«Ποια Ελενη»; Των Ρεππα – Παπαθανασιου

Το έργο των Ρέππα – Παπαθανασίου «Ποια Ελένη» θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει το κοινό της πόλης μας από την Θεατρική Ομάδα της Πολιτιστικής Κίνησης Κομοτηνής. Η πρεμιέρα του έργου θα δοθεί σήμερα στο στέκι του συλλόγου. Για το έργο, αλλά και γενικότερα για τα θεατρικά δρώμενα της περιοχής μέλη της ομάδας μίλησαν στον ΠτΘ.

ΠτΘ: Πώς έγινε η επιλογή του έργου;
Μυρσίνη Λαντζουράκη: Η επιλογή του έργου έγινε από την ομάδα αποκλειστικά, όπως κάθε χρόνο με τη διαφορά ότι η πλειοψηφία φέτος πήρε την απόφαση. Κατατέθηκαν προτάσεις, διαβάστηκαν από την ομάδα τα έργα, τα συζητήσαμε κατατέθηκαν προτάσεις και έγινε ψηφοφορία. Αυτή τη φορά θα έλεγα ότι παμψηφεί επιλέξαμε αυτό το έργο, και έχοντας βέβαια και το θετικό προηγούμενο με την προηγούμενη δουλειά μας, «Μπαμπάδες με ρούμι» των Ρέππα Παπαθανασίου. έτσι αποφασίσαμε να το τολμήσουμε. Βέβαια το έργο είναι πολύ διαφορετικό.
Γωγώ Φακιρίδου: Τολμούμε να πούμε ότι πλειοψήφησε η άποψη να φτιάξουμε μία παράσταση, στην οποία και εμείς θα περάσουμε όμορφα, γιατί πρόκειται για μια μουσική κωμωδία, ένα μιούζικαλ, αλλά και ο κόσμος που έχει ανάγκη για γέλιο στις δύσκολες μέρες που περνά σήμερα.
Βέτα Κυρέζογλου: Να ευχαριστήσουμε τη νομαρχία για τη στήριξη αλλά πέρα από αυτό θα ήθελα να αναφερθώ στη δυσκολία της δουλειάς της Μυρσίνης. Ψήφισα το έργο αλλά δεν φανταζόμουν ότι ήταν τόσο δύσκολο. Ζητούμε την επιείκεια του κοινού και ελπίζουμε να δώσουμε ό,τι καλύτερο.

ΠτΘ: Η κωμωδία δηλαδή είναι εθνική μας υπόθεση;
Γωγώ Φακιρίδου: Με την κωμωδία ξεχνιόμαστε αλλά και από μόνη της δεν διορθώνει τα πράγματα. Μέσα όμως από τα σκουπίδια που βλέπουμε στην τηλεόραση και από την κάθε είδους πολιτιστική ανυπαρξία που υπάρχει σήμερα και στην δική μας πόλη θεωρώ ότι οι ερασιτεχνικές προσπάθειες, όπως αυτή της Ομάδας της Πολιτιστικής Κίνησης είναι πραγματικά ένα φως μέσα στο τούνελ και δείχνουν ότι υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να καλυτερεύσουν τα πράγματα τουλάχιστον και πολιτιστικά.

Ερασιτεχνικό θέατρο

ΠτΘ: Τελικά φαίνεται πως στην πόλη μας το θέατρο βρίσκεται στα χέρια των ερασιτεχνών…
Σπυρέτα Οικονομίδου: Λατρεύουμε το θέατρο και με μεγάλο σεβασμό σε αυτό το είδος της τέχνης προσπαθούμε να κάνουμε κάτι με πολύ μεγάλη αξιοπρέπεια. Τίποτε παραπάνω. Είμαστε τόσο ερασιτέχνες που περισσότερο δεν γίνεται και αν δεν είχαμε καθοδήγηση δεν θα κάναμε τίποτε. Καταθέτουμε την ψυχούλα μας. Δεν πάμε για πλάκα. Θέλουμε να είμαστε αξιοπρεπείς αλλά και χωρίς την καθοδήγηση της Μυρσίνης Λαντζουράκη δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε τίποτε. Είμαστε ένα πολιτιστικό κύτταρο στην πόλη και προσπαθούμε πάντοτε, είτε μουσικά είτε θεατρικά. Κάναμε ότι καλύτερο μπορούσαμε σε όλες τις θεατρικές μας παραστάσεις.
Μυρσίνη Λαντζουράκη: Υπάρχει ένας κακός εννοούμενος ανταγωνισμός. Δεν ξέρω πώς προέκυψε και για ποιο λόγο προέκυψε. Ο καθένας πρέπει να στηρίζει την κάθε δημιουργία ειδικά όταν αφορά στην τέχνη οποιαδήποτε κι αν είναι αυτή και από όπου κι αν προέρχεται. Από εκεί και πέρα αν γίνεται λίγο καλύτερα ή λιγότερο καλά είναι ένα θέμα που μπορεί να εξελιχθεί, αν υπάρξει βοήθεια. Αν υπάρχει αδιαφορία ή γιατί να πάω να δω ερασιτέχνες, ξεκινάμε αρνητικά και ξεκινώντας έτσι δεν υπάρχουν περιθώρια εξέλιξης.

