«Πολιτικη βουληση απαιτει το θεμα των μεταναστων»

Ξεριζωμένοι από τη χώρα τους, θύματα ειρήνης ή πολέμου, που ισοπεδώνει τους λαούς και τους αναγκάζει να εγκαταλείψουν αγαπημένους τόπους και πρόσωπα οι μετανάστες στις χώρες υποδοχής βρίσκονται αντιμέτωποι με την κρατική αναλγησία και την κοινωνική αδιαφορία.

Με τον Γιώργο Πεταλωτή, δικηγόρο, εκπρόσωπο του Ελληνικού Συμβουλίου Για Τους Πρόσφυγες συζητά σήμερα ο ΠτΘ. Ο κ. Πεταλωτής καταγγέλλει την αδιαφορία της ελληνικής πολιτείας και της ΕΕ, την έλλειψη σωστής μεταναστατευτικής πολιτικής, αλλά και την ανάγκη κινητικότητας κατά της ναρκοθέτησης και γενικότερα της επίλυσης των προβλημάτων των μεταναστών τόσο από την πλευρά των πολιτών, όσο και της πολιτείας. Γιατί, όπως χαρακτηριστικά τονίζει, «όταν η κοινή γνώμη έχει μια άποψη, η πολιτεία αναγκαστικά την ακολουθεί».

ΠτΘ: κ. Πεταλωτή την προηγούμενη εβδομάδα σε ταξίδι σας στην Αθήνα ενημερωθήκατε από το Ελληνικό Συμβούλιο Για Τους Πρόσφυγες, του οποίου είστε και εκπρόσωπος στην περιοχή μας, για τις εξελίξεις που υπάρχουν σε θέματα που άπτονται των προσφύγων. Ποια λοιπόν είναι η σημερινή κατάσταση;

Γ.Π.: Από το Ελληνικό Συμβούλιο για τους πρόσφυγες υπήρξε η βούληση να ξαναϊδωθεί η όλη κατάσταση που υπάρχει για το θέμα των προσφύγων ή των λάθρα εισερχομένων στην περιοχή της Θράκης από μία νέα ματιά. Γενική διαπίστωση είναι ότι η όλη κατάσταση βρίσκεται σε τέλμα. Δεν υπάρχει η στοιχειώδης μεταναστευτική πολιτική, και το λέω αυτό μετά από μεγάλο βάσανο. Η όλη κατάσταση έχει αφεθεί στα τμήματα συνοριακής φύλαξης της αστυνομίας, τα οποία, και είναι ευτύχημα αυτό, είναι στελεχωμένα με ένα δυναμικό πολύ καλό, με άτομα που έχουν ένα επίπεδο, και μορφωτικό και πολιτισμικό, τέτοιο που να παρέχει εγγυήσεις ως προς την αστυνόμευση. Δεν μπορεί όμως η αρμοδιότητα της ελληνικής πολιτείας να εξαντλείται μόνο στο θέμα της αστυνόμευσης. Στο Ελληνικό Συμβούλιο Για Τους Πρόσφυγες,- στο οποίο υπάρχει μία πρωτογενής πληροφόρηση λόγω άμεσης συνεργασίας με την Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών, αλλά και με το Υπουργείο Δημόσιας Τάξεως,- με ενημέρωσαν ότι τα πράγματα είναι πλέον παγιωμένα και παγωμένα. Δεν γίνονται δεκτές πλέον αιτήσεις για χορήγηση πολιτικού ασύλου και μάλιστα σε περιπτώσεις που εμφανέστατα πληρούνται οι προϋποθέσεις της Σύμβασης της Γενεύης και του Πρωτοκόλλου της Νέας Υόρκης που σημαίνει ότι είμαστε και διεθνώς εκτεθειμένοι. Βέβαια, αυτό είναι καθαρά θεωρητικό, εφόσον καμία χώρα πλέον δεν ασχολείται με θέματα ασύλου, οπότε καμία χώρα δεν μπορεί να κατηγορήσει την άλλη εκ του ασφαλούς.

