Πετρος Ιμβριος «Το τραγουδι ειναι αναγκη και της ψυχης»

Είναι ένας γνήσιος ερμηνευτής λαϊκών τραγουδιών, στιχουργός και μουσικός, χαμηλών τόνων καλλιτέχνης, που δεν υιοθέτησε τη νοοτροπία του σταρ. Ο λόγος για τον καταξιωμένο λαϊκό τραγουδιστή, Πέτρο Ίμβριο, με τριαντάχρονη θητεία στο χώρο της μουσικής. Τον συναντήσαμε στο πατρικό του σπίτι, στη Σαμοθράκη, όπου κάθε καλοκαίρι κάνει τις οικογενειακές του διακοπές. Παιδί μεταναστών, μας μίλησε για το ξεκίνημα της καριέρας του στη Γερμανία, για τη δύσκολη πορεία του προς την επιτυχία, για τους σημαντικούς σταθμούς της καριέρας του, για τη «νύχτα» που έχει πλήξει η κρίση, για τα πράγματα που τον ενοχλούν στο ελληνικό τραγούδι, για τον έρωτα, τη Σαμοθράκη.

Δεν είμαι μόνο τραγουδιστής, έχω σπουδάσει μουσική

-Γεννήθηκες στην Στουτγάρδη. Πώς βρέθηκε η οικογένειά σου από τη Σαμοθράκη στη Γερμανία;
Ο πατέρας μου πήγε το 1960 στη Γερμανία, στη Στουτγάρδη, μετανάστης για να δουλέψει εκεί στα εργοστάσια, γνώρισε και τη μάνα μου, ή μάλλον την ήξερε από εδώ από τη Σαμοθράκη, ξαναβρέθηκαν εκεί, παντρεύτηκαν και έκαναν οικογένεια.

-Στην Ελλάδα πότε γύρισες;
Μόλις τελείωσα το ελληνικό λύκειο της Στουτγάρδης και πέρασα στο Πανεπιστήμιο στη Θεσσαλονίκη όπου σπούδασα οικονομικά.

-Σπούδασες οικονομολόγος. Πώς και δεν ακολούθησες το επάγγελμα αυτό, αλλά ασχολήθηκες με το λαϊκό τραγούδι;
Δεν ασχολήθηκα ποτέ με τα οικονομικά. Δεν το εξάσκησα ποτέ το επάγγελμα. Πάντα ήμουν μουσικός. Και σαν φοιτητής δούλευα σε ταβέρνες, μαγαζιά, μπουζουκάδικα όπου έβγαζα το χαρτζιλίκι μου, γιατί από το σπίτι δεν υπήρχαν πολλοί πόροι και μετά αυτό έγινε, το έκανα επάγγελμα.

-Τι είναι αυτό που σε κέρδισε και ασχολήθηκες με το τραγούδι;
Όλο αυτό που λέγεται μουσική. Δεν είμαι μόνο τραγουδιστής, έχω τελειώσει και το ωδείο, έχω κάνει και τζαζ, γράφω τραγούδια, παίζω πιάνο πολλά χρόνια, κιθάρα, τουμπερλέκι. Από πέντε χρονών με ενδιέφερε η μουσική. Θυμάμαι που μου έλεγαν οι γονείς μου ότι μου έβαζαν κάποια τραγούδια και εγώ τα τραγούδαγα και έκαναν χάζι. Μετά ουσιαστικά στα 11 – 12 χρόνια μου άρχισα να μαθαίνω ακορντεόν και από εκεί και πέρα δεν σταμάτησα ποτέ να μελετάω.

-Σε επηρέασε καθόλου η μουσική παράδοση της Σαμοθράκης;
Βέβαια. Και της Σαμοθράκης, αλλά γενικώς και η λαϊκή και η δημοτική μουσική γιατί μέχρι τα δεκαοκτώ μου είχα ακούσει μόνο Διονυσίου, Καζαντζίδη, Αγγελόπουλο, Γαβαλά, Μαρινέλλα, Πάριο, Νταλάρα, όλους αυτούς τους καλούς τραγουδιστές. Όπως βέβαια και παραδοσιακά τραγούδια που άκουγα από τους γονείς μου. Μπορεί να μην το έκαναν επαγγελματικά αυτό, αλλά τραγουδούσαν πάντα όταν μαζευόμασταν με συγγενείς και με φίλους σε σπίτια στη Γερμανία.

