και μια τουαλέτα.

Γνωρίζω καλύτερα το πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης.

ΠτΘ: Πώς είναι αυτό της Αλεξανδρούπολης;

Α.Τ.: Είναι καινούριο και σύμφωνα με τις προδιαγραφές που έχει θα μπορούσε να είναι καλύτερο, αλλά για τα ελληνικά δεδομένα είναι αρκετά καλό.

Ψυχοσωματική αποκατάσταση μέσα από την εργασία

ΠτΘ: Μπορεί σε τοπικό επίπεδο να έχει εκδηλωθεί ενδιαφέρον για την προσβασιμότητα των ΑΜΕΑ αλλά σε ευρωπαϊκές πόλεις όπως είναι το Άμστερνταμ έχει αντιμετωπιστεί συνολικά…

Α.Τ.: Στην Ολλανδία έχει λυθεί το θέμα της προσπελασιμότητας και γενικότερα στο εξωτερικό είναι τέτοια η υποστήριξη και η αποκατάσταση για άτομα με αναπηρίες – είτε πρόκειται για εκ γενετής αναπήρους, είτε για αναπήρους μετά από ατύχημα – ώστε μετά από ένα στάδιο να είναι ενεργά μέλη της κοινωνίας κι από αυτούς έχει και τις ανάλογες απαιτήσεις και το κράτος, το γερμανικό ή το σουηδικό, όπως το να εργάζονται και να έχουν ίσα δικαιώματα.

ΠτΘ: Τι μπορεί να κάνει ένα άτομο ΑΜΕΑ για να εργαστεί, μια και πρέπει να του δοθεί και μια ευκαιρία για να δουλέψει;

Α.Τ.: Η εργασία είναι ένα ζήτημα που καίει, καθώς έχει να κάνει με το βιοπορισμό και την οικογένεια του ατόμου, γι’ αυτό και δεν έχουμε συμπαράσταση ως άτομα με αναπηρίες. Εάν, όμως, για έναν αρτιμελή το θέμα της εργασίας είναι ζήτημα βιοπορισμού για ένα άτομο με αναπηρία είναι ψυχοσωματική αποκατάσταση. Στην Ελλάδα, δεν έχουμε σωστή αποκατάσταση, δεν έχουμε την ανάλογη κοινωνική πολιτική απέναντι στα άτομα με αναπηρίες, ώστε να νιώθουν ενεργά μέλη της κοινωνίας, γι’ αυτό θα έπρεπε τουλάχιστον μέσα από την εργασία να τους δίνεται η δυνατότητα να κάνουν κάτι δημιουργικό και χρήσιμο.

Βλέπω πώς συμπεριφέρονται και νιώθουν άτομα με αναπηρία που βρήκαν δουλειά όπως κι αυτοί που έχουν χάσει τη δουλειά τους ή δεν έχουν δουλέψει. Η εργασία είναι ίσως πιο σημαντική από το να κάνει ένα άτομο με αναπηρία αθλητισμό ή να κοινωνικοποιείται βγαίνοντας με τους φίλους του. Εάν είναι σε μια δουλειά νιώθει ότι συμμετέχει ενεργά στην κοινωνία.

ΠτΘ: Έχω την αίσθηση ότι δεν νιώθει τον αποκλεισμό, η δουλειά είναι χώρος που σε βοηθάει να νιώσεις ότι εντάσσεσαι στο σύνολο…

Α.Τ.: Υπάρχουν θέσεις στις οποίες μπορούν να βοηθήσουν άτομα με αναπηρίες είτε πρόκειται για πρόβλημα κινητικό είτε είναι πρόβλημα όρασης ή κώφωσης ή κάποιο άλλο.

