«Πρεπει να παλεψουμε ολοι μας για το ελληνικο, δημοσιο, δωρεαν σχολειο»

Η ελπίδα όλων όσων σχεδιάζουν το μέλλον και οργανώνουν την ένταξη των εκάστοτε νέων γενεών στην κοινωνία και την κοινή ζωή είναι μία: η νέα γενιά, η κάθε νέα γενιά, να φέρνει μαζί της μια νέα πρόταση ζωής, μια βελτιωμένη βιο-θεωρία και κοινωνική προοπτική που δικαιούται να εφαρμόσει και να δοκιμάσει στην πράξη. Στο πλευρό αυτής της γενιάς, της κάθε νέας γενιάς, βρίσκονται οι δάσκαλοι, οι άνθρωποι που επί σαράντα μέρες πάλεψαν για τη χαμένη αυτοεκτίμηση, τη λησμονημένη αξιοπρέπεια. Σε μια δύσκολη εποχή για τη δημόσια παιδεία στο «Εμείς η Πόλις» φιλοξενούμε δυο διαφορετικές φωνές, δυο ανθρώπους που επί πολλές δεκαετίες προετοιμάζουν τους δασκάλους: Τον Σήφη Μπουζάκη, καθηγητή στο Παιδαγωγικό Τμήμα Πατρών και τον Ιωάννη Πυργιωτάκη, καθηγητή στο Παιδαγωγικό Τμήμα της Κρήτης. Σε μέρες με ιδιαίτερα φορτισμένο κλίμα, με αρνήσεις και αντεγκλήσεις κι οι δυο συνομιλητές υπενθυμίζουν ότι τη λύση μπορεί να δώσει μόνον η αγάπη στη γνώση, στον άνθρωπο και στο λειτούργημα του εκπαιδευτικού…

Σήφης Μπουζάκης, καθηγητής στο Παιδαγωγικό Τμήμα Πατρών:

«Πρέπει να παλέψουμε όλοι μας για το ελληνικό, δημόσιο, δωρεάν σχολείο»

Πόσα χρόνια λειτουργείτε στην Πάτρα και τι θεωρείτε ότι έχετε πετύχει;

Λειτουργούμε εδώ και είκοσι χρόνια, από το 1986. Είμαστε σ’ ένα επίπεδο πολύ καλό, εκπαιδεύουμε το δάσκαλο που αμέσως απορροφάται από τα σχολεία και αντιμετωπίζει πιο αποτελεσματικά τη σχολική πραγματικότητα, όπως αυτή σήμερα διαμορφώνεται.

Τι προβλήματα εντοπίζετε στο χώρο της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης;

Υπάρχουν πολλά νέα προβλήματα, όπως είναι το θέμα των παιδιών από άλλες εθνικότητες, το θέμα των μεταναστών. Οι πολυπολιτισμικές τάξεις είναι μια νέα πραγματικότητα. Για αρκετά παιδιά τα ελληνικά είναι ξένη γλώσσα, έχουν σοβαρά ελλείμματα γενικότερα στη γλώσσα. Πρόβλημα είναι και αυτό που καταγράφεται ως επιθετική συμπεριφορά, αλλά και τα νέα βιβλία και τα νέα προγράμματα. Όλα αυτά προκαλούν μια αγωνία στο νέο δάσκαλο που μόλις τελειώσει το Πανεπιστήμιο θα βρεθεί στις τάξεις. Πρέπει να τον προετοιμάσουμε γι’ αυτά τα ζητήματα.