ΠτΘ: Τόσο η ΕΕ όσο και η Ελλάδα όμως, κ. Πεταλωτή, μιλούν περί μεταναστευτικής πολιτικής. Κατά την άποψή σας, ποιος ο ρόλος που παίζουν ή θα έπρεπε να παίξουν στην αντιμετώπιση του θέματος;

Γ.Π.: Άποψή μου, αλλά και του Ελληνικού Συμβουλίου Για Τους Πρόσφυγες, είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν συμμετέχει καθόλου σε αυτό που λέγεται μεταναστευτική πολιτική στα εξωτερικά σύνορά της. Κάποια κονδύλια που χορηγούνται είναι ελάχιστα και είναι ανεπαρκή για παρεμβάσεις ουσίας. Έχει αφεθεί η ελληνική πολιτεία με τις πενιχρές οικονομικές της δυνατότητες να αντιμετωπίσει το θέμα και δίχως πολιτική βούληση για κάτι τέτοιο. Και νομίζω ότι όλα πηγάζουν από αυτήν την άσχημη αντιμετώπιση της ελληνικής πολιτείας. Άποψή μου είναι ότι θα έπρεπε η φύλαξη των συνόρων μας να τεθεί στα πλαίσια της ΕΕ και η αντιμετώπιση αυτών των καταστάσεων, με όσο πιο ανθρώπινο τρόπο γίνεται, θα έπρεπε να είναι θέμα και ευθύνη της ΕΕ και όχι θέμα και αντιμετώπιση επαρχιώτικης, μικροψυχικής και μικρόπνοης πολιτικής. Μέσα από τις πολλές περιπτώσεις που έχουμε ανθρώπων οι οποίοι έρχονται στη χώρα μας υπάρχουν περιπτώσεις που χρήζουν πραγματικά βοήθειας και είναι ελάχιστες αυτές οι οποίες φθάνουν σε οργανωμένες ομάδες, όπως είναι το Ελληνικό Συμβούλιο Για Τους Πρόσφυγες, το Δίκτυο για το άσυλο, η Επιτροπή Αντιμετώπισης Θυμάτων από τα Βασανιστήρια προκειμένου να τους χορηγηθεί και κάποια βοήθεια. Δυστυχώς και για εκείνες που θα φτάσουν οι πόρτες της πολιτείας τις περισσότερες φορές είναι κλειστές, με αποτέλεσμα να έχουμε διαιώνιση ενός πολύ άσχημου προβλήματος.

ΠτΘ: Διαβάζουμε, κ. Πεταλωτή, για τους χώρους φιλοξενίας ότι είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση. Χώροι οι οποίοι λειτούργησαν πριν πενήντα χρόνια, αποθήκες ή κατασκηνώσεις χρησιμοποιούνται για τη φιλοξενία αυτών των ανθρώπων. Τελευταία διαβάσαμε μάλιστα στον τύπο ότι, κατά τη μεταφορά τους, δεν τους επέτρεψαν να πάρουν ούτε τα πράγματά τους. Οι άνθρωποι ζουν απομονωμένοι και τους απαγορεύεται η επικοινωνία και μάλιστα ακόμη και σε φορείς που ενδιαφέρονται. Από την πληροφόρηση που εσείς έχετε, είναι πράγματι έτσι η εικόνα;

