«Πηρα απολυτηριο Γυμνασιου στα 42 μου χρονια και ειμαι ευτυχισμενη»

Η Μεμέτ Γιουσούφ Νερμινέ είναι 42 ετών και μητέρα ενός αγοριού, φοιτητής ήδη στην Αρχιτεκτονική Σχολή. Τις τελευταίες ώρες κρατά με υπερηφάνεια στα χέρια της το απολυτήριο του Γυμνασίου. Μετά από τριάντα χρόνια που εγκατέλειψε τις σπουδές της, μένοντας μόνο στις γνώσεις του Δημοτικού Σχολείου για οικογενειακούς λόγους, πήρε την απόφαση να συνεχίσει. Αρχικά κάθισε με δισταγμό στα θρανία, αλλά με τη στήριξη του συζύγου της και σκληρή προσπάθεια έκανε πραγματικότητα το όνειρό της. «Ήθελα να συνεχίσω τις σπουδές μου και όταν τέλειωσε ο γιος μου και μπήκε στο Πολυτεχνείο είπα: Τώρα ήρθε η σειρά μου. Τώρα θα πραγματοποιήσω κι εγώ τα δικά μου όνειρα» εκμυστηρεύεται και μοιράζεται μαζί μας το δικό της «ταξίδι» στην Ιθάκη της γνώσης…

Πώς οδηγηθήκατε στην απόφαση να γίνετε μαθήτρια στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας;

Σκεφτόμουν πολλά χρόνια να συνεχίσω τις σπουδές μου. Σχεδόν κάθε μέρα περνούσε από τη σκέψη μου. Είπα ότι δεν είναι ποτέ αργά, πήρα την απόφαση, ξεκίνησα και τελικά, τώρα που κρατώ το απολυτήριο του Γυμνασίου στα χέρια μου, είμαι πολύ ευτυχισμένη που έγινε το όνειρό μου πραγματικότητα. Πήρα το απολυτήριο του Γυμνασίου στα 42 μου χρόνια και είμαι πάρα πολύ ευτυχισμένη.

Είχατε αναπτύξει και έντονη «συνδικαλιστική» δράση από ό,τι έμαθα;

Ήμουν και πρόεδρος του 15μελούς σας πληροφορώ. Κανονικά, όπως και στα υπόλοιπα Γυμνάσια, είχαμε κι εμείς το 15μελές μας. Τη διάθεση να ασχοληθώ με τα κοινά την είχα πάντα. Ο άνθρωπος γεννιέται, δεν γίνεται.

Γιατί δεν πήγατε κανονικά στο Γυμνάσιο, όταν τελειώσατε το Δημοτικό Σχολείο;

Αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας η μητέρα μου. Ήταν κατάκοιτη και δεν μπορούσα να την αφήσω, με αποτέλεσμα να μείνω στο πλευρό της εγώ, γιατί η αδερφή μου είχε παντρευτεί ήδη, και να αφήσω το σχολείο. Δεν το μετάνιωσα ξέρετε, αν την είχα παρατήσει τότε και συνέχιζα το σχολείο, θα το σκεφτόμουν συνέχεια με τύψεις. Την έχασα την μητέρα μου πριν έξι χρόνια κι έχω την ικανοποίηση ότι τουλάχιστον τής στάθηκα όταν με χρειαζόταν.

Το όνειρο των σπουδών, παρά την τριακονταετία που μεσολάβησε, δεν σας είχε εγκαταλείψει…

Ήθελα να συνεχίσω τις σπουδές μου και όταν τέλειωσε ο γιος μου και μπήκε στο Πολυτεχνείο είπα: «Τώρα ήρθε η σειρά μου. Τώρα θα πραγματοποιήσω κι εγώ τα δικά μου όνειρα».

Ήσασταν καλή μαθήτρια στο Δημοτικό;

Πάρα πολύ καλή μαθήτρια, έτσι έλεγαν οι δάσκαλοι.

Ο οικογενειακός περίγυρος πώς αντέδρασε στην απόφασή σας;

Ο σύζυγός μου με υποστήριξε πάρα πάρα πολύ. Μπορώ να σας πω ότι το ήθελε περισσότερο από έμενα. Ίσως και να οφείλεται στο γεγονός ότι το έλεγα συνέχεια, ότι ήξερε ότι είναι το όνειρό μου, κρυφός καημός. Με έπιασε από το χέρι, όπως κάνουν οι γονείς με τα παιδιά τους, και πήγαμε μαζί να κάνουμε την εγγραφή στο σχολείο και όλο αυτό το διάστημα ήταν συνέχεια δίπλα μου.

Σπανίζει τέτοιου είδους στήριξη από την πλευρά του άντρα…

Εμείς παντρευτήκαμε πριν 22 χρόνια. Έτσι, όπως ήμασταν τότε που παντρευτήκαμε, είμαστε και τώρα. Με στήριξε και με στηρίζει πάρα πολύ.

Οι δυσκολίες που συναντήσατε δεν σας πτόησαν;

Όχι, αν έχει κανείς όρεξη, όλα μπορεί να τα ξεπεράσει. Δυσκολίες σίγουρα υπάρχουν. Μετά από τριάντα χρόνια δεν είναι εύκολο να καθίσεις ξανά στα θρανία, αλλά όταν έχεις όρεξη και θέληση καταφέρνεις πολλά.

Ποια ήταν τα αγαπημένα σας μαθήματα;

Πληροφορική, μαθηματικά και φυσική. Ίσως να οφείλονταν και στους καθηγητές το γεγονός ότι αγάπησα αυτά τα μαθήματα.

Ήταν αυστηροί μαζί σας;

Ήταν ελαστικοί οι καθηγητές, ήταν όμως πάντα καλοί στη δουλειά τους. Δεν μας πίεζαν και δεν αντιμετωπίσαμε κανένα πρόβλημα. Όπου δυσκολευτήκαμε ήταν δίπλα μας και μας βοήθησαν.

Με τι βαθμό το πήρατε το απολυτήριό σας;

Έβγλα 18 και κάτι.

Και τώρα;

Τώρα σκέφτομαι να συνεχίσω στο Λύκειο, αλλά επειδή εργάζομαι είναι δύσκολο για τον άντρα μου.

Τι δουλειά κάνετε;

Έχω δικό μου ψητοπωλείο και όλη την ημέρα είμαι εκεί. Από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Και πότε διαβάζατε;

Όταν θέλει άνθρωπος κάτι πολύ, τότε το πετυχαίνει και το κάνει πραγματικότητα. Ερχόταν ο άντρας μου στις πέντε, όταν σχολούσε από τη δική του δουλειά κι εγώ έτρεχα αμέσως στο σχολείο. Στις οκτώ και μισή καθόμουν και διάβαζα τα μαθήματά μου, μέχρι τις δώδεκα και τη μία τα ξημερώματα.

Βάλατε πλώρη για το Πανεπιστήμιο μήπως;

Πάμε για πτυχίο. Έτσι λέμε!

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.