Πενυ Παπακωνσταντινου, Ερμηνευτρια, Η εποχη μας ζητα αληθεια

Η Πένυ Παπακωνσταντίνου είναι ερμηνεύτρια, μουσικός και συνθέτης. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα και από μικρή ηλικία ξεκίνησε μαθήματα κλασικής κιθάρας και θεωρία της μουσικής. Μεγαλώνοντας ασχολήθηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα με το κλασικό τραγούδι και το μαντολίνο. Σε ηλικία 19 ετών όμως ήρθε η πρώτη της επαφή με την παραδοσιακή μουσική, την οποία έκτοτε δεν αποχωρίστηκε ποτέ. Συνεργάστηκε με τους σημαντικότερους μουσικούς, παλιούς και νέους, της παραδοσιακής μουσικής, ενώ δάσκαλοι της ήταν η Ειρήνη Δερέμπεη (παραδοσιακό τραγούδι) και ο Κάρολος Κουκλάκης (πολίτικο λαούτο). Συμμετείχε επίσης ως ερμηνεύτρια στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών αγώνων στην Αθήνα το 2004, με τη Δόμνα Σαμίου και το 2011 έφτασε η στιγμή να κυκλοφορήσει την πρώτη της δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Φεγγάρι στην ταράτσα», με εμφανή τη διάθεση να δοκιμάσει νέα πράγματα και να πειραματιστεί με διαφορετικά ηχοχρώματα και είδη μουσικής από την παραδοσιακή.Τον Νοέμβριο του 2012, όμως με την δεύτερη δισκογραφική της δουλειά, με τίτλο «Ο νοτιάς των λίγων», αποφάσισε να ξαναπάρει πίσω το ρετσίνι της παραδοσιακής τραγουδίστριας. Αυτός ο δίσκος αποτέλεσε την αφορμή για να συνομιλήσει στην εκπομπή του Ράδιο Παρατηρητής «Επί Πτυχίω», με τον Παναγιώτη Ροζάκη και τον Θάνο Βαφειάδη, για την παραδοσιακή μουσική, τους δίσκους της, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι τραγουδοποιοί στις μέρες μας και άλλα πολλά και με αυτόν τον τρόπο να συστηθεί στο κοινό της περιοχής…

ΠτΘ: Γεια σου Πένυ! Σε βρίσκουμε στην Αθήνα;
Π.Π.: Ναι, στη βάση.

Τρελαίνομαι για τη Θράκη

ΠτΘ: Να αναφέρουμε ότι είναι η πατρίδα σου καθώς γεννήθηκες και μεγάλωσες εκεί.
Π.Π.: Ακριβώς. Δεν είμαι βέβαια Αθηναία. Ελάχιστοι που μένουμε στην Αθήνα είμαστε Αθηναίοι, βέροι. Η καταγωγή της μαμάς είναι από την Κρήτη και του μπαμπά από τη Φθιώτιδα. Σας ζηλεύω εσάς που είστε βόρεια.

ΠτΘ: Την αγαπάς τη Θράκη;
Π.Π.: Τρελαίνομαι για τη Θράκη. Ασχολούμαι χρόνια με την παραδοσιακή μουσική και η Θράκη έχει απίστευτο πλούτο μουσικής και ξεχωριστούς ανθρώπους. Έχω δύο πολύ καλές φίλες από την Ξάνθη, την Σουζάνα και την Ελένη Βουγιουκλή και έτσι τη Θράκη την έχω πολύ μέσα στην καρδιά μου.