Ένας 22χρονος πόσο έτοιμος είναι να τ’ αντιμετωπίσει όλα αυτά;

Είναι και ευτυχία σε μια χώρα που έχει υψηλά ποσοστά ανεργίας ότι οι δικοί μας οι φοιτητές, έχουν αμέσως δουλειά. Το νέο της ηλικίας προβληματίζει, ένας νέος άνθρωπος μπαίνει σε μια τάξη με πολλά προβλήματα, νιώθει αβοήθητος, προσπαθεί ν’ αντιμετωπίσει προβλήματα της πράξης. Γι’ αυτό και η έμφασή μας δίνεται στην σχολική πράξη. Έχουμε πολλά εξάμηνα στα οποία ο φοιτητής μπαίνει στο σχολείο, παρακολουθεί, διδάσκει έχοντας στο πλευρό του έναν έμπειρο δάσκαλο. Προσπαθούμε ν’ αντιμετωπίσουμε τα νέα σχολικά προβλήματα, για παράδειγμα φέτος τα βιβλία που απαιτούν μια άλλη σχολική προσέγγιση. Βιβλία που θέλουν αναζήτηση της γνώσης, έρευνα, παρουσιάζουν τη γνώση πολύ συμπιεσμένη, γεγονός το οποίο απαιτεί παραπάνω προσπάθεια για το δάσκαλο, το μαθητή και το γονιό. Είναι καλά βιβλία, αλλά έχουν νέες απαιτήσεις, θέλουν επιμόρφωση οι εκπαιδευτικοί, οι υπηρετούντες. Και οι δικοί μας ζητούν ειδικά σεμινάρια.

Ποια χαρακτηριστικά θεωρείτε ότι πρέπει να έχει ο δάσκαλος;

Να είναι επαγγελματίας δάσκαλος με την έννοια ότι είναι ο συνεπής εκπαιδευτικός, ο διαβασμένος, ο μορφωμένος, που ξέρει τι κάνει, γιατί το κάνει και πώς το κάνει και μ’ αυτό νιώθει ευτυχής και έχει αυτοεκτίμηση πολύ υψηλή. Η αυτοεκτίμηση είναι σημαντική προϋπόθεση για έναν επιτυχημένο εκπαιδευτικό. Οι Φιλανδοί που είναι στην PIZZA πρώτοι, φαίνεται ότι έχουν πολύ υψηλή αυτο-εκτίμηση. Έχουν σιγουριά γι’ αυτό που κάνουν γιατί είναι εκπαιδευμένοι, έχουν οι πιο πολλοί μεταπτυχιακές σπουδές άρα πατάνε γερά, ξέρουν γιατί κάνουν κάτι και πώς το κάνουν και πώς πρέπει να γίνει.

Ποια θεωρείτε τα σημαντικότερα προς λύση ζητήματα;

Τα αιτήματα που τέθηκαν φέτος από τους δασκάλους ήταν το θέμα του μισθού τους, που είναι ένα σημαντικό ζήτημα. Απαιτούν αξιοπρεπή διαβίωση και αυτό σημαίνει αποζημίωση πιο υψηλή. Το θέμα του ποσοστού επί του ΑΕΠ για την παιδεία και το θέμα της επιμόρφωσης με βιβλία, προγράμματα κ.α. Υπάρχει ένα έλλειμμα στην επιμόρφωση και εκεί πρέπει η πολιτεία να εντρυφήσει, είμαστε δίπλα να βοηθήσουμε με προγράμματα να επιμορφωθούν πια στις νέες απαιτήσεις που έχει το σχολείο. Πρέπει η ποιότητα να ανέβει στην Εκπαίδευση και όχι η ποσότητα.

Πού χωλαίνει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα;

Νομίζω ότι στα ποιοτικά στοιχεία χωλαίνει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Τα ποιοτικά στοιχεία είναι το θέμα μας, τα ποσοτικά λίγο πολύ τα αντιμετωπίζουμε. Η υποδομή, το κτίριο, η αίθουσα, ο χώρος να είναι χώρος παιδαγωγικός και, γενικά, η παιδαγωγική αντιμετώπιση των παιδιών, η ποιότητα στα βιβλία, στα προγράμματα, στην επικοινωνία, όλα αυτά είναι αυτό που ονομάζουμε ποιοτικούς δείκτες. Εκεί πιστεύω ότι έχουμε υστερήσει και πρέπει να ρίξουμε το βάρος όλοι μας και η Πολιτεία και τα Παιδαγωγικά Τμήματα.