-Έχεις τραγουδήσει σε κάποιο κέντρο στη Γερμανία;
Σε πολλά. Από τα 15 μου μέχρι και τα 18 μου είχα τραγουδήσει σε όλη τη Γερμανία. Είχα κάνει ένα συγκρότημα στα 14, σε μια σχολική γιορτή, έτσι ξεκίνησε και μετά πηγαίναμε σε όλη τη Γερμανία και κάναμε ελληνικές βραδιές, τραγουδούσαμε σε γάμους, αρραβώνες, παντού.

-Σε προσκαλούν και σήμερα;
Βέβαια. Εκεί και σε κλαμπ έχω τραγουδήσει και σε αίθουσες που κάνουν ελληνικές λαϊκές βραδιές. Και όχι μόνο Γερμανία. Αυστραλία, Αμερική, παντού όπου υπάρχει ελληνισμός.

Αγωνίστηκα πολύ για να φτάσω εδώ που έφτασα

-Η πορεία προς την επιτυχία πόσο δύσκολη ήταν;
Θεωρώ ότι είμαι τυχερός, γιατί μπόρεσα να ασχοληθώ με αυτό που αγαπάω από μικρός. Που μπόρεσε να με ταΐσει, και να με προβάλει αν θέλεις και να με κάνει χαρούμενο. Αλλά δεν μου χαρίστηκε και τίποτε. Αγωνίστηκα πολύ για να φτάσω εδώ που έφτασα. Με την ικανοποίηση ότι κυνηγάς το όνειρο ή μάλλον δεν είναι μόνο το όνειρο, στην περίπτωση τη δική μου και νομίζω όλων αυτών των ανθρώπων που ασχολήθηκαν με την καλλιτεχνία, είτε είναι αθλητισμός ή καλλιτεχνία, νομίζω ότι κυνηγάς αυτό που αγαπάς για να γεμίσεις πρώτα την ψυχή σου. Δεν το κάνεις ούτε για να προβληθείς, το κάνεις επειδή κάτι σε τρώει από μέσα σου.

-Τι είναι αυτό που καθορίζει τις προτεραιότητές σου στο τραγούδι και στη ζωή σου;
Να παίρνω χαρά από αυτό που κάνω. Και στη ζωή μου και στις παρέες μου και στα επαγγελματικά μου. Δηλαδή δεν θα δεχόμουν ποτέ να κάνω μια συνεργασία που θα ήξερα εκ των προτέρων ότι θα υπήρχαν σημάδια ψυχικής φθοράς, θα το απέφευγα πάση θυσία. Όπως και το έχω κάνει πολλές φορές.

-Έχεις μετανιώσει για πράγματα που έχεις κάνει;
Όχι, συνήθως κοιτάω μπροστά. Δηλαδή ό,τι έχει γίνει έγινε. Βάζω μια γραμμή, βγάζω ένα ρεζουμέ και προχωράω παρακάτω.

-Ποιους θεωρείς πιο σημαντικούς σταθμούς στην καλλιτεχνική πορεία σου;
Την πρώτη φορά που μου πήρε ο πατέρας μου ένα συνθεσάιζερ. Το οποίο το ήθελα πάρα πολύ και περίμενα και πάρα πολύ καιρό για να το πάρω. Και οι σημαντικές συνεργασίες που έχω κάνει με την Γλυκερία, τον Χρήστο Νικολόπουλο. Μάλλον είναι ο τελευταίος μεγάλος εν ζωή λαϊκός συνθέτης.

Όλοι οι δίσκοι μου ήταν βραδυφλεγείς

-Ποιος από τους δίσκους που έχεις κυκλοφορήσει πιστεύεις ότι σου άνοιξε δρόμους;
Κοίταξε όλοι οι δίσκοι μου ήταν βραδυφλεγείς. Δεν ήταν κανένας δίσκος που να κάνει μπαμ μεγάλο και πάντα τα τραγούδια μου χρειάζονταν χρόνο για να εξελιχθούν, αλλά κρατήσανε και στο χρόνο κάποια τραγούδια μου. Σημαντικός ήταν ο δίσκος που περιείχε το «Αλλοίμονο» που μέχρι σήμερα με σημαδεύει και μου το ζητάνε να το τραγουδήσω ακόμα, και άλλος ένας δίσκος που έκανα με πάρα πολύ αγάπη και χαρά είναι το «Live» που περιέχει τα τραγούδια μιας βραδιάς στο κέντρο που δούλευα τότε.