Γ.Π.: Η κατάσταση είναι όπως την περιγράφετε. Η «φιλοξενία», και δεν εννοούμε φιλοξενία σε ξενοδοχείο πολυτελείας, αλλά φιλοξενία με στοιχειωδώς ανθρώπινους τρόπους και συμπεριφορές σ΄ αυτούς τους χώρους δυστυχώς δεν υπάρχει, και μάλιστα δεν υπάρχει καν δυνατότητα παρέμβασης δικηγόρων, έστω για να δούμε και κατά πόσο τηρείται η νομιμότητα στους χώρους κράτησης, διότι είχαμε πολλές καταγγελίες παρόμοιες. Για να επισκεφθεί δικηγόρος τον χώρο αυτό, και δεν αναφέρομαι σε επαγγελματικό επίπεδο, αναφέρομαι σε επίπεδο δικηγόρων οι οποίοι στελεχώνουμε κάποιες επιτροπές συμπαράστασης, κάποιο συμβούλιο, θα πρέπει να επικαλεστεί κάποιο συγκεκριμένο όνομα για να το δουν για επαγγελματικούς λόγους. Αυτή η πόρτα θα έπρεπε να είναι ανοιχτή στους φορείς οι οποίοι ενδιαφέρονται για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης αυτών των ανθρώπων. Θα έπρεπε να υπάρχει μια ιατρική βοήθεια ακόμη καλύτερη και, φυσικά, μια νομική βοήθεια πιο ανοιχτή. Είναι κατανοητό ότι, από τη στιγμή που εμείς εδώ, οι πολίτες της Ελλάδας, πολλές φορές έχουμε πρόβλημα στην πρόσβασή μας στη δικαιοσύνη, πόσο πιο δύσκολο είναι για κάποιον ο οποίος έρχεται με μια ξένη γλώσσα, σε μια ξένη χώρα και με άθλιες συνθήκες, να μπορεί να πει εάν ζητάει πολιτικό άσυλο ή κατά πόσο θα μπορεί να εκφράσει την άποψή του και να αποδείξει ότι πραγματικά χρήζει βοηθείας και χορήγησης πολιτικού ασύλου. Αυτήν ακριβώς την κατάσταση αντιμετωπίζει το Ελληνικό Συμβούλιο Για Τους Πρόσφυγες και προσπαθεί να επανιδρύσει αυτό το δίκτυο ανταποκριτών και απεσταλμένων που έχει κάνει σε όλη την Ελλάδα, στους χώρους τουλάχιστον που αποτελούν πύλες εισόδου λάθρα εισερχομένων. Στις αρχές Νοεμβρίου θα γίνει μία συνάντηση προκειμένου να υπάρχει μια δικτύωση όλων των δικηγόρων – συνεργατών – συνεργαζομένων με το Ελληνικό Συμβούλιο για τους πρόσφυγες και για να δούμε καλύτερα πώς μπορούμε να παρεμβαίνουμε με καλύτερο τρόπο.

ΠτΘ.: Είναι αλήθεια όμως, κ. Πεταλωτή, ότι και η κοινωνία τους αντιμετωπίζει με έναν τρόπο απαράδεκτο. Ίσως σε αυτό να συμβάλλουν και τα ΜΜΕ που συνεχώς μας βομβαρδίζουν με εικόνες όπου οι μετανάστες παρουσιάζονται ως αιτία της αύξησης της εγκληματικότητας. Ποια είναι η δική σας άποψη;

Γ.Π.: Η εγκληματικότητα σ΄ αυτούς τους ανθρώπους είναι ελάχιστη, είναι πολύ πιο χαμηλή από το μέσο όρο εγκληματικότητας των ελλήνων πολιτών. Πρέπει να καταλάβουμε ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι φοβισμένοι, δεν κινούνται με ευκολία και άνεση, και ποτέ δεν θα έβαζαν σε κίνδυνο απώλειας έστω αυτής της στοιχειώδους ανοχής,- γιατί περί φιλοξενίας δεν πρόκειται,- που έχουν από την ελληνική πολιτεία, στο να κινούνται μέσα στη χώρα μας, κάνοντας έστω και μικροπαραπτώματα. Και το πώς τους βλέπουμε νομίζω ότι φαίνεται από το πόσο διαρκεί η στεναχώρια μας όταν ακούμε από τα κεντρικά δελτία ειδήσεων ότι σήμερα βρέθηκαν 23 και 25 άτομα πνιγμένα, πολλά από τα οποία είναι παιδιά. Και, ξέρετε, παρουσιάζεται ένα μικρό μέρος των ανθρώπων που έρχονται και πνίγονται εδώ πέρα. Οι περιπτώσεις αναλογικά είναι πολύ περισσότερες. Η στεναχώρια μας λειτουργεί σε δευτερόλεπτα ή στα ελάχιστα λεπτά στα οποία ακούμε την είδηση. Από εκεί και πέρα τίποτα. Τους βλέπουμε σαν ανθρώπους παρείσακτους. Δεν είναι όμως έτσι. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι οικογένειες, ότι κάνουν ένα ταξίδι τεράστιο για να έρθουν από την πατρίδα τους εδώ, ότι τυχαίνουν φοβερής εκμετάλλευσης μέχρι να φτάσουν εδώ, από τις ενδιάμεσες χώρες και πολλές φορές έχουν την τύχη να τους πετάνε στην θάλασσα για τους ξεφορτωθούν. Πρέπει να το δούμε και όχι στενά από φιλανθρωπική άποψη, αλλά από την άποψη του πώς μπορούμε εμείς να εκφράσουμε τον πολιτισμό μας μέσα από το να δώσουμε ένα στίγμα διαφορετικό αντιμετώπισης αυτών των ανθρώπων.