Το γεγονός ότι έχουμε πολυπολιτισμικά σχολεία τι προβλήματα δημιουργεί στον εκπαιδευτικό;

Έχουμε πια σχολεία πολυπολιτισμικά, όπου οι Έλληνες είναι μειονότητα. Τα ξένα παιδιά είναι η πλειοψηφία, τα οποία για να ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία χρειάζεται μια άλλη αντιμετώπιση, μια προσπάθεια εξατομίκευσης. Ένα παιδί που δεν ξέρει καθόλου ελληνικά δεν κάνει μαζί με άλλα παιδιά μάθημα, που ξέρουν ελληνικά, θέλει το κατάλληλο βιβλίο, το κατάλληλο πρόγραμμα. Χρειάζεται δουλειά με νέα προγράμματα και νέα βιβλία τα οποία θα είναι στοχευόμενα γι’ αυτήν την ομάδα του ελληνικού πληθυσμού, τα παιδιά των μεταναστών. Πρέπει να τα ενσωματώσουμε στην κοινωνία μας ως ισότιμα μέλη, αφού πια επέλεξαν να μείνουν εδώ. Όχι αποξένωση, όχι ρατσισμός, αλλά ενσωμάτωσή τους στο σχολείο και στην ελληνική κοινωνία ως ισότιμα μέλη αυτής της κοινωνίας.

Το Εκπαιδευτικό Σύστημα απορρίπτει τον μαθητή που προέρχεται από τις λεγόμενες κατώτερες κοινωνικά τάξεις;

Είναι προφανές ότι η σχολική επιτυχία είναι υπόθεση κοινωνικής προέλευσης και κουλτούρας. Επομένως, αν δίνει σ’ όλους τα ίδια, αυτόματα, δομικά αποκλείει τα παιδιά που έχουν πιο πολλά προβλήματα, γιατί χρειάζεται να παίρνει μέτρα, ώστε να αμβλύνει κοινωνικές ανισότητες κι έτσι τα παιδιά που έχουν δυσκολίες από στρώματα μη προνομιούχα να καλύπτουν το κενό. Η πολιτεία πρέπει να δώσει ευκαιρίες στα παιδιά αυτά με προγράμματα στήριξης και ενισχυτικής διδασκαλίας ώστε να καλύψουν κάποια κενά, αλλιώς αν σε όλους δίνονται τα ίδια, με το ίδιο σύστημα, τότε αποβάλλει τα παιδιά αυτά, τα πιο αδύναμα και αυτά είναι παιδιά συγκεκριμένων ομάδων. Πρόβλημα δεν έχουν τα παιδιά των προνομιούχων αλλά τα παιδιά με γονείς αναλφάβητους, άνεργους, μετανάστες. Αυτά τα παιδιά ζουν εδώ, μένουν κοντά μας και πρέπει να τα δούμε ως παιδιά του ίδιου σχολείου, με ίδια αντιμετώπιση, χωρίς αποκλίσεις και στιγματισμούς.

Το δημόσιο σχολείο είναι η απάντηση για μια κοινωνία του μέλλοντος που θα δίνει ίσες ευκαιρίες σ’ όλους χωρίς αποκλεισμούς;

Το δημόσιο σχολείο είναι, βέβαια το καλά οργανωμένο γιατί το ιδιωτικό είναι για λίγους, για τους κατέχοντες. Πρέπει να παλέψουμε όλοι μας για το ελληνικό, δημόσιο, δωρεάν σχολείο. Την ποιότητά του να ανεβάσουμε, ώστε να είναι όλα τα παιδιά σ’ ένα δημόσιο δωρεάν σχολείο και εκεί να δώσουμε όλοι βάρος για να δώσουμε παιδεία σε όλους υψηλού επιπέδου.