Κάποια μέλη του «Περπατώ» έχουν μπει μέσα από κάποιο πρόγραμμα στο δήμο Κομοτηνής κι εργάζονται, όπως και η γραμματέας μας η Ντίνα Τοκούτση που βοήθησε το σύλλογο να φτάσει στο σημείο που είναι. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού, γιατί η σύμβασή τους λήγει κι εκεί που προσέφεραν τα παιδιά ουσιαστικά, θα μείνουν χωρίς δουλειά, γιατί δεν έχουμε τη δυνατότητα να βγάλουμε ένα νέο πρόγραμμα για να συνεχίσουν.

Έχουμε κάνει μια επαφή με το δήμαρχο, αλλά δεν είναι μέχρι στιγμής τόσο ευέλικτοι γι’ αυτό και θα πρέπει να τρέξουμε λίγο περισσότερο σαν «Περπατώ». Έχουμε έρθει σε συνεννόηση με τον ΟΑΕΔ και πιστεύω ότι θα τη βρούμε την άκρη και δεν θα μείνουν τα άτομα αυτά χωρίς δουλειά και ο σύλλογος χωρίς γραμματέα. Την κοινωνική λειτουργό την πληρώνουμε με δικά μας χρήματα σαν σύλλογος, θα θέλαμε να διασφαλιστεί τουλάχιστον η θέση της γραμματέως.

Οι αρμόδιες υπηρεσίες κι ο κ. Κοτσάκης έχουν ενημερωθεί, είναι δίπλα μας.

ΠτΘ: Πόσα είναι τα άτομα που έχουν σχέση οικονομικής συνεργασίας με το δήμο Κομοτηνής και είναι μέλη του συλλόγου σας;

Α.Τ.: Επτά άτομα, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις γονέων ανήλικων παιδιών με αναπηρία, οι οποίοι κατά διαστήματα είχαν μια σύμβαση με το δήμο κι εργαζόντουσαν, για να μπορούν και να στηρίξουν τα παιδιά τους. Η αναπηρία είναι ένα ακριβό «χόμπι».

ΠτΘ: Στις προκηρύξεις που γίνονται κατά καιρούς δίνεται προτεραιότητα σε άτομα με αναπηρία. Εφαρμόζεται;

Α.Τ.: Δεν είναι τόσο απλό. Προσωπικά, περιμένω το διορισμό μου λόγω της νίκης μου στους Ολυμπιακούς Αγώνες κι όχι ως άτομο με αναπηρίες.

ΠτΘ: Είστε Παραολυμπιονίκης, έχετε φέρει ένα ασημένιο μετάλλιο, τι γίνεται όμως μ’ ένα άτομο που είναι ανάπηρο και ζει με μια σύνταξη;

Α.Τ.: Δεν είναι εύκολα τα πράγματα, υπάρχουν υπηρεσίες που έχουν προσλάβει άτομα όπως ο ΟΤΕ ή η ΔΕΗ, αλλά είναι θέμα της υπηρεσίας. Το κίνημα της αναπηρίας στην Ελλάδα ταλαιπωρείται και η εργασία για τα άτομα με αναπηρία είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Συντάξεις για αναπήρους

ΠτΘ: Τι γίνεται με τις αναπηρικές συντάξεις; Ο νομός Ροδόπης έχει τη μεγαλύτερη αναλογία αναπήρων – πληθυσμού ή από τις μεγαλύτερες…

Α.Τ.: Λόγω του ότι ισχύει το απόρρητο δεν μπορούσαμε να γνωρίζουμε ποια είναι τα 3.500 άτομα με αναπηρία, γι’ αυτό και στείλαμε μέσα από την Πρόνοια μια πρόσκληση σ’ αυτά τα άτομα για να τα γνωρίσουμε. Αυτό που προτείναμε είναι στις επιτροπές χαρακτήρισης ατόμων με αναπηρία ή στις διάφορες επιτροπές που δίνονται βοηθήματα σε άτομα με αναπηρία και χαρακτηρίζονται κάποια άτομα ως ανάπηρα να συμμετέχει πάντα ένα μέλος του «Περπατώ», λόγω του ότι θα φέρνει τα άτομα με αναπηρία κοντά στο σύλλογο και το σύλλογο κοντά στα άτομα, αλλά και γιατί θα υπάρχει μια εγγύηση ότι αυτός που θα χαρακτηρίζεται άτομο με αναπηρία θα είναι πραγματικά άτομο με αναπηρία.