-Για να έχει κάποιος τραγουδιστής διάρκεια ποιο συστατικό χρειάζεται;
Να είναι πιστός σε αυτό που κάνει. Και να το κάνει με γνώμονα την ψυχή του, όχι με γνώμονα τα χρήματα ή την αυτοπροβολή του. Να το κάνει με αγάπη. Αν το κάνει καλά και έχει ταλέντο θα έχει και τη διάρκεια. Και βέβαια να έχει και τύχη, γιατί νομίζω ότι η τύχη παίζει ρόλο σε όλα. Είναι και οι επιλογές, αλλά είναι και η τύχη.

-Γράφεις στίχους σήμερα;
Ναι, γράφω. Έχω δώσει τραγούδια στον Τόλη Βοσκόπουλο, στον Βασίλη Καρρά και στον Μενιδιάτη.

-Πώς θα χαρακτήριζες τον Πέτρο Ίμβριο;
Έχω κάνει πάρα πολλά πράγματα στη ζωή μου. Έχω τραγουδήσει και ξένο και δημοτικό και ερωτικό. Νομίζω ότι επειδή αγαπάω και μου αρέσει η μουσική γενικώς δοκιμάζω διάφορα. Νομίζω όμως αν έπρεπε να βάλω μια ετικέτα θα ήταν ερωτικός – λαϊκός -διασκεδαστής.

Η ατυχία των στιχουργών είναι να παραμένουν στην αφάνεια

-Πότε πιστεύεις ότι ένα τραγούδι βρίσκει την αμοιβή του;
Όταν αφορά τις ψυχές πολλών ανθρώπων. Όταν το αγαπήσουν και εκφραστεί ο άλλος μέσα από το στίχο του. Βλέπεις όμως ότι αυτούς που γράφουν τους στίχους δεν τους ξέρει κανένας, δυστυχώς. Πολλές φορές έχω ακούσει και στο παρελθόν ότι λέει το τραγούδι του Πάριου. Ρε παιδιά δεν είναι του Πάριου. Ή κάποια από αυτά που έχει γράψει ο Πάριος δεν τα ξέρουν και λένε του Χριστοδουλόπουλου. Δυστυχώς όμως κανείς δεν ασχολείται και κανείς δεν προβάλλει τους στιχουργούς. Είναι μάλλον η ατυχία των δημιουργών να είναι στην αφάνεια. Προτέρημα των τραγουδιστών να είναι στην επικαιρότητα.

-Για να ερμηνεύσεις ένα τραγούδι αρκεί μόνο να έχεις καλή φωνή;
Κατ’ αρχήν πρέπει να είσαι καταρτισμένος. Πολλές φορές με ρωτάνε για ριάλιτι και απαντάω ότι δεν με πειράζει να βγαίνουν καινούργια παιδιά, εγώ το χαίρομαι. Όταν όμως προωθούνται άνθρωποι οι οποίοι είναι κακοί για την ελληνική μουσική, αυτοί με εκνευρίζουν και με χαλάνε. Το θέμα είναι ότι μπορεί να έχεις το ταλέντο, αλλά και το ταλέντο πρέπει να το καλλιεργήσεις κιόλας. Είχα διαβάσει μια συνέντευξη μιας μεγάλης ρωσίδας χορεύτριας η οποία έλεγε ότι καλύτερα να έχεις 1% ταλέντο και να δουλεύεις για 99%, παρά το αντίθετο. Η δουλειά λοιπόν είναι αυτή και το να μπεις στον κόπο. Όταν με ρωτάνε για τα παιδιά των ριάλιτι λέω ότι μου αρέσουν τα νέα παιδιά και έχω βοηθήσει πάρα πολλά νέα παιδιά, αλλά θέλω να μπαίνουν στον κόπο. Να μην θεωρούν ότι εμείς γεννηθήκαμε και τα ξέρουμε όλα. Να κάτσουν να ψάξουν.