Ο δάσκαλος που εισέρχεται στην αίθουσα τι θα πρέπει να έχει στο μυαλό του;

Το αρχαίο ελληνικό, «γηράσκω αεί διδασκόμενος», ότι πάντα έχει προβλήματα και ελλείμματα που πρέπει να τα καλύπτει και με αυτομόρφωση και με αναζήτηση επιμορφωτικών προγραμμάτων και βασικά να είναι επαγγελματίας, να έχει συνέπεια στην δουλειά του, να αξιοποιεί για τα παιδιά τη γνώση, να κοιτά τα παιδιά στα μάτια, να μην ντρέπεται γιατί είναι τα παιδιά του στην σχολική τάξη. Και να επικοινωνεί. Διδάσκω σημαίνει επικοινωνώ, μεταδίδω όχι απλά γνώση αλλά και πολιτιστικές αξίες, κάνω παιδεία, όχι απλά εκπαίδευση. Δεν κάνω κατάρτιση, τα παιδιά θέλουν παιδεία, καλλιέργεια για μια κοινωνία καλύτερη που στέκεται λίγο ψηλότερα.

Ιωάννης Πυργιωτάκης, καθηγητής στο Παιδαγωγικό Τμήμα Κρήτης:

Τι έχετε πετύχει όλα αυτά τα χρόνια στο Παιδαγωγικό Τμήμα της Κρήτης, ώστε να το κάνει να ξεχωρίζει;

Νομίζω ότι αυτό στο οποίο ξεχωρίζει το Παιδαγωγικό Τμήμα της Κρήτης είναι η έμφαση που δίνει στη σχολική πράξη. Δεν θέλουμε δηλαδή ένα δάσκαλο μόνο θεωρητικά καταρτισμένο, αυτό το επιδιώκουμε όσο περισσότερο μπορούμε, αλλά θέλουμε ταυτόχρονα να μπορεί να σταθεί στην τάξη και να κρατήσει την ισορροπία, να επικοινωνήσει με τους μαθητές, γιατί για μένα διδασκαλία είναι η βαθύτερη και η πιο ανθρώπινη επικοινωνία, που δίνει τη δυνατότητα στον εκπαιδευτικό να είναι δημιουργικός μέσα στην τάξη, να ασκεί αγωγή και να είναι αποτελεσματικός στους επιδιωκόμενους στόχους, τους οποίους επίσης ζητούμε να έχει ξεκαθαρίσει κατά το δυνατόν πριν μπει στην τάξη για να ξέρει τι ακριβώς είναι αυτό που επιδιώκει.

Έχετε από πολύ νωρίς καινοτομήσει και με την χρήση των Η/Υ…

Έτσι είναι. Πρωτοτυπήσαμε και στην εισαγωγή των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών. Είδαμε από πολύ νωρίς ότι η Ελλάδα ως χώρα ξεφεύγει από τον αναλφαβητισμό. Το ποσοστό αναλφαβητισμού είναι πάρα πολύ μικρό, σήμερα λίγο μεγαλύτερο από αυτό των λειτουργικά αναλφάβητων. Είναι ένα ποσοστό της τάξης του 4 και του 5%, άνθρωποι παλαιοτέρων γενεών που δεν είχαν την τύχη να μάθουν γράμματα. Σήμερα το ποσοστό έχει πέσει σε δεκαδικό ψηφίο, μολονότι πρέπει να είμαι επιφυλακτικός με τα παιδιά των μεταναστών, άλλη κατηγορία πληθυσμού που πρέπει να την φροντίσουμε ακόμη περισσότερο. Και αυτά είναι παιδιά και αυτά πρέπει να ετοιμαστούν για τη ζωή. Στο Τμήμα έχουμε ένα ισορροπημένο πρόγραμμα. Φροντίζει πολύ την ψυχοπαιδαγωγική κατάρτιση των δασκάλων χωρίς ωστόσο να παραβλέπει το «τι» της διδασκαλίας και έτσι το Τμήμα μας έχει επίσης πολλά μαθήματα από την γλώσσα, τις φυσικές επιστήμες και τα μαθήματα που διδάσκονται στο δημοτικό σχολείο. Ατέλειες έχουμε. Στόχος θα πρέπει να είναι πάντα η ανανέωση και να βάζει κανείς ψηλότερους στόχους και επιδιώξεις.