Η μουσική σου αφήνει περιθώριο να ξεκουραστείς

ΠτΘ: Νοέμβριο του 2012 κυκλοφόρησες την δεύτερή σου δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Ο νοτιάς των λίγων» ένα χρόνο μετά το δίσκο «Φεγγάρι στην ταράτσα». Στο ενδιάμεσο έγραψες τη μουσική για το σάουντρακ της μικρού μήκους ταινίας «Dissolve», ενώ ταυτόχρονα αποτελείς μέλος της παραδοσιακής ορχήστρας «Σμύρνα», κάνεις ζωντανές εμφανίσεις τόσο με την ορχήστρα όσο και μόνη σου. Πότε ξεκουράζεσαι με όλα αυτά;
Π.Π.: Είναι μια καλή ερώτηση, αλλά δεν νομίζω ότι η μουσική σου αφήνει περιθώριο να ξεκουραστείς. Τα θέλουμε και εμείς οι ίδιοι οι καλλιτέχνες, δεν έρχεται κάποιος και μας λέει τρέχα, παίξε, μόνοι μας το επιλέγουμε. Είναι μεγάλη αγάπη αυτό που κάνουμε και επειδή είναι δύσκολοι καιροί όποτε έχουμε ευκαιρία να κάνουμε κάτι μουσικά το οποίο μας αντιπροσωπεύει το επιδιώκουμε. Τότε είναι καιρός για τρέξιμο ούτως ή άλλως.

ΠτΘ: Και αν δεν τα κάνουμε τώρα που είμαστε νέοι πότε θα τα κάνουμε;
Π.Π.: Αυτό ξαναπέστο. Αν και είναι θέμα ανάγκης περισσότερο και όχι ηλικίας. Σίγουρα η ηλικία βοηθά στις αντοχές, αλλά είναι και θέμα ανάγκης.

Ήταν επιλογή μου να μην ασχοληθώ επαγγελματικά με το τραγούδι

ΠτΘ: Ανάγκης ατομικής και ψυχικής, όχι οικονομικής φαντάζομαι…
Π.Π.: Πίστεψέ με ότι δεν υπάρχει περίπτωση οικονομικής. Δεν ζω από τη μουσική, όπως και οι περισσότεροι φίλοι καλλιτέχνες. Εδώ δεν ζουν τα μεγάλα ονόματα, θα ζήσουμε εμείς οι νεώτεροι; Είναι θέμα εσωτερικής ανάγκης του κάθε καλλιτέχνη και η ανάγκη επικοινωνίας ακόμα περισσότερο με τον κόσμο. Αυτό νομίζω ότι είναι.

ΠτΘ: Και δεν νοιώθεις και μια μεγαλύτερη ελευθερία από τη στιγμή που δεν το κάνεις οικονομικά;
Π.Π.: Για να πω την αλήθεια ήταν επιλογή να μην το κάνω επαγγελματικό, έχω δώδεκα χρόνια στο χώρο και ήταν επιλογή να μην το κάνω επαγγελματικά, ίσως για να μπορώ να επιλέγω τα πράγματα που κάνω, τις συνεργασίες, να μην είμαι υποχρεωμένη να κάνω κάποια πράγματα. Δεν ξέρω πως είστε εσείς στη Βόρεια Ελλάδα, αλλά εδώ στην Αθήνα αυτή τη στιγμή για να μπορέσει να επιβιώσει κάποιος από τη μουσική είναι υποχρεωμένος να παίξει και σε ρεμπετάδικο και σε ταβέρνα που κι εκεί ακόμα είναι δύσκολα τα πράγματα για να μπορέσεις να βρεις δουλειά.

ΠτΘ: Λίγο πολύ έτσι είναι και στην Κομοτηνή. Πριν από λίγες ημέρες συζητούσα με το Χρυσόστομο Καραντωνίου…
Π.Π.: Εξαιρετικός…

ΠτΘ: …του είπα ότι όμως έτσι όπως μου περιγράφεις την κατάσταση οι φίλοι μας καλλιτέχνες της περιοχής ζουν ίσως λίγο καλύτερα από εσάς.
Π.Π.: Το κακό της Αθήνας είναι ότι είμαστε πάρα πολλοί και είμαστε πολύ καλοί. Είναι λογικό αυτό δηλαδή φαντάσου ότι και ο κόσμος δεν μπορεί να παρακολουθήσει όσα γίνονται κάθε μέρα στην Αθήνα. Κάθε μέρα γίνονται πολλά live, πολλά θέατρα, όλα πάρα πολύ, οπότε είναι δύσκολο να μπορέσεις να ζήσεις από αυτό, τουλάχιστον στην Αθήνα, αλλά νομίζω και στην υπόλοιπη Ελλάδα έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα.