Στο εξωτερικό, οι ανάπηροι προσπαθούν να φαίνονται λιγότερο ανάπηροι, ενώ στην Ελλάδα επιχειρούν να φαίνονται ανάπηροι αυτοί που είναι αρτιμελείς για να πάρουν τη σύνταξη.

ΠτΘ: Πόση είναι η σύνταξη;

Α.Τ.: Είναι ανάλογη με το ποσοστό αναπηρίας.

ΠτΘ: Είναι αξιοπρεπές ποσό για να το διεκδικήσει κάποιος;

Α.Τ.: Προσδιορίζεται ανάλογα με το ποσοστό της αναπηρίας, αλλά κατά τη γνώμη μου είναι λάθος και θα έπρεπε να εξαρτάται από το ποσοστό της αυτονομίας του ατόμου, γιατί με βάση αυτό καθορίζονται και τα έξοδα του ατόμου, το πόσες ώρες θα χρειαστεί να έχει κάποιον δίπλα του, να τον πληρώνει για να τον βοηθάει στις καθημερινές του ανάγκες.

Για παράδειγμα, τα χρήματα που δίνονται μηνιαία σ’ εμένα που δεν είμαι αυτόνομος, για να καλύψω έναν βοηθό για τα βασικά ανταποκρίνεται στο 1/5 με 1/6 των χρημάτων που χρειάζομαι. Ας προσθέσουμε κι όλα τ’ άλλα που δεν καλύπτονται κατά 100%, όπως είναι το καρεκλάκι. Τα καρεκλάκια που πρέπει να έχουν τα άτομα με αναπηρίες κοστίζουν πάνω από 4.000 ευρώ, ενώ η πολιτεία δίνει 1.000 ευρώ και τα καρεκλάκια είναι στην καλύτερη περίπτωση για 10 χρόνια. Εάν κάποιος δεν έχει τα χρήματα, αγοράζει ένα καρεκλάκι που είναι άχρηστο κι επικίνδυνο, απλά για να κάθεται και να κυλάει κι όχι για να είναι αυτόνομος κι ενεργός πολίτης.

ΠτΘ: Έχετε κάποια βοήθεια μέσα από το πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι»;

Α.Τ.: Υπάρχουν δήμοι όπου το «Βοήθεια στο σπίτι» είναι ενεργό και συνεργάζεται πολύ καλά με τον «Περπατώ» και κάποια άλλα που φτάνουν μέχρι εκεί που τους υποχρεώνει το πρωτόκολλο. Στην Κομοτηνή, το πρόγραμμα βοηθάει. Σε κάποιους δήμους, τα βανάκια που υπάρχουν είναι για τη μετακίνηση των μελών στα περιστατικά κι όχι των ατόμων με αναπηρίες.

Έχει κενά σαν πρόγραμμα, αλλά βοήθησε σε μεγάλο βαθμό άτομα της τρίτης ηλικίας.

ΠτΘ: Σε μια συζήτησή σας με το δήμαρχο κ. Κοτσάκη είχατε αναφερθεί στους λογαριασμούς της ΔΕΥΑΚ και την έκπτωση που πρέπει να έχουν τα ΑΜΕΑ.

Α.Τ.: Μπορούμε ν’ αναφέρουμε το παράδειγμα του δήμου Ιάσμου, όπου ή πληρώνουν το μισό ποσό ή τίποτε. Βέβαια, είναι πιο εύκολο γιατί ο δήμος Ιάσμου είναι μικρότερος, όπως και τα τέλη, και λιγότερα τα άτομα με αναπηρία. Ο νόμος κάνει λόγο για τα άτομα με αναπηρία γενικότερα, τα οποία είναι πολλά στο νομό μας.