Ένας καλός δάσκαλος ποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα, ποιες ικανότητες και προσόντα θα πρέπει να έχει;

Δεν μπόρεσε να το προσδιορίσει η Παιδαγωγική εδώ και δύο αιώνες, μου ζητάτε να το προσδιορίσω εγώ; Καλά κοινωνικά ανακλαστικά. Να συλλαμβάνει δηλαδή τα αιτήματα και τα μηνύματα των καιρών και να ετοιμάζει τους μαθητές στην κατεύθυνση αυτή. Πρέπει να έχει θεωρητική κατάρτιση πάρα πολύ καλή και να γνωρίζει το αντικείμενο το οποίο πρόκειται να διδάξει. Εκεί που εγώ προσωπικά παροτρύνω τους φοιτητές και δίνω πολύ έμφαση είναι η προετοιμασία, να προετοιμάζεται καλά στο σπίτι του πριν μπει μέσα στην αίθουσα. Μια καλή διδασκαλία προϋποθέτει μια καλή προετοιμασία. Βεβαίως μπορεί να βγει και μια καλή διδασκαλία χωρίς μια καλή προετοιμασία αλλά θα βγει στην τύχη και μια φορά, κι όχι συνέχεια.

Ποιο θεωρείτε ότι είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στο χώρο της εκπαίδευσης;

Στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση εκείνο που έχει για μένα μεγάλη σημασία είναι η θεμελίωση μιας προσωπικότητας με αξίες και με αρχές. Πέρα από τις γνώσεις που είναι βασικά αναγκαίες και απαραίτητες, ο δάσκαλος δεν πρέπει να παραλείψει την άλλη πλευρά, αυτό που λέμε αγωγή. Όχι μόνο γνώσεις, αλλά αγωγή. Αγωγή και μόρφωση είναι αυτό που μένει στον άνθρωπο αν του αφαιρέσουμε τις γνώσεις. Αυτό πρέπει να το προσέξει πολύ διακριτικά ο δάσκαλος. Έχουμε μια ανταγωνιστική κοινωνία, σ΄ αυτή ζούμε σήμερα, μέσα σ΄ αυτόν τον ανελέητο ανταγωνισμό βλέπω να υπερέχουν και να κυριαρχούν υλικές περισσότερο αξίες. Μέσα σ΄ αυτήν την κοινωνία θα πρέπει να επιβιώσουν οι ανθρωπιστικές αξίες, ο άνθρωπος με Α κεφαλαίο γιατί αλλιώς χαθήκαμε. Αυτό είναι κάτι που δεν λέγεται. Συνήθως μιλάνε για αποτελεσματικότητα, αλλά είναι δύσκολο πολύ να μετρηθεί στο δημοτικό σχολείο. Αυτό που μετριέται είναι η γνώση, οι επιδόσεις και είναι σημαντικό, αλλά πιο σημαντικό για μένα σ΄ αυτή την κοινωνία είναι αυτό που δύσκολα μετριέται και καμιά φορά δεν φαίνεται, και πιστεύω απόλυτα ότι στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία ο ανθρωπιστικές, οι ηθικές και οι πνευματικές αξίες καλούνται να αναλάβουν τον ρόλο της Ιφιγένειας, να θυσιαστούν για να πνεύσει ούριος άνεμος και να πορευτεί η παγκοσμιοποίηση. Εγκαταλείπεται ο άνθρωπος και δεν θα ήθελα ο δάσκαλος του δημοτικού σχολείου να μπει και να παίξει αυτό το παιχνίδι.

Ποιες ατέλειες επισημαίνετε;

Θα πρέπει να έχουμε καλύτερα βιβλία, καλύτερα σχολεία, υλικοτεχνικές υποδομές, αλλά και ένα δάσκαλο που θα μπορεί να εμπνεύσει, που θα διακρίνεται από μεράκι, θα είναι πρόθυμος, θα καίγεται για να φωτίσει. Έναν δάσκαλο που θα οδηγεί τους μαθητές του στην αυτονομία. Μερικές φορές αυτά, που ζητάμε από τον Υπουργό, την κυβέρνηση να μας τα λύσει είναι σημαντικά, αλλά υπάρχουν κι άλλα πιο σημαντικά αυτά που μπορούμε να λύσουμε μόνοι μας.