-Ο έρωτας τι ρόλο παίζει στο τραγούδι και στη ζωή σου;
Ο έρωτας κατ’ αρχήν είναι ζωή. Αν είσαι ερωτευμένος ξυπνάνε όλες οι αισθήσεις, αν δεν είσαι κοιμούνται όλες. Είναι πολύ όμορφο να γράψεις ένα τραγούδι και να μπορείς να το αφιερώνεις κάπου. Και να μην είναι εκεί ο άνθρωπος για τον οποίο το έχεις γράψει, έστω νοερά. Είναι ωραία να υπάρχει μέσα στο μυαλό μας.

Οι άνθρωποι που είναι στα πράγματα δεν νοιάζονται για το ελληνικό λαϊκό τραγούδι κι αυτό με λυπεί

-Στο σημερινό ελληνικό τραγούδι υπάρχουν πράγματα που σε ενοχλούν;
Με ενοχλεί το ξεπούλημα του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού και ότι σχεδόν δεν ακούμε ελληνικό λαϊκό τραγούδι πια στα ραδιόφωνα. Ή τουλάχιστον στα μεγάλα ραδιόφωνα των Αθηνών. Το έχουν αμερικανοποιήσει, πράγμα το οποίο υπήρχε και παλιότερα, αλλά δεν υπήρχε στο ποσοστό που υπάρχει σήμερα. Ότι άνθρωποι που είναι στα πράγματα δεν νοιάζονται για το ελληνικό λαϊκό τραγούδι εμένα με λυπεί. Και για το λαϊκό και για το δημοτικό. Πρέπει να κρατήσουμε την παράδοση. Λαός χωρίς παράδοση δεν θα υπάρχει και εμείς αν μη τι άλλο έχουμε πολύ δυνατή παράδοση και στη μουσική και στην ιστορία μας. Εγώ δεν άκουσα ποτέ αμερικανό να κάνει τσάμικο ή ζεϊμπέκικο, γιατί εμείς προσπαθούμε τόσο πολύ να μιμηθούμε τους αμερικανούς; Πράγμα το οποίο πάντα θα μας κάνει να είμαστε δεύτεροι, γιατί αν δεν γεννηθεί κάτι στη χώρα του είναι ιμιτασιόν και το ιμιτασιόν είναι χειρότερο του πρωτότυπου. Δεν καταλαβαίνω την εμμονή κάποιων ανθρώπων να προσπαθούν ν’ αλλάξουν την ελληνική μουσική. Είναι πλέον τραγικά τα πράγματα και έχω ακούσει από διευθυντές ραδιοφώνων σε όλη την Ελλάδα ότι αν έχει το τραγούδι μπουζούκι δεν μπορώ να το παίξω στο ραδιόφωνο. Αν έχει κλαρίνο ή βιολί δεν μπορώ να το παίξω στο ραδιόφωνο, το θεωρώ ό,τι πιο τραγικό έχω ακούσει για την ελληνική μουσική. Και δεν το λέω για μένα. Εγώ έχω επιβιώσει τόσα χρόνια και δόξα τω θεώ και δουλειά βρίσκω και καλά πάω, όμως είναι τραγικό για τις γενιές που έρχονται. Δεν μπορεί δηλαδή το παιδάκι να μεγαλώσει ακούγοντας αμερικανιές.

Να διαφυλάξουμε την ελληνική μουσική

-Δεν υπάρχει τίποτε που να σου αρέσει δηλαδή;
Γίνονται πράγματα, αλλά δυστυχώς γίνονται πολύ λίγα πράγματα σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα. Τα οποία είναι κάποια καλά, αλλά όμως αναρωτιέμαι γιατί κάποιος στην Αυστραλία δεν προσπαθεί να κάνει κάτι ιμιτασιόν από τα δικά μας. Εμείς δεν έχουμε ανάγκη και μπορούμε να ακούμε όλους αυτούς, μπορούμε όμως κάλλιστα να κάνουμε την δική μας ελληνική μουσική και να την διαφυλάξουμε. Μακάρι να ακούγανε τα παιδιά και παραδοσιακά τραγούδια.