ΠτΘ: Αυτή τη στιγμή στην πόλη μας και συγκεκριμένα αυτή την περίοδο ανεβαίνουν τρεις ερασιτεχνικές παραστάσεις…
Μυρσίνη Λαντζουράκη: Δεν θα μπορούσε λοιπόν να γίνει κάτι από το Δήμο, ένα φεστιβάλ ερασιτεχνικού θεάτρου που να υπάρξει προβολή όλων των ομάδων και μάλιστα συμμετοχή και από άλλες πόλεις; Γιατί γίνεται σε άλλες πόλεις και όχι εδώ…
Σπυρέτα Οικονομίδου: Ερχόμαστε όμως και στο θέμα της οικονομικής στήριξης…
Γωγώ Φακιρίδου: Θα συμφωνήσω ότι χρειάζεται να στηριχτούν οικονομικά όλες αυτές οι προσπάθειες, γιατί δεν πρέπει να ταυτίζομαι το ερασιτεχνικό με το πρόχειρο. Πολλές φορές οι ερασιτεχνικές παραστάσεις είναι καλύτερες από κάποιες επαγγελματικές, γιατί όπως ειπώθηκε βάζουμε μεράκι και λαχτάρα και κάνουμε κάτι που παράλληλα με τις επαγγελματικές μας ασχολίες το κάνουμε για να ξεφύγουμε, αν βέβαια το δούμε ατομικά σαν μέλη της Θεατρικής Ομάδας. Αν όμως μέσα στα σχολεία για παράδειγμα δεν μπει η θεατρική παιδεία σαν μάθημα και να στηριχτεί, έτσι ώστε τα παιδιά να μη συμμετέχουν στη θεατρική παράσταση του σχολείου πιεσμένα κάτω από το βάρος και το άγχος του προγράμματος και των μαθημάτων τους δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Φανταστείτε σε μια ηλικία 17 ετών έχουν μπροστά τους το φάσμα των πανελληνίων, τι μυαλό να μείνει για να ασχοληθούν με κάτι διαφορετικό που και θα τα πλουτίσει εσωτερικά σαν ανθρώπους, αλλά και θα δώσει προς τα έξω αυτή τη συνεργασία, την αλληλεγγύη που υπάρχει μέσα σε μια ομάδα θεατρική ή μουσική ή οτιδήποτε άλλο.