ΠτΘ: Επομένως, για να γίνει μια παρόμοια κίνηση με τους λογαριασμούς της ΔΕΥΑΚ στο δήμο Κομοτηνής θα πρέπει να ξεκαθαρίσει και το μητρώο, γιατί τα 3.500 άτομα είναι πολλά.

Α.Τ.: Ακριβώς. Αυτό είχε ξεκινήσει κι επί Τάσου Βαβατσικλή αλλά δεν προχώρησε από τότε. Το θέσαμε και στους κ.κ. Κοτσάκη και Χατζηκωνσταντίνου και μας απάντησαν ότι κάποια στιγμή θα περάσει από το δημοτικό συμβούλιο και τους πιέζουμε προς αυτήν την κατεύθυνση. Λέμε εκ νέου ότι είμαστε στη διάθεσή τους ώστε να γίνουν όλες οι αιτήσεις μέσω του «Περπατώ» και να οριστεί ότι όσοι είναι μέλη θα έχουν αυτή την έκπτωση. Είναι μια ιδέα που μπορεί ν’ ακούγεται περίεργα, αλλά θεωρώ ότι είναι ο μόνος τρόπος.

ΠτΘ: Μ’ αυτή την οδό υποχρεώνεται τα 3.500 άτομα να έρθουν σε επαφή με το σύλλογο κι έστω να κάνουν μια συμβολική εγγραφή στο σύλλογο, με την προϋπόθεση να είναι άτομα με αναπηρία.

Α.Τ.: Ακριβώς.

ΠτΘ: Ο Γιώργος Πετρίδης είχε μια πολύ καλή ιδέα και πρόταση για να γίνει προσβάσιμος ο νομός Ροδόπης και θεωρώ ότι κάποια στιγμή πρέπει να συζητηθεί δημόσια…

Α.Τ.: Είναι μια πολύ καλή ιδέα, έχει ξεκινήσει εδώ και 5- 6 χρόνια, για να πάρει ο νομός το brand name της προσπελασιμότητας στον εναλλακτικό τουρισμό και την αναπηρία. Έχουμε τις δυνατότητες να το προσφέρουμε, θα είναι πρωτοπόρο στην Ευρώπη, σε επίπεδο περιφέρειας ή νομού και θα βοηθήσει πολύ στον τουρισμό και μάλιστα όχι μόνο για άτομα με αναπηρίες. Είναι ο μόνος τρόπος η Θράκη ν’ ανταπεξέλθει στον τουρισμό απέναντι στις νότιες περιοχές της χώρας, μια και η σαιζόν διαρκεί ένα μήνα.

Η ιδέα είναι να ξεκινήσουμε σαν ομάδα με επιχειρηματίες είτε με άτομα από την αυτοδιοίκηση όπως είναι ο Γιώργος Πετρίδης ή ο Γιώργος Πεταλωτής. Επίσης, ο κ. Λίτσος είναι αρωγός. Στόχος είναι να γίνει μια ομάδα που θα προωθήσει την ιδέα.

ΠτΘ: Κατά πόσο θα είναι προσβάσιμες οι παραλίες του Φαναρίου για τα άτομα με αναπηρίες;

Α.Τ.: Ήδη, φέτος στο «Εν Πλω», στα τέλη Αυγούστου μπήκε μια ράμπα μέσα από το υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης. Χάρη στην κινητοποίηση του κ. Λίτσου, του «Περπατώ» και του υπουργείου Εσωτερικών έχουμε μπει σ’ ένα πιλοτικό πρόγραμμα κι ένας ιδιώτης έχει φέρει ανθεκτικές ράμπες για την άμμο μαζί με το ειδικό καρεκλάκι για την άμμο και το νερό, μαζί με χημική τουαλέτα και πάρκινγκ. Θα γίνουν σε άλλα έξι σημεία στην παραλία της Αρωγής και μία κατασκευή στη Μέση.

