Περιμενοντας τους καθηγητες

Να λυπάσαι ή να ντρέπεσαι;

Πού όμως η ντροπή; Κατάντησε κι αυτή είδος πολυτελείας και δυσεύρετο μάλιστα.

Κι όλα αυτά για τα συμβαίνονται με παιδιά, με μαθητές, στο 2ο ΤΕΕ της πόλης μας.

Τα βλέπεις που σε κοιτάζουν με ερωτηματικό τρόπο;

– Πότε θάρθουν οι καθηγητές;

Τι να πεις; Πλησιάζουν Χριστούγεννα, πάει το πρώτο τετράμηνο. Οι καθηγητές θα δώσουν σε λίγο την προφορική βαθμολογία του πρώτου τετραμήνου. Ποιοι καθηγητές όμως; Αυτά δεν έχουν όλους τους καθηγητές.

– Κύριε, σήμερα ήρθε ένας γιατρός και κάναμε τρεις ολόκληρες ώρες μάθημα. Τα μάτια γεμάτα χαρά.

– Θα μείνει όμως; Μάθαμε ότι δεν του δίνουν περισσότερες από ένδεκα ώρες. Οι άλλοι θάρθουν; Θα κάνουμε φέτος κανονικό μάθημα;

Τ’ ακούς και τρελαίνεσαι. Μαθητική αγωνία. Δυσεύρετη δε λέω, όχι συνηθισμένη, μα πραγματική. Γιατί και η αναμονή έχει τέλος. Γιατί κάποτε αγανακτείς και με το δίκιο σου. Αγανακτείς και;

– Τ’ ακούες κύριε; Σήμερα κάναμε μία μόνο ώρα μάθημα. Αύριο είναι καλύτερα, θα κάνουμε δύο ώρες. Βαρεθήκαμε να ερχόμαστε στο σχολείο και να περιμένουμε να μπει καθηγητής στην τάξη. Φοβόμαστε, ναι φοβόμαστε ακόμη και για τη χρονιά. Γιατί; Τρία ολόκληρα χρόνια λειτουργεί αυτός ο τομέας της Υγείας και Πρόνοιας στην Κομοτηνή, πότε επιτέλους θα αποφασίσουν να διορίσουν καθηγητές; Και σεις κύριε τι κάνετε; Γιατί δεν διαμαρτύρεστε μαζί μας; Δεν βλέπετε το πρόβλημά μας; Τι να τους πεις;

Κάνεις κάποιες σκέψεις: περί προτεραιοτήτων Ολυμπιάδας, για το σκληρό ή μαλακό ροκ κυβερνητικής πολιτικής, για… σκύβεις το κεφάλι και απομακρύνεσαι, ή αν σου έχει μείνει λίγη από τη ντροπή που λέγαμε στην αρχή φωνάζεις μαζί τους. Αξίζει.

Γιάννης Ιωαννίδης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.