ΠτΘ: κ. Ιωαννίδη συμμετέχετε για πρώτη φορά στην ομάδα. Ποια είναι η άποψή σας για όλα αυτά;
Γιάννης Ιωαννίδης: Θα μιλήσω πρώτα για τον εαυτό μου κι ας σκεφτεί ο καθένας πώς μπορεί να μπει μέσα σε μια τέτοια ομάδα και μέσα στα πλαίσια αυτής της προσφοράς να βρει τη χαρά που βρήκα και το μεγαλείο ίσως αυτού του θεατρικού κόσμου που δεν γνώριζα προσωπικά. Βέβαια πριν σαράντα χρόνια είχα κάνει μια προσπάθεια ως μαθητής να ενταχθώ σε μαθητική ομάδα και τότε πραγματικά νομίζω ότι απόλαυσα ωραίες στιγμές. Μετά από σαράντα χρόνια συμμετέχω σε μια ομάδα που με αγκάλιασε και με δέχτηκε και πιστεύω ότι αξίζει πραγματικά πολύ περισσότερο έπαινο από αυτόν που δέχθηκε μέχρι τώρα. Είναι «τρομερό» το κλίμα που επικρατεί σε όλη την προσπάθεια. είναι «τρομερή» η συναδελφοσύνη και η ομαδικότητα με την οποία αντιμετωπίζονται όλα εκεί μέσα. από την πλευρά των τεχνικών μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Η αγάπη που υπάρχει μεταξύ των μελών της ομάδας, η αλληλοϋποστήριξη. η αλληλοβοήθεια, και νομίζω ότι ο καθένας που θέλει μέσα στο πλαίσιο της προσφοράς να βρει τη δικιά του συμμετοχή. τη δικιά του χαρά. τη δικιά του ικανοποίηση. πρέπει να συμμετέχει σε τέτοιες ομάδες, όπου δημιουργούνται. Κάποιοι τη δημιούργησαν μέσα στην Πολιτιστική Κίνηση, αλλά θεωρώ ότι μπορεί να βρεθεί και σε άλλους χώρους. Αν τώρα πρέπει να υπάρξει και μία συνολική διοργάνωση που θα δώσει σε αυτές τις ομάδες την ευκαιρία για να δημιουργηθούν κάποια έστω σεμινάρια ή φεστιβάλ θεατρικής προσπάθειας ή ακόμη και να τονωθούν οι προσπάθειες των παιδιών στα σχολεία νομίζω ότι θα πρέπει να το δει συνολικά ο νομός μέσα από τα θεσμοθετημένα του όργανα, όπως τα νομαρχιακά και δημοτικά συμβούλια και δεν αμφιβάλλω ότι θα πρέπει να στηριχθούν και οικονομικά.
Όσον αφορά στο συγκεκριμένο έργο μετά τη συνολική προσπάθεια που έγινε έχει ξεπεράσει πλέον τα όρια του ερασιτεχνικού, με την άποψη να μη το ταυτίζουμε με την έννοια του πρόχειρου, θεωρώ ότι θα το απολαύσει ο θεατής που θα το παρακολουθήσει και στα μέλη της ομάδας και στη σκηνοθέτριά μας πού δεν είναι μόνο σκηνοθέτρια αλλά είναι και…και…και…είναι όλα θα δώσει τη χαρά για περισσότερες προσπάθειες.

ΠτΘ: κ. Κασαπιάν θα μας καταθέσετε τη δική σας εμπειρία;
Τζένη Κασαπιάν: Θέλω να μιλήσω κατ’ αρχάς για τη Μυρσίνη. Θεωρώ ότι για την πόλη μας είναι κεφάλαιο και θα έπρεπε ο νομός να την «εκμεταλλευτεί» πολύ καλύτερα. Να τονίσω ότι οι ομάδες πού υπάρχουν στην πόλη μας θα έπρεπε να έχουν βγάλει το στοιχείο του ανταγωνισμού και αντίθετα θα έπρεπε να υπερισχύει το στοιχείο της υποστήριξης μεταξύ τους. Γιατί το θέατρο είναι πολιτισμός και ο πολιτισμός είναι αγάπη, χωρίς αυτήν δεν υπάρχει πολιτισμός. Αυτό ακριβώς είναι πίσω από το θέατρο. Αν η αγάπη ήταν το στοιχείο με το οποίο θα μπορούσαμε να αγκαλιάσουμε το θέατρο θα γινόμασταν και καλύτεροι άνθρωποι.
Όσον αφορά στην ομάδα έχει πολύ καιρό λειτουργίας και μεταξύ των μελών της υπάρχει μία τριβή. Κάθε χρόνο βέβαια πλαισιώνεται από καινούργια άτομα και το ευτύχημα είναι ότι πλαισιώνεται κάθε χρόνο από πολύ καλά στοιχεία. Αυτό εμπλουτίζει την ομάδα και είναι σαν να κάνει ενέσεις αναζωογονικές και αυτό είναι ότι καλύτερο για την διαιώνιση της προσπάθειάς μας.
Το φετινό έργο κατά τη γνώμη μου βέβαια είναι το πιο σύνθετο από όσα έχουμε ανεβάσει, είναι το πιο σύνθετο, το πιο πλούσιο, γιατί εκτός από λόγο, έχει χορό, τραγούδι, και σίγουρα συμμετέχουν πολλά άτομα με αποτέλεσμα ο συντονισμός να είναι εξαντλητικός για ένα άτομο. Δηλαδή είμαι σίγουρη ότι η Μυρσίνη είναι εξαντλημένη. Πρέπει να πω ότι όλοι είμαστε μεγάλα άτομα κουρασμένα από την καθημερινότητα, τα οποία βέβαια κοιτάζουν να χαλαρώσουν και αυτή η δουλειά θέλει μεγάλη συγκέντρωση, η οποία πολλές φορές απουσιάζει. Χωρίς να το παίξω ηρωίδα, το ευχαριστιέμαι αυτό που κάνω, θα ζητούσα όμως την κατανόήση και την «επιείκεια» σε κάποιες ατέλειες.
Σε αυτό το έργο υποδύομαι την Ελένη η οποία τελικά είναι ένα πολύ παρεξηγημένο άτομο. Όταν μπαίνεις στο πετσί, όχι ενός ρόλου, αλλά ενός άλλου ανθρώπου, καταλαβαίνεις τα γιατί και τα πώς και αμέσως η κατανόησή σου για το υπόλοιπο μεγαλώνει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η Ελένη είναι παρεξηγημένη γιατί είναι παιχνίδι των θεών. Δεν είναι δική της η βούληση. Αν διαβάσουμε τους αρχαίους έτσι την αντιμετωπίζουν και σήμερα να το πάρουμε αλλιώς είμαστε έρμαια της φύσης, όπως και η Ελένη. Αν δηλαδή φύγουμε από το επίπεδο των θεών σήμερα η φυσική σίγουρα έχει να κάνει με τον έρωτα.