Τον επόμενο χρόνο θα είναι παράδειγμα προς μίμηση για όλες τις παραλίες της Ελλάδος.

Περιμένοντας…

ΠτΘ: Να μην ξεχάσουμε το ασημένιο μετάλλιο που έφερες στην πόλη από τους Παραολυμπιακούς, κάτι που είναι συνηθισμένο μετά τη λήξη των τελετών. Προπονείστε;

Α.Τ.: Ξεκίνησα την προετοιμασία μου από τις 3 Αυγούστου και συνέχισα μέχρι τις 13 Σεπτεμβρίου, οπότε ήμουν αναγκασμένος να σταματήσω για δυο λόγους. Ο βασικότερος λόγος ήταν ότι έφυγε η προπονήτριά μου γιατί η οργανική της θέση ήταν στην Αθήνα κι εδώ και 2- 3 χρόνια δεν έχουμε καταφέρει να εξασφαλίσουμε το να βρίσκεται στην Κομοτηνή. Αυτοί που θα μπορούσαν να το κάνουν είναι ήδη ενήμεροι και πρέπει να γίνει άμεσα, γιατί και πέρυσι είχε παρουσιαστεί το ίδιο πρόβλημα πριν το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Φέτος είναι χρονιά Ολυμπιακών Αγώνων, θα έπρεπε να κάνω προετοιμασία και τρέχω δεξιά κι αριστερά και παρακαλάω να έχω προπονήτρια. Δεν ζητάμε παράλογα πράγματα ούτε μέσον για να βολέψουμε κάποιο άτομο, μια και είναι διορισμένη, ούτε καν να είναι μόνιμα αποσπασμένη. Απλά να έρθει κάπου εδώ κοντά η οργανική της θέση για να μπορώ να κάνω προπονήσεις, όπως και άλλα παιδιά – μέλη του συλλόγου «Ηρόδικος».

ΠτΘ: Στείλατε προσωπική επιστολή στον υπουργό Παιδείας;

Α.Τ.: Είχα κάνει προηγούμενα κινήσεις προς τον τότε υφυπουργό Αθλητισμού τον κ. Ορφανό, είχα μιλήσει με διευθυντές και ο κ. Στυλιανίδης το γνωρίζει από πέρυσι το θέμα γιατί είχε γίνει η ίδια διαδικασία.

Είμαι ήδη δυο εβδομάδες έξω από το νερό, επομένως εάν δεν δοθεί λύση την επόμενη εβδομάδα θ’ αναγκαστώ να φύγω στην Αθήνα.

ΠτΘ: Εύχομαι να γίνει το καλύτερο, αλλά αν δε δοθεί άμεσα απάντηση, μάλλον η Αθήνα είναι η μόνη λύση.

Α.Τ.: Μόνο που δεν είναι εύκολο να είμαι στην Αθήνα μόνος μου γιατί δεν είμαι αυτόνομος. Να πούμε ότι η Μαρία είναι επίσημα αναγνωρισμένη προπονήτρια παραολυμπιονίκη στην Εθνική Ομάδα.

ΠτΘ: κ. Ταξιλδάρη, η δύναμη δίνει καλύτερα αποτελέσματα εκεί που δε μπορεί να δώσει η πολιτεία…

Α.Τ.: Η Κομοτηνή πραγματικά δείχνει με τον πιο υγιή και όμορφο τρόπο ότι είναι δίπλα στον Άλεξ σαν αθλητή,αλλά και στην αναπηρία γενικότερα και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό. Το εισπράττω από τα μικρά παιδιά στα δημοτικά σχολεία μέχρι και τα άτομα της τρίτης ηλικίας κι αυτό δίνει το κουράγιο για συνέχεια.

Μαρία Αμπατζή

Υ.Γ.: Την Τετάρτη ο Άλεξ είχε λάβει την υπόσχεση ότι θα υπογραφεί η απόσπαση της προπονήτριάς του. Την Παρασκευή υπεγράφη.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.