Βρίσκεις το δρόμο σου δοκιμάζοντας κάποια πράγματα

ΠτΘ: Στο «Νοτιά των λίγων» παρατηρούμε να είναι λιγότερο έντονο το παραδοσιακό στοιχείο σε σχέση με το «Φεγγάρι στην ταράτσα».
Π.Π.: Η δεύτερη δισκογραφική μου δουλειά είναι πιο ολοκληρωμένη, είναι πιο κοντά σε μένα. Ξεκινώντας στον πρώτο δίσκο πειραματίστηκα λίγο, ήθελα να βγάλω από πάνω μου το ρετσίνι της παραδοσιακής τραγουδίστριας και έκανα ένα δίσκο ο οποίος ήταν περισσότερο έντεχνος, αν και εγώ με τις ταμπέλες δεν τα πάω καλά. Στον δεύτερο δίσκο ξαναπήρα πίσω το ρετσίνι της παραδοσιακής τραγουδίστριας και είπα ότι αυτή είναι η ταυτότητά μου. Δηλαδή βρίσκεις και το δρόμο σου, δοκιμάζοντας κάποια πράγματα, βλέπεις τελικά τι σου ταιριάζει και τι όχι. Η δεύτερη δισκογραφική δουλειά έχει μεγάλη επιρροή από την παραδοσιακή μουσική, αυτή είναι η ταυτότητά μου είναι η βάση για οτιδήποτε κάνω.

ΠτΘ: Θα πρόσθετα, χωρίς να ξέρω αν είναι δόκιμος όρος, παραδοσιακή μουσική με μια εκσυγχρονισμένη ματιά.
Π.Π.: Είναι γιατί πειραματίστηκα στην εξέλιξη της αμιγώς παραδοσιακής παιδείας που έχω όλα αυτά τα χρόνια. Χρησιμοποιώ δηλαδή την παραδοσιακή μουσική σαν βάση και την εξελίσσω με λίγο πιο ηλεκτρικούς ήχους, με περισσότερη διάθεση πειραματισμού καθώς ο δίσκος έχει και ένα αμιγώς παραδοσιακό κομμάτι το οποίο έχει γίνει funk…

ΠτΘ: Ο Μπουρνοβαλιός μανές…
Π.Π.: Ναι είχαμε αυτή τη διάθεση να μπλέξουμε την παραδοσιακή μουσική δίνοντάς της ένα πιο σύγχρονο ήχο, να μπλέξουμε όργανα και ρυθμούς, δηλαδή υπάρχει ζεϊμπέκικος ρυθμός στον οποίο πρωταγωνιστεί ένα σαξόφωνο, κάτι που δεν είναι αναμενόμενο για κάποιον. Ήταν αυτή η γραμμή με την Μαρία Kαναβάκη που κάναμε τις ενορχηστρώσεις και είναι ένα αποτέλεσμα που εμάς τουλάχιστον μας έχει ικανοποιήσει πάρα πολύ, ελπίζουμε και το κοινό.

ΠτΘ: Η Μαρία Kαναβάκη, η Χάρις Τσεκούρα και ο Χρήστος Παυλής συμμετείχαν και στον πρώτο σου δίσκο…
Π.Π.: Είναι η χρυσή τριάδα.

ΠτΘ: Πιστεύεις στο ρητό «ιστορία γράφουν οι παρέες»;
Π.Π.: Πιστεύω ότι αν τύχεις ανθρώπους που καταλαβαίνουν και νοιώθουν αυτό που θέλεις να κάνεις και αυτό που τους λες το παίρνουν και το εξελίσσουν ακόμη περισσότερο από όσο εσύ μπορείς να το φανταστείς. Ναι, πιστεύω ότι αξίζει να τους έχεις αυτούς τους ανθρώπους κοντά σου και πόσο μάλλον όταν δουλεύεις πολύ καλά, όπως το κάνουμε με τη Μαρία και τον Χρήστο. Είπα στη Μαρία ότι όλους τους δίσκους θα τους κάνουμε μαζί θέλει δεν θέλει!