Μπορείτε να αναφέρετε ένα παράδειγμα από την επικαιρότητα;

Για παράδειγμα οι καταλήψεις στα σχολεία. Μερικά πράγματα θα μπορούσαν να τα λύσουν τα ίδια τα σχολεία που έπαυσαν να έχουν οντότητα, έπαυσαν να έχουν ταυτότητα, ειδικά τα Λύκεια. Το Λύκειο μου μοιάζει σήμερα σαν ένα ξενοδοχείο, σαν ένας χώρος που έχει ενοίκους και όχι μόνιμους κατοίκους με την έννοια ότι δένονται και αγαπούν το σχολειό τους. Όλοι κοιτάνε το ρολόι για το πότε θα τελειώσει η ώρα για να πάνε στο φροντιστήριο. Οι μαθητές οπωσδήποτε, και μερικοί καθηγητές το σκέφτονται οπωσδήποτε έτσι. Δεν ρωτώ αν έχουν δίκαιο ή όχι. Εγώ λέω δεν έχουν. Στην τάξη πρέπει να καίγεσαι για να φωτίσεις, όλο αυτό δεν λύνεται με νόμους, πρέπει να κάτσουμε στην τάξη με τους μαθητές μας για να ξανακουβεντιάσουμε πάνω σε μερικά θέματα. Αυτά είναι πράγματα που ρυθμίζονται μέσα από την συνείδηση του καθενός και αυτή πρέπει να λειτουργήσει με πολύ ευαίσθητο τρόπο στις ευαίσθητες εποχές που ζούμε.

Πολλά επαινετικά γράφονται για το Φιλανδικό Μοντέλο, ποια είναι η άποψή σας;

Ξεφύτρωσε έτσι ξαφνικά από την έκθεση της PIΖZA που το έβγαλε πολύ ψηλά, πρώτο. Δεν είχα την ευκαιρία να το μελετήσω από κοντά. Θα είναι καλό σ΄ αυτά που μετράει η αξιολόγηση της PIΖZA να υπάρχουν και άλλα πράγματα. Αυτό που μετριέται συνήθως είναι οι γνώσεις, οι ικανότητες και η δυνατότητα που έχει ο μαθητής αυτή την γνώση που έχει, να την μετατρέψει σε πράξη. Ο Έλληνας μαθητής μπορεί να ξέρει να σου περιγράψει πάρα πολύ ωραία τι είναι βραχυκύκλωμα, αλλά αν πάθει ένα βραχυκύκλωμα στο σπίτι του, δεν θα μπορεί να το διορθώσει. Εδώ πάσχει το ελληνικό σχολείο. Αυτή είναι η μια πλευρά της εκπαίδευσης, η άλλη είναι η αγωγή και ο άνθρωπος, και δεν μας λέει η PIΖZA πού βρίσκεται ο άνθρωπος στο Φιλανδικό ή σε οποιοδήποτε άλλο μοντέλο; Εγώ επιμένω σ΄ αυτή την πλευρά, γιατί οι συνέπειες της, αν αγνοηθεί που αγνοείται, θα φανούν πολύ αργότερα.