ΠτΘ.: Από την άλλη όμως οι πρόσφυγες χρησιμοποιούνται, έστω και παράνομα, για διάφορες εργασίες…

Γ.Π: Σαφώς και νομίζω ότι αυτό φαίνεται από το τελευταίο ειδικά διάστημα όπου πολλοί εργοδότες οδηγούνται στα δικαστήρια, γιατί απασχολούν παράνομα αλλοδαπούς, οι οποίοι προσφέρουν τις καλύτερες υπηρεσίες σε βοηθητικές δουλειές που σημαίνει ωράριο 12 με 13 ωρών χωρίς ασφάλιση και με ελάχιστη οικονομική επιβάρυνση. Εκεί πραγματικά μας είναι χρήσιμοι και ωφέλιμοι.

ΠτΘ.: Τον τελευταίο καιρό, κ. Πεταλωτή, πληθαίνει ο αριθμός των μεταναστών οι οποίοι στην προσπάθειά τους να βρουν καλύτερη τύχη πέφτουν θύματα ναρκών. Τι γίνεται με αυτό το ζήτημα; Ξεκίνησε η κινητοποίηση κατά της ναρκοθέτησης;

Γ.Π.: Νομίζω ότι εκεί πρέπει να επικεντρωθούμε και εμείς οι οποίοι ασχολούμαστε, ενδιαφερόμαστε και εκφράζουμε την αγωνία μας για τους ανθρώπους αυτούς, επιτέλους να μιλήσουμε κάποτε όλοι μας γι΄ αυτό το απαράδεκτο φαινόμενο της ναρκοθέτησης μεγάλων ζωνών στην Ελληνική περιοχή.

Το θέμα δεν το ξέρει η κοινωνία και κάποτε πρέπει να μάθει ότι είναι απαράδεκτο να υπάρχει η ναρκοθέτηση, γιατί νάρκες ίσον θάνατος. Ναρκοπέδια τα οποία είναι παλιά, τα οποία έχουν αποχαρακτηρισθεί, αλλά οι νάρκες παραμένουν, είναι κίνδυνος όχι μόνο για τους λαθρομετανάστες, αλλά ακόμα και για τους ίδιους τους αγρότες ή για τον καθένα που μπορεί να περάσει από κάποια περιοχή που θεωρείται ή εθεωρείτο παλιά επικίνδυνη και είναι γεμάτη νάρκες. Οι νάρκες σαφέστατα δεν είναι τρόπος να αποφεύγουμε εξωτερικούς κινδύνους. Είναι πολύ ξεπερασμένο αυτό. Ήδη στην παγκόσμια κοινή γνώμη είναι ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα και ξεκίνησαν γίνονται κινητοποιήσεις από οργανώσεις. Μη κυβερνητικοί σύλλογοι και οργανισμοί ασχολούνται με το θέμα κατά της ναρκοθέτησης και κάποτε πρέπει και κάποιοι από μας να κινητοποιηθούμε.

ΠτΘ.: κ. Πεταλωτή, ο τελευταίος μεταναστευτικός νόμος που ψηφίστηκε, κατά την άποψη πολλών, σε πολλά σημεία είναι αντιδραστικός. Για παράδειγμα, είναι απαράδεκτο να ζητά από νοσοκομείο γιατρό να καταγγέλλει περιπτώσεις μεταναστών. Ποια είναι η άποψή σας;