Το «Νοτιά των λίγων» θεωρώ ότι είναι προσωπικό για τον καθένα το πώς τον εκλαμβάνει

ΠτΘ: Αν απομονώσουμε τον στίχο «Νοτιάς των λίγων», τι είναι αυτός ο νοτιάς;
Π.Π.: Είναι μια ερώτηση που μου την κάνουν συνήθως και δεν το περίμενα. Συνήθως όταν κάνουμε ένα cd πρέπει να βάλουμε ένα τίτλο και συνήθως αυτός βγαίνει από τα κομμάτια που εμπεριέχονται μέσα στο δίσκο. «Ο Νοτιάς των λίγων» ήταν ένα τραγούδι που τράβηξε πολύ την προσοχή μου από την αρχή και ήθελα να μπει γιατί είχα τη μεγάλη χαρά να συμμετέχει η Καλλιρρόη Μυριαγκού σε αυτό, η οποία έφυγε για την Αμερική και για όσους δεν ξέρουν είναι ηθοποιός, ήταν η τελευταία δουλειά που έκανε στην Ελλάδα και είπαμε αυτό το κομμάτι. Τώρα όσον αφορά στο τι είναι ο «Νοτιάς των λίγων» θεωρώ ότι είναι προσωπικό για τον καθένα το πώς τον εκλαμβάνει, είναι και λίγο παιχνιδιάρικο. Τελευταίως, μου είπαν ότι ο Νοτιάς σαν άνεμος είναι λίγο αρρωστιάρικος, οπότε είναι καλό να είναι ένας άνεμος για λίγους. Σίγουρα από την άλλη η επιδίωξή μου είναι να είμαστε πολλοί, κάπου τέλος πάντων να αρχίσουμε να μαζευόμαστε όλοι προς ένα σημείο και να γινόμαστε όσο το δυνατόν περισσότεροι.

Η μουσική για μας είναι η εύκολη οδός για να εκφραστούμε

ΠτΘ: Το θεωρώ λίγο δύσκολο αυτό…
Π.Π.: Η εποχή αυτό πια ζητάει. Πρέπει σιγά – σιγά να αρχίσουμε να συσπειρωνόμαστε, να ξαναβρίσκουμε το συνάνθρωπο, να ξαναρχίσουμε να αισθανόμαστε, να μη φοβόμαστε να εκφραστούμε. Η εποχή πιστεύω ότι ζητά αλήθεια.

ΠτΘ: Και νομίζω ότι η μουσική είναι και ένας από τους πιο όμορφους τρόπους για να το κάνει κανείς αυτό…
Π.Π.: Για εμάς είναι η εύκολη οδός του να μπορέσουμε να εκφραστούμε.

ΠτΘ: Σε παλιότερη συνέντευξή σου αναφέρθηκες σε μαθήματα σωματικής και κινητικής έκφρασης που κάνατε με την Καλλιρρόη Μυριαγκού.
Π.Π.: Η Καλλιρρόη με έχει βοηθήσει πάρα πολύ και γενικά θεωρώ ότι ένας καλλιτέχνης για να μπορέσει να εξελίσσει αυτό που κάνει συνέχεια γιατί μιλάμε για συνεχή μάθηση, δεν είναι πλέον τόσο απλό όπως με ένα μικρόφωνο βγαίνω και τραγουδάω. Για να μπορέσει ο καθένας να ανέβει επάνω στη σκηνή έχουμε αφιερώσει πολλά χρόνια σπουδών και πάνω σε μουσικά όργανα και σε τεχνικές τραγουδίσματος και σε τεχνικές του πώς θα είμαστε πάνω στη σκηνή. Δεν είναι τόσο απλό να βγαίνεις, να εκτίθεσαι και μετά να γυρνάς στο σπίτι σου και να είσαι νορμάλ άνθρωπος. Η Καλλιρρόη σε αυτό με βοήθησε πάρα πολύ και με βοήθησε πολύ και στον τρόπο ερμηνείας για το συγκεκριμένο δίσκο. Βγήκαν κάποια κομμάτια τα οποία ερμηνευτικά βοηθήθηκαν από αυτά τα μαθήματα.