-Η κρίση που ζούμε πόσο έχει επηρεάσει το χώρο της μουσικής;
Πάρα πολύ. Κατ’ αρχήν δεν υπάρχει παραγωγή. Οι εταιρίες κλείνουν η μία πίσω από την άλλη. Αυτό βέβαια έχει και άμεση σχέση με το ιντερνέτ. Από τον καιρό δηλαδή που μπήκε το ιντερνέτ στη ζωή μας και με ένα κουμπί μπορείς να βρεις ό,τι θέλεις, εκεί χάθηκε η δισκογραφία. Από την άλλη η διασκέδαση άρχισε να φθίνει, γιατί ο κόσμος δεν έχει χρήματα. Παρόλο που θέλει ο κόσμος να διασκεδάσει και νιώθει την ανάγκη, δεν του περισσεύουν χρήματα για πολλά και σημαντικότερα πράγμα. Οπότε αν κόψει κάτι, το πρώτο που θα κόψει είναι η διασκέδαση, το φαγητό εκτός σπιτιού, κάποια πράγματα δηλαδή που δεν τα έχει τόση άμεση ανάγκη.

Σήμερα δεν υπάρχει δρόμος για πανελλήνια σουξέ στο τραγούδι

-Έχεις κάνει δικές σου παραγωγές;
Ναι, από το 2004 και μετά κάνω μόνο δικές μου παραγωγές. Και τα τελευταία χρόνια κάνω μόνο μεμονωμένα τραγούδια τα οποία στέλνουμε στα ραδιόφωνα. Κάθε φορά αγωνιούμε και προσπαθούμε να βρούμε τον τρόπο να μας παίξουν τα ραδιόφωνα. Πρέπει να προσπαθήσουμε πάρα πολύ γιατί υπάρχουν και οι οικογένειες κάποιων ομίλων οι οποίοι έχουν το δικό τους ραδιόφωνο, τηλεόραση, περιοδικό. Αν είσαι εγγεγραμμένος εκεί, θα κάνεις και κάποια πράγματα, «κάποια» όμως, γιατί αντίστοιχα πάλι θα υπάρχει το άλλο ραδιόφωνο με τους δικούς του καλλιτέχνες. Δεν υπάρχει πλέον αυτό που λέγαμε παλιά καθ’ ολοκληρίαν επιτυχία, δηλαδή σουξέ. Γιατί η κάθε οικογένεια παίζει μόνο τους καλλιτέχνες που υποστηρίζει. Έτσι δεν μπορεί να γίνει πανελλαδική επιτυχία. Παλιότερα έβγαζε ένα τραγούδι ο Πασχάλης Τερζής ή ο Γιάννης Πάριος και όλοι έπαιζαν το τραγούδι, γιατί ήταν καλό και επειδή οι παραγωγοί μπορούσαν να παίξουν ό,τι θέλανε. Τώρα υπάρχουν τα λεγόμενα play list που δίνει ο διευθυντής του εκάστοτε ραδιοφώνου και πρέπει μικροί και μεγάλοι παραγωγοί να συμμορφώνονται ως προς αυτό.

Ο κόσμος αγαπάει τους καλλιτέχνες που δεν περιαυτολογούν

-Σε έχει βοηθήσει στην καριέρα σου το γεγονός ότι είσαι καλλιτέχνης χαμηλών τόνων;
Νομίζω ότι βραχυπρόθεσμα μπορεί να μου έχει κάνει και κακό. Μακροπρόθεσμα όμως μου έκανε καλό. Δηλαδή μακροπρόθεσμα λέω ότι ο κόσμος αγαπάει τους καλλιτέχνες οι οποίοι δεν περιαυτολογούν, δεν είναι φανφαρόνοι, οι οποίοι δεν πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Εγώ πάντα ήμουν της άποψης ότι για κάποιον πρέπει να μιλάει ο άλλος, δεν πρέπει να μιλάει ο ίδιος για τον εαυτό του. Ό,τι και να πω εγώ για τον εαυτό μου είναι δώρο άδωρον.