Ο δάσκαλος απουσιάζει ακόμη κι όταν είναι στο σχολείο υποστηρίζουν κάποια από τα πολλά σχόλια των τελευταίων ημερών…

Ξέρω για τον Άλεξ στην Βέροια, παρακολούθησα το τελευταίο περιστατικό στην Εύβοια. Είναι δυσάρεστα πράγματα, πράγματα που σκανδαλίζουν και από εκεί προβάλλονται στα ιδιωτικά κανάλια με λάθος τρόπο. Δεν είμαι βέβαιος ότι βοηθάει ο τρόπος αυτός. Και αυτός ο διασυρμός που έγινε για το σχολείο της Εύβοιας αυτή τη φορά – από τη μια το δικαίωμα της ενημέρωσης του πολίτη, σεβαστό και χρέος της Δημοκρατίας να το κάνει, – αλλά μήπως η γραμμή που ακολούθησαν κάποια κανάλια υπερβαίνει τα όρια της ενημέρωσης και μήπως αυτό αποβαίνει σε βάρος και των πέντε παιδιών; Δεν εξισώνω όπως οι καθηγητές την μαθήτρια με τα τέσσερα αγόρια, αλλά σέβομαι και τα τέσσερα αγόρια που έκαναν ένα λάθος στα 15 και 16 τους χρόνια και δεν μπορούν για ένα λάθος που έκαναν στη νιότη τους, στην εφηβεία τους και πάνω σε μια σεξουαλική παρόρμηση να καταδικαστούν σ’ όλη τους τη ζωή. Πρέπει να τους δοθεί χρόνος να ξανασκεφτούν, να αναδιοργανωθούν και να συγκροτήσουν την προσωπικότητά τους διαφορετικά και ο τρόπος που τα Μέσα Ενημέρωσης χειρίστηκαν το θέμα τα εξωθεί, αφού τους έβαλε το στίγμα, να μείνουν εκεί και ενδεχομένως να γίνουν χειρότερα. Έπρεπε να υπάρχει μια καλύτερη αυτοσυγκράτηση και μια πιο λεπτή διαχείριση της υπόθεσης από ειδικούς και τα κανάλια να σταματήσουν στην ενημέρωση. Αυτό που έγινε και γίνεται συχνά από τα ΜΜΕ δεν είναι ενημέρωση, αυτό είναι διαφήμιση ενός περιστατικού που εξάπτει την φαντασία κι άλλων παιδιών και λειτουργεί με πολύ αρνητικό τρόπο. Είναι μία λάθος διαπαιδαγώγηση χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Το κάνουν σκόπιμα για να ανεβάσουν τους δείκτες θεαματικότητας κι αυτό είναι το απαράδεκτο στην σημερινή κοινωνία.

Και για την μεταρρύθμιση στην Εκπαίδευση που φαίνεται να έχει μείνει στου δρόμου τα μισά τι έχετε να πείτε;

Εγώ γελώ μερικές φορές με την άνεση που οι υπουργοί αποφασίζουν και παίρνουν πολιτικά μέτρα για όλα τα παιδιά της Ελλάδος. Πραγματικά γελώ. Θέλει πιο μεγάλη περίσκεψη. Δεν αναφέρομαι μόνο στη Μαριέττα Γιαννάκου, για τον κάθε υπουργό που επιχειρεί μια μεταρρύθμιση λέω. Χρειάζεται διακομματική επιτροπή να συμφωνήσουμε πάνω σε πέντε πράγματα, να τα κουβεντιάσουμε με τους δασκάλους, με τους γονείς, με τους μαθητές και σιγά – σιγά, ένα – ένα να πορευθούν τα μέτρα από το νηπιαγωγείο, το δημοτικό μέχρι την κορυφή. Θα έλεγα στην κυρία Γιαννάκου να αφουγκραστεί πιο πολύ τις φωνές και των παιδιών και των δασκάλων και να κάτσει να κουβεντιάσει μαζί τους και θα βγει σοφότερη. Έχει να ωφεληθεί όπως όλοι μας. Είναι κυβερνητική πολιτική, έχουμε την πολιτική και την διαχείριση, τις διαβουλεύσεις που γίνονται προκειμένου αυτός ο πολιτικός σχεδιασμός να περάσει στην πράξη. Νομίζω ότι δεν έδωσε την καλύτερη δυνατή εικόνα η σημερινή Υπουργός. Λυπάμαι που το λέω γιατί την εκτιμούσα και την εκτιμώ ως άνθρωπο, αλλά πρέπει να ξαναδεί τους συμβούλους της.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.