ΠτΘ: κ. Λαντζουράκη υπήρξαν δυσκολίες στο συντονισμό;
Μυρσίνη Λαντζουράκη: Οι δυσκολίες είναι συντονισμός πολλών πραγμάτων. Εγώ έχω καλυφθεί από την υποκριτική διδασκαλία και την εκτέλεση των ρόλων. Αυτό δεν με απασχολεί. Απλά τις τελευταίες μέρες, τι παράξενο και τι πρωτότυπο, όλες οι τεχνικές δυσκολίες βγαίνουν και αυτό συμβαίνει είτε έχω δουλέψει σε ερασιτεχνικό είτε σε επαγγελματικό θέατρο. Υπάρχει λοιπόν τώρα το θέμα του συντονισμού της προβολής του βίντεο, της μουσικής, του φωτισμού, καινούργια στοιχεία και όλα αυτά τα τεχνικά προξενούν αναστάτωση. Αυτή είναι η ανασφάλεια των παιδιών. Προσπαθώ να τους πω ότι μέχρι την Πέμπτη θα έχουν όλα αυτά μπει στο δρόμο τους και θα το δουν και τα ίδια.
Γωγώ Φακιρίδου: Νοιώθω ανασφάλεια γιατί η κωμωδία είναι ένα δύσκολο θεατρικό είδος. Για να βγάλεις γέλιο πρέπει να συντρέξουν πολλοί παράγοντες πέρα από τις υποκειμενικές δυνατότητες του ηθοποιού, είτε δηλαδή είναι ερασιτέχνης είτε όχι, χρειάζεται να συνεργασθεί και με τους υπόλοιπους για να βγει μια σκηνή που θα προκαλέσει στον άλλο γέλιο. Για αυτό είμαι επιφυλακτική. Βέβαια έχουμε κάνει πολλές πρόβες, έχουμε προετοιμαστεί καλά και φαντάζομαι ότι το αποτέλεσμα θα είναι το αναμενόμενο.
Μυρσίνη Λαντζουράκη: Είτε κωμωδία είτε τραγωδία το θέμα είναι ένα, αυτός που βρίσκεται πάνω στη σκηνή να βγάζει την αλήθεια του. Αν αυτός που είναι στη σκηνή μεταδίδει κάτι αληθινό, αν λέει αλήθεια, πείθει. Από εκεί και πέρα υπάρχει ένα καλό κείμενο των Ρέππα- Παπαθανασίόυ, έχουν ένα τηλεοπτικό χιούμορ, το έργο είναι διαφορετικό από τα προηγούμενα και αυτό το κείμενο έχει μια αφέλεια, μια παιδικότητα και έχει μια προσωπική αλήθεια γραφής, πέρα από αυτό που θα παρουσιάσουμε εμείς στη σκηνή. Οπότε ξεκινάς από ένα καλό ατού και συνεχίζεις και στα υπόλοιπα.

ΠτΘ: Να σας ευχαριστήσουμε και να σας ευχηθούμε καλή επιτυχία.
Κι εμείς σας ευχαριστούμε.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.