-Στην Ελλάδα τι είναι αυτό που σε κάνει να θυμώνεις;
Η υπάρχουσα κατάσταση. Η προδοσία από τους πολιτικούς της πατρίδας τους. Θεωρώ ότι αν ήμασταν σε εμφύλιο πόλεμο και αν είχαμε ζήσει σε άλλες εποχές, θα εκτελούνταν πολλοί στο Γουδή όπως εκτελέστηκαν και παλιότερα. Οι έλληνες είναι σε μια χειμερία νάρκη, δεν ξέρω τι έχουν πάθει. Έχουν ξεπουλήσει την Ελλάδα ερήμην των πολιτών και δεν ασχολείται κανείς με το να τον γράψει η ιστορία με χρυσά γράμματα. Όλοι ασχολούνται με την τσέπη τους και την καλύτερη καρέκλα που θα κατακτήσουν και να βάλουν τους χοντρούς τους κώλους και να κάθονται εκεί. Παρόλο που έχουν όλοι αυτοί λεφτά, δεν τους νοιάζει καθόλου η υστεροφημία τους κι αυτό με εξοργίζει. Εγώ αν ήμουν πολιτικός θα προσπαθούσα να με γράψει η ιστορία με χρυσά γράμματα και να πουν σε εκατό χρόνια ότι υπήρξε κάποιος ο οποίος έκανε πράγματα για την πατρίδα του, έκανε συναλλαγές οι οποίες ωφέλησαν την πατρίδα του και δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορούν να το κάνουν οι πολιτικοί μας. Βέβαια δεν τους βάζω όλους σε ένα καζάνι.

 

Μεγάλη μυστικιστική κοιτίδα η Σαμοθράκη

 

-Τι σημαίνει για σένα η Σαμοθράκη;
Σημαίνει τα πάντα. Σημαίνει καλοκαίρια ξένοιαστα, οικογένεια, συγγενείς. Ένα από τα πιο όμορφα νησιά της Ελλάδας πιστεύω, επειδή έχω γυρίσει σε πάρα πολλούς τόπους και σε πάρα πολλά νησιά. Και δεν είναι και τυχαίο ότι στην αρχαιότητα έκαναν τα Καβείρια μυστήρια τα οποία ήταν εφάμιλλα των Ελευσίνιων μυστηρίων. Μεγάλη μυστικιστική κοιτίδα η Σαμοθράκη.

-Είναι πηγή έμπνευσης για σένα;
Σίγουρα παίρνω ενέργεια. Κάθε χρόνο πάω στην Παλαιάπολη που είναι το μουσείο. Μου αρέσει. Η Σαμοθράκη γενικά πιστεύω ότι έχει ένα ενεργειακό πεδίο αλλιώτικο από άλλα νησιά.

-Τα παιδιά σου την αγαπούν;
Είναι πάρα πολύ μικρά ακόμη. Θέλω να ξέρουν για τον τόπο τους, τους παππούδες και τους προπαππούδες τους και θέλω να το αγαπήσουν το νησί. Γι’ αυτό κάθε χρόνο ερχόμαστε τουλάχιστον μία φορά, πολλές φορές και δύο.

-Έχεις εδώ δεσμούς;
Έχω και ξαδέρφια πολλά και συγγενείς. Η Σαμοθράκη είναι μικρός τόπος. Από παλιά μεταξύ τους όλοι ήταν σόι. Πάντα υπήρχε μία σχέση είτε εξ αίματος είτε από γάμους και βαφτίσια. Έχω και φίλους από τα καλοκαίρια που ερχόμασταν μέχρι που έγινα 18 ετών και πήρα τη ζωή στα χέρια μου, αλλά πάντα προσπαθώ να έρχομαι στη Σαμοθράκη.

-Θα σε ενδιάφερε να τραγουδήσεις παραδοσιακά τραγούδια της Σαμοθράκης;
Πολύ. Αν υπήρχε κάποιος ο οποίος θα μπορούσε να κάνει την περισυλλογή αυτών των τραγουδιών θα με ενδιέφερε πολύ. Με μεγάλη μου χαρά ανταποκρίθηκα όταν μου προτάθηκε να πω δύο τραγούδια σε δυο συλλογές με τραγούδια της Σαμοθράκης.

-Εσύ τι πιστεύεις ότι πρέπει να κάνεις για τη Σαμοθράκη;
Να την έχω στο προσκήνιο. Όπως και το κάνω. Όπως προχτές με ρώτησαν από μια εφημερίδα πού περνάς τις πιο όμορφες διακοπές σου και είπα στη Σαμοθράκη. Πάντα αναφέρομαι στη Σαμοθράκη. Όσο μπορώ δηλαδή να την προβάλω προς τα έξω το κάνω.