ΠτΘ: Η παραγωγή του «Νοτιά των λίγων» είναι δική σου ενώ έχεις επιλέξει να διανείμεις τη μουσική σου μέσα από τα διαδικτυακά δισκοπωλεία, άλλοι έχουν επιλέξει τις εφημερίδες. Πότε πιστεύεις ότι θα ξεκαθαρίσει το τοπίο για την διανομή των δίσκων στους ακροατές;
Π.Π.: Όσο οι δισκογραφικές εταιρείες δεν μπορούν να ξεκαθαρίσουν το στόχο τους, τι ακριβώς θέλουν από ένα καλλιτέχνη, όσο οι εταιρείες διανομής δεν κάνουν εκατό τοις εκατό σωστά τη δουλειά τους, δεν θα ξεκαθαρίσει αυτό το θέμα. Όλοι οι καλλιτέχνες πλέον κάνουν δικές τους παραγωγές, δεν υπάρχουν στις μέρες μας δισκογραφικές που καλύπτουν το μπάτζετ, αυτό το γνωρίζουν όλοι. Μετά, είναι το πώς θα επιλέξει ο καθένας να διανείμει το δίσκο του. Εγώ το θεώρησα άσκοπο να συνεργαστώ με κάποια δισκογραφική εταιρεία, παρότι είχα πολλές προτάσεις, οι οποίες όμως δεν με βοηθούσαν σχεδόν σε τίποτα με την έννοια ότι στις μέρες μας για να φθάσει ο δίσκος σε ένα δισκοπωλείο, ο οποίος θα πωλείται δώδεκα και δεκατρία ευρώ το θεωρώ για το κοινό κοροϊδία. Ενώ κι εγώ απ’ αυτά εισπράττω ελάχιστα, παρότι η παραγωγή είναι όλη δική μου. Επίσης, μου ζητήθηκε να δώσω πνευματικά δικαιώματα του δίσκου και δεν ήθελα να μπω σε αυτή τη διαδικασία, θεωρώ ότι η εποχή δεν είναι για κάτι τέτοιο, πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουν οι ίδιοι, για να μπορέσουμε οι καλλιτέχνες να έχουμε επιλογές, γιατί αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν.

Είναι απαράδεκτο που κλείνουν το Τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής στην Άρτα

ΠτΘ: Και μιας και μιλάμε για την εποχή. Είσαι απόφοιτη του Κέντρου Αιγαϊακών Λαογραφικών και Μουσικολογικών Ερευνών. Στο πλαίσιο του Σχεδίου «Αθηνά»…
Π.Π.: Ξέρω τι θα με ρωτήσεις. Είναι απαράδεκτο

ΠτΘ: Θα σε ρωτούσα για το Τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής του ΤΕΙ Άρτας…
Π.Π.: Είναι απαράδεκτο, είναι το μοναδικό τμήμα μουσικής που υπάρχει στην Ελλάδα, γιατί είναι το μόνο ΤΕΙ που αμιγώς ασχολείται με την παραδοσιακή μουσική, βέβαια έχει και άλλα τμήματα, αλλά είναι από τα πιο γνωστά. Οι νέοι μουσικοί που ήθελαν να σπουδάσουν είχαν στο μυαλό τους το ΤΕΙ της Άρτας, το οποίο έχει και εξαιρετικούς καθηγητές και θεωρώ απαράδεκτο να θέλουν αυτή τη στιγμή να το κλείσουν. Η παραδοσιακή μουσική δεν διδάσκεται στα σχολεία, ενώ θα έπρεπε να διδάσκεται. Τα μουσικά σχολεία κάνουν ότι μπορούν για να περισώσουν αυτό το πράγμα και δέχονται ήδη αρκετό πόλεμο και τώρα θέλουν να κλείσουν και το ΤΕΙ Άρτας. Αυτό μόνο στην Ελλάδα μπορούσε να γίνει.

ΠτΘ: Ήταν και ο χώρος επιλεγμένος σωστά. Στην Ήπειρο, όπου η παραδοσιακή μουσική ακόμη και σήμερα είναι διαδεδομένη, κάτι που δεν υπάρχει στην Αθήνα.
Π.Π.: Δεν νομίζω ότι συζητούν να μεταφερθεί. Και αυτό που λέχθηκε για την Κέρκυρα δεν ισχύει. Δεν είναι στο μυαλό τους να το μεταφέρουν σε άλλη πόλη αλλά να το κλείσουν και είναι πιο γελοίο.