Γ.Π.: Οι μεταναστευτικοί νόμοι οι οποίοι ψηφίζονται, την μόνη κατεύθυνση την οποία εξυπηρετούν και καταδείχνουν, είναι να περιοριστεί το φαινόμενο της εισδοχής αλλοδαπών στη χώρα μας. Αυτό νομίζω ότι είναι υποκριτικό στη σημερινή εποχή, σε μια εποχή που υποτίθεται ότι μιλάμε για ανοικτά σύνορα και ότι δεν πρέπει να υπάρχουν εθνικά σύνορα τυποποιημένα και πολύ σκληρά, και δεν αναφέρομαι στην παγκοσμιοποίηση από την κακή έννοια. Επαναλαμβάνω ότι στη σημερινή εποχή, που υποτίθεται μιλάμε για ανοικτές χώρες και ανοικτούς ορίζοντες, να προσπαθούμε με κάποιους νόμους καθαρά κατασταλτικούς και αστυνομικούς να περιορίσουμε το φαινόμενο αυτό. Νομίζω ότι πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα καταγραφής των αλλοδαπών, οι οποίοι εισέρχονται στη χώρα μας, μια καταγραφή που θα είναι καλή και για τους ίδιους, αλλά και για την ελληνική πολιτεία. Γιατί η εισδοχή αυτών των ανθρώπων, δεν σταματάει, ας μη γελιόμαστε και ας μη αυταπατόμαστε. Όταν έρχονται οικογένειες ολόκληρες, όταν εκατοντάδες άτομα περνάνε κάθε μέρα από τα ελληνικά σύνορα, γνωρίζουν πολύ καλά ότι τα πράγματα εδώ δεν είναι ρόδινα, γνωρίζουν πολύ καλά ότι θα πληρώσουν, ότι θα τύχουν της εκμετάλλευσης δουλεμπόρων και ότι, σε πολλές περιπτώσεις, μπορεί να χαθεί και η ζωή τους. Παρόλα αυτά, οι άνθρωποι αυτοί είναι αποφασισμένοι να φύγουν και να ζητήσουν καταφύγιο σε μια κοινωνία καλύτερη από αυτή από την οποία έρχονται. Έχει αποδειχθεί ότι όταν αυτοί οι άνθρωποι καταγράφονται, όταν τους κάνουμε να αποκτήσουν μια συνείδηση ότι αποτελούν μέρος της ελληνικής κοινωνίας, όχι υπό την εθνική ιδιότητα του Έλληνα, έστω ως φιλοξενούμενοι ή ως περαστικοί για να πάνε σε κάποια άλλη χώρα, νομίζω ότι εκεί είναι το ζητούμενο και εκεί καταδεικνύεται ότι είναι ο μόνος τρόπος και για την ελληνική πολιτεία για βελτίωση της κατάστασης, αλλά και για τους ίδιους να έχουν μια πιο ανθρώπινη συμπεριφορά.

ΠτΘ.: Πιστεύετε δηλαδή ότι ο αριθμός των μεταναστών θα αυξάνεται συνεχώς;

Γ.Π.: Και ο αριθμός θα αυξάνεται και δυστυχώς η ελληνική πολιτεία θα αδιαφορεί.

ΠτΘ: Και η κοινωνία κ. Πεταλωτή, η οποία, όπως φαίνεται, δεν έχει αντιληφθεί ότι ο μετανάστης είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας…

Γ.Π.: Σαφώς, και όταν λέω πολιτεία το θέτω έτσι. Ούτως ή άλλως, έχω γενικότερα την άποψη ότι δεν πρέπει να βλέπουμε τα θέματα από την άποψη τι θα κάνει η πολιτεία ή το κράτος για κάποια ζητήματα, αλλά κυρίως τι επίπεδα έχουμε εμείς, ποια είναι η δική μας άποψη και ποια η άποψη της κοινής γνώμης. Και ξέρουμε πολύ καλά από την εμπειρία μας ότι, όταν η κοινή γνώμη έχει μια άποψη, η πολιτεία και διαφορετική να έχει, αναγκαστικά την ακολουθεί.

