-Που ‘σαι, που ‘σαι Τρυφωνα; -Δε φαινουμαι απ’ τα μαυρα κι ασπρα σταφυλια

Πέμπτη πρωί, 1 Φλεβάρη, 6 το πρωί. Μια φωνή σπάει την ησυχία της νύχτας. «Πού ‘σαι, πού ‘σαι Τρύφωνα». Όπως τότε παλιά. Πριν πολλά χρόνια. Τότε που τα έθιμα και οι παραδόσεις είχαν την πρωτιά. Τότε που το κάθε σπίτι είχε το δικό του αμπέλι, το δικό του κρασί και τσίπουρο.

Ευτυχώς που ακόμη και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται. Όπως ο κ. Δημητρός στην Αίγειρο που φροντίζει κάθε φορά να μας θυμίζει τον παλιό καλό καιρό. Όπως την Παραμονή των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, με το «κόλλιαντα μπάμπω μ’, κόλλιαντα»… Έτσι και χθες του Αγίου Τρύφωνα με το «Πού ‘σαι, πού ‘σαι Τρύφωνα»…

Γιορτή προς τιμή του Αγίου Τρύφωνα, προστάτη των αμπελουργών αλλά και προς τιμή των προγόνων, εφόσον ο άγιος και στην πατρίδα, την Ανατολική Ρωμυλία λατρευόταν με ιδιαίτερο σεβασμό. Είναι άλλωστε γνωστό ότι η συγκεκριμένη περιοχή φημίζονταν τα χρόνια εκείνα για τα αμπέλια της και το κρασί της. Μάλιστα λέγεται ότι τότε πήγαιναν στα αμπέλια, έριχναν αγιασμό, έκοβαν από τις τέσσερις γωνίες από μια βέργα, έκαναν το σταυρό τους, και μετά βέβαια ποτό και κρασί.

Σήμερα οι κάτοικοι της Αιγείρου συνεχίζουν να τιμούν τον άγιο. Όπως όμως είναι φυσικό το έθιμο έχει υποστεί τις αλλαγές του.

«Σήμερα γιορτάζουν οι αμπελουργοί και οι μπαξεβανέοι», μας λέει ο κ. Γιώργος, που τον συναντήσαμε με την παρέα του να γιορτάζει τον Άγιο στο αμπέλι του κ. Τάκη.

Παλιότερα τέτοια μέρα βγαίναμε στα χωράφια, στους μπαξέδες, στα αμπέλια.

Πηγαίναμε λοιπόν στα αμπέλια και φωνάζαμε, «πού ‘σαι, πού ‘σαι Τρύφωνα»; Και φώναζε κάποιος, «δε φαίνουμαι από τα μαύρα κι από τα άσπρα σταφύλια». Αυτός δηλαδή ήταν ο Τρύφωνας, που κρυμμένος στο αμπέλι απαντούσε στον πρώτο.

«Τότε όλοι πήγαιναν στα αμπέλια. Σήμερα τα παράτησαν όλα. Πριν είχε πολλά αμπέλια. Σήμερα αμπέλια δεν υπάρχουν και ο κόσμος το έριξε στο φαγητό, κάθεται τρώει, πίνει. Τότε όλες οι γυναίκες έκαναν πίτες, γιόρταζαν αυτή τη γιορτή. Όλα τα σπίτια. Έριχναν αγιασμό».

Ο ίδιος βέβαια αν και δεν είναι ιδιοκτήτης του αμπελιού πήρε αγιασμό και έριξε στο αμπέλι του φίλου του. Βλέπετε η παράδοση την ημέρα αυτή, του Αγίου Τρύφωνα, να τελείται αγιασμός, ακόμη κρατά. Ο παπάς του χωριού τελεί αγιασμό και τον αφήνει έξω από την εκκλησία και οποιοσδήποτε μπορεί να πάει να πάρει και να τον ρίξει στα χωράφια του.

«Θυμάμαι» διηγείται ο κ. Πέτρος, «παρέα φίλων ξεκινήσαμε και πήγαμε στα αμπέλια. Ήπιαμε και φάγαμε τόσο πολύ, που στο τέλος δεν ξέραμε από την πολύ σούρα πού πηγαίναμε. Ήταν όμως πολύ όμορφα τότε. Είχαμε πολλά αμπέλια. Πηγαίναμε νέοι, γέροι, ρίχναμε αγιασμό γύρω απ’ το αμπέλι, ανάβαμε φωτιές και ψήναμε, αλλά ήμασταν παρέες, όχι όπως κάνουν τώρα».

Πρόταση του κ. Πέτρου είναι να γίνει ένα εκκλησάκι στο χωριό. «Έχουμε τόσες πλατείες. Σε κάποια ας στηθεί ένα εκκλησάκι και να γιορτάζεται εκεί ο Άγιος. Να βάζει καζάνια με κουρμπάνι όλο το χωριό και ο καθένας να έχει την παρέα του».

Η γιορτή του αγίου Τρύφωνα στην Αίγειρο ευτυχώς διατηρείται ζωντανή. Μια ετήσια ανανεούμενη συμφωνία με τον προστάτη των αμπελιών. Τον Άγιο Τρύφωνα…

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.