 

Ο κόσμος έχει ανάγκη σήμερα το τραγούδι για να ξεφεύγει από τα προβλήματά του

-Έχεις ζήσει πολλά χρόνια τη «νύχτα». Πόσο έχει αλλάξει ο τρόπος που διασκεδάζει σήμερα ο κόσμος;
Πάρα πολύ έχει αλλάξει. Δυστυχώς. Βέβαια σε κάποιες πόλεις και χωριά που πηγαίνω ακόμη, υπάρχει ο παλιός, καλός τρόπος διασκέδασης, ο οποίος είναι για να ξεφαντώνει ο άνθρωπος, για να βγαίνει από τα προβλήματά του, για να ξεφεύγει από την καθημερινότητα και, όπως και να το κάνεις, ο χορός είναι και ανάγκη της ψυχής, όπως και το τραγούδι. Δηλαδή το να κλείσει κάποιος τα μάτια του και να πει το αγαπημένο του τραγούδι σηκώνοντας τα χέρια του ψηλά, που το έχω δει εκατοντάδες φορές σε μαγαζιά που πάω ή σε συναυλίες, είναι το μέγιστο για την ψυχή του ανθρώπου. Δηλαδή, το χρειάζεται. Νομίζω ότι και τώρα με αυτά που περνάμε στις τόσο δύσκολες μέρες είναι ακόμη πιο επιτακτική ανάγκη οι τραγουδιστές και όλοι αυτοί που ασχολούνται με τις τέχνες, είτε είναι χορός είτε είναι τραγούδι ή οτιδήποτε άλλο, τα χρειάζεται ο κόσμος αυτά τα πράγματα για την ψυχή του για να ξεφύγει από την καθημερινότητα και τα προβλήματά του.

 

Ο μουσικός και τραγουδιστής Πέτρος Ίμβριος

Λαϊκός τραγουδιστής. Γεννήθηκε στη Στουτγάρδη της Γερμανίας. Στην Ελλάδα ήρθε σε ηλικία 17 χρονών. Η πρώτη του επαφή με τη μουσική έγινε στην ηλικία των 12 χρόνων. Έμαθε ακορντεόν και αργότερα έπαιζε συνθεσάιζερ σε συγκροτήματα, ερμηνεύοντας παράλληλα και όλα σχεδόν τα είδη μουσικής. Σπούδασε στο Οικονομικό Τμήμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και παράλληλα σπούδασε κλασικό πιάνο και μοντέρνο τραγούδι για τρία χρόνια με τη Τζούλη Μασίνο, καθώς και κλασική και τζαζ αρμονία, αντίστιξη και φούγκα στο «Σύγχρονο Ωδείο» στη Θεσσαλονίκη.

Από την ηλικία των 18 εργαζόταν ήδη επαγγελματικά σε διάφορες μπουάτ της Θεσσαλονίκης σαν «κιμπορντίστας» και τραγουδιστής. Στη συνέχεια έγινε μέλος του συγκροτήματος «Νέοι επιβάτες», και κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος με το όνομα του συγκροτήματος.

Έχει συνεργαστεί με σημαντικούς έλληνες καλλιτέχνες, όπως οι Χρήστος Νικολόπουλος, Αντώνης Βαρδής, Νότης Σφακιανάκης, Άννα Βίσση, Βασίλης Καρράς, Λευτέρης Πανταζής, Γλυκερία, Δέσποινα Βανδή, Κώστας Μακεδόνας, Στέφανος Κορκολής, Γιώργος Μαργαρίτης, Πασχάλης Τερζής, Σάκης Ρουβάς, Αντύπας, Σπύρος Σπυράκος.

Έχει τραγουδήσει στα μεγαλύτερα νυχτερινά κέντρα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, ενώ
έχει εμφανιστεί σε αρκετές πόλεις των ΗΠΑ, του Καναδά και της Αυστραλίας κι έχει τραγουδήσει για τον απόδημο ελληνισμό.

Δισκογραφία: «Ανατολικά φυσάει» (1996), «Αλλοίμονο» (1998), «Πέτρος Ίμβριος» (2002), «Μου λείπεις τόσο» (cd –single 2003), « Κάθε αύριο» (2004), «Σ’ ευχαριστώ» (2006), «Ποιος θα με κρίνει» (2007), «Πέτρος Ίμβριος Live-Μια βραδιά στην Εμπατή» (2008), «Άλλος άνθρωπος».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.