ΠτΘ.: Εκπροσωπείτε, κ. Πεταλωτή, το Ελληνικό Συμβούλιο Για Τους Πρόσφυγες. Πιστεύετε ότι οι μη κυβερνητικές οργανώσεις μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο;

Μπορούν να παρέμβουν σε θέματα μεταναστών στην κοινωνία;

Γ.Π.: Εδώ στην επαρχία δεν μπορεί να υπάρχει παρέμβαση οργανωμένη από την άποψη ότι απαιτούνται να γίνουν γραφεία αυτών των οργανώσεων, απαιτούνται κονδύλια τα οποία δεν υπάρχουν. Στο κέντρο, που είναι μακριά βέβαια από τις πύλες εισόδου, πραγματικά αυτές οι οργανώσεις δουλεύουν και το λέω με πλήρη επίγνωση, γιατί εκτός από το Ελληνικό Συμβούλιο για τους πρόσφυγες που υλοποιεί πολλά προγράμματα προστασίας προσφύγων, υπάρχουν όντως και άλλες οργανώσεις και πραγματικά στελεχώνονται από ανθρώπους οι οποίοι δουλεύουν περισσότερο σε εθελοντική βάση και ακατάπαυστα και πραγματικά προσφέρουν. Εκεί παράγεται ένα έργο, απλώς είναι πάρα πολύ λίγο σε σχέση με το πρόβλημα το οποίο υπάρχει. Έχουν γίνει πάρα πολλές παρεμβάσεις και στην Ελληνική πολιτεία και στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Επίσης, στις επιτροπές χορήγησης πολιτικού ασύλου συμμετέχει και εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, αλλά και του Ελληνικού Συμβουλίου για τους πρόσφυγες μια και τα στελέχη του είναι πολύ καταρτισμένα και μορφωμένα, και οι νομικοί και οι γιατροί και οι κοινωνιολόγοι και το διοικητικό προσωπικό, έτσι ώστε να μπορούν άνετα να παρέμβουν. Πολλές φορές επικαλείται η ίδια η πολιτεία την παρέμβασή τους για να λύνονται κάποια ζητήματα αλλά αυτό δεν αρκεί, είναι σίγουρο ότι δεν αρκεί. Και να θέσω και ένα άλλο παράγοντα ότι το Ελληνικό Συμβούλιο για τους πρόσφυγες έχει μια συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, ο οποίος ο ΟΗΕ σίγουρα, ενδιαφέρεται, στο επίπεδο όπου και όπως μπορεί, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι είναι ένας χώρος διπλωματίας, ότι δεν μπορεί να διαταράσσει σχέσεις ανάμεσα σε κράτη και πολλές φορές πιστεύω ότι η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες κάνει λιγότερα από αυτά που έπρεπε να κάνει. Εξάλλου, νομίζω ότι οι κυβερνητικές οργανώσεις είτε θέλουμε είτε δεν θέλουμε, αποτελούν το μέλλον στο βαθμό που εκφράζουνε την κοινωνία. Όπου αυτές οι μη κυβερνητικές οργανώσεις μέσα από διάφορες διεργασίες γίνονται ουσιαστικά κυβερνητικές οργανώσεις, τότε χάνεται ο εθελοντισμός και το ενδιαφέρον. Αλλά όντως παράγεται έργο και το διαπίστωσα και στην τελευταία επίσκεψη. Πάντως και από παλιότερες παρεμβάσεις που ξέρω,- γιατί έχω παρακολουθήσει συνεντεύξεις προσφύγων, έχω παρακολουθήσει από κοντά παρεμβάσεις της στιγμής που χρειαζότανε και σε ιατρικό επίπεδο και σε ψυχολογικό επίπεδο και σε νομική υποστήριξη,- νομίζω ότι αυτές οι οργανώσεις πραγματικά έσπάσαν το κατεστημένο που υπήρχε. Είναι χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις διευθυντών σχολείων που δεν δέχονταν τα παιδιά προσφύγων, νοσοκομείων που δεν δεχότανε να περιθάλψουν πρόσφυγε επειδή δεν ήταν ασφαλισμένοι και δεν θα παίρνανε τα νοσήλια, δηλαδή καταστάσεις οι οποίες ξεφεύγουν από τα όρια, από τα πλαίσια της δικής μας καθημερινής σκέψης και εάν δεν υπήρχαν αυτές οι οργανώσεις δεν θα γινόταν τίποτα. Πιστεύω ότι δηλαδή θα ήμασταν ακόμα πιο πίσω.

ΠτΘ: κ. Πεταλωτή, σας ευχαριστούμε πολύ.

Γ.Π.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.