Υπάρχει αδιαφορία για την παραδοσιακή μουσική

ΠτΘ: Θεωρείς ότι υπάρχει κάποιος «κρυφός» στόχος πίσω από όλο αυτό;
Π.Π.: Να ρωτήσω κάτι άλλο. Γιατί τόσα χρόνια η παραδοσιακή μουσική δεν προωθείται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης; Γιατί δεν παίζεται στα ραδιόφωνα, στην τηλεόραση; Και έχουμε εξαιρετικούς σολίστες, εξαιρετικές ομάδες και νέα παιδιά που ασχολούνται με την παραδοσιακή μουσική. Γιατί δεν προβάλλονται όλα αυτά; Δεν ξέρω αν υπάρχει στόχος και δεν υπάρχει και λόγος. Μιλάμε για την μουσική του τόπου μας.

ΠτΘ: Είναι απλά θέμα αδιαφορίας δηλαδή…
Π.Π.: Καθαρά αδιαφορίας. Το πιο απλό. Όλοι καταγόμαστε από κάπου. Ο κάθε τόπος έχει τη δική του μουσική. Ο μουσικός πλούτος της Ελλάδας είναι τόσο μεγάλος που πολλές φορές πάω στην επαρχία και βλέπω τους ανθρώπους και τους χαίρομαι. Η κάθε περιοχή είναι τόσο συνδεδεμένη με την μουσική που χαίρομαι που το βλέπω αυτό. Δυστυχώς στην Αθήνα αυτό δεν υπάρχει.

ΠτΘ: Και το κυριότερο είναι ότι πρόκειται όπως είπες για νέα παιδιά. Δεν πρόκειται για μια πεθαμένη μουσική, ένα απομεινάρι άλλης εποχής, κάτι νεκρό. Από την περιοχή μου (σ.σ. Σπάρτη) είναι ο Ζαχαρίας Καρούνης
Π.Π.: Με τον οποίο έχω συνεργαστεί και θεωρώ ότι είναι από τους μουσικούς που έχει την πιο άψογη τεχνική. Απλά αυτό που συνάντησα στα δέκα χρόνια που ασχολούμαι είναι ότι πολλοί την αντιμετωπίζουν σαν μουσειακό είδος και δεν είναι.

ΠτΘ: Ίσως τη φοβούνται, ίσως δεν έχουν τα ανάλογα ερεθίσματα.
Π.Π.: Έχει περάσει και η ιδέα ότι το να ασχολείσαι με την παραδοσιακή μουσική είναι βάρος στις πλάτες σου και είσαι ο συνεχιστής αυτής της μουσικής και πρέπει να το αποδώσεις όπως ήταν ακριβώς η πρώτη ηχογράφηση. Είναι μια λογική παρωπίδας που δεν αφήνει αυτό το πράγμα να περάσει μέσα στο χρόνο και να φθάσει στο σήμερα όπως έχει φθάσει. Συμφωνώ ότι πρέπει να δείχνουμε μεγάλο σεβασμό σε αυτή τη μουσική, αλλά σαν νέος άνθρωπος δεν μπορώ να αντιληφθώ την ξενιτιά ή δεν μπορώ να αντιληφθώ τον πόνο της μάνας που έχασε το παιδί της. Δεν έχω ζήσει τέτοια πράγματα και σαφέστατα θα προσπαθήσω να μπω και να το ζήσω από τη δική μου οπτική γωνία.

ΠτΘ: Όχι μόνο σε αυτό το θέμα, αλλά σε οποιοδήποτε αν δεν πειραματιστείς δεν θα υπάρξει εξέλιξη.
Π.Π.: Αρκεί να είσαι ξεκάθαρος στο τι κάνεις. Για αυτό και εγώ, στις προσωπικές μου εμφανίσεις, στόχο έχω να εξελίσσω την παραδοσιακή μουσική μέσα από τον τρόπο που την αντιλαμβάνομαι εγώ. Στις εμφανίσεις μου με την «Σμύρνα» είναι πιο αμιγώς παραδοσιακό αυτό που κάνουμε, βασιζόμαστε πολύ στις πρωτότυπες εκτελέσεις, αλλά σίγουρα τις φέρνουμε στο σήμερα και στον τρόπο παιξίματος και αντίληψης του εκάστοτε καλλιτέχνη.

ΠτΘ: Θεωρώ ότι υπάρχει ανταπόκριση από τον κόσμο
Π.Π.: Μακάρι. Νομίζω ότι ο κόσμος αυτό που χρειάζεται είναι αληθινά πράγματα.

ΠτΘ: Πριν ένα δεκαήμερο κουβεντιάζαμε με δυο μέλη των Balkanatolia και μας είπαν πόσο εντύπωση τους έκανε η ανταπόκριση από τον κόσμο στην Αθήνα στα τραγούδια τους.
Π.Π.: Στην Αθήνα το θέμα είναι να σε βρούνε μέσα στο σύνολο. Παρότι θεωρώ ότι η Αθήνα βιώνει πιο δύσκολα από κάθε άλλη περιοχή την οικονομική κρίση, αλλά ίσως για καλό, έτσι όπως έχουν φθάσει και έχουν γίνει τα πράγματα, δηλαδή θα γίνει ένα ξεσκαρτάρισμα. Δυστυχώς, όμως, πολλοί άνθρωποι ζουν δύσκολα. Στην Αθήνα αυτό που είναι δύσκολο, είναι να μάθει ο κόσμος την ημέρα που εμφανίζεσαι, ενώ στην επαρχία είναι πιο εύκολο γιατί δεν υπάρχουν τόσα πολλά event κάθε μέρα, οπότε ένα σχήμα που παίζει στην Κομοτηνή είναι πιο εύκολο να μαζέψει κόσμο από ότι στην Αθήνα. Το λέω με την έννοια ότι στην Αθήνα την ίδια μέρα θα παίζουν και άλλα πενήντα σχήματα.

Περιμένω πρόσκληση για να έρθω στην Κομοτηνή

ΠτΘ: Για το μέλλον τι σχέδια έχεις.
Π.Π.: Μέλλον, σχέδια, είναι δύο λέξεις που είναι δύσκολες. Είναι μάλλον να ξυπνήσω αύριο και να είμαι καλά το πρώτο σχέδιο. Όνειρα έχουμε, στόχους έχουμε, τα οποία με υπομονή και επιμονή και περιμένοντας και δουλεύοντας παράλληλα θέλουμε να γίνουν πραγματικότητα. Τον επόμενο μήνα σχεδιάζω εμφανίσεις στην Αθήνα και μετά ευελπιστούμε να ανεβούμε και κοντά σε εσάς στη Θεσσαλονίκη για την παρουσίαση του δίσκου. Επίσης, ετοιμάζω μια ωραία συνεργασία, δεν θα σας αποκαλύψω με ποιον, είναι ένας εξαιρετικός σολίστας κλαρίνου, οπότε θα είναι μια ενδιαφέρουσα συνεργασία και παράλληλα διάφορα άλλα που συζητάμε και με άλλους ανθρώπους θα τα μάθετε σύντομα

ΠτΘ: Ελπίζουμε να σε δούμε και στην Κομοτηνή και γενικότερα στην Θράκη.
Π.Π.: Με πολύ χαρά. Περιμένω πρόσκληση, και με πολύ μεγάλη χαρά θα είμαστε εκεί.

Άνθρωποι σαν τη Δόμνα Σαμίου σου δίνουν αγάπη για την παραδοσιακή μουσική αλλά και το μεγαλείο που κρύβει αυτή μέσα της

ΠτΘ: Στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων συμμετείχες ως ερμηνεύτρια με τη Δομνα Σαμίου. Χθες συμπληρώθηκε ένας χρόνος από το θάνατό της
Π.Π.: Μεγάλη στιγμή πολύ ιδιαίτερη στιγμή και νοιώθω πολύ τυχερή που μπόρεσα και το έκανα αυτό.

ΠτΘ: Πώς αισθάνεται ένας νέος άνθρωπος-καλλιτέχνης όταν βρίσκεται κοντά σε τέτοιους ανθρώπους;
Π.Π.: Άνθρωποι σαν τη Δόμνα Σαμίου, σαν τον Ανδρέα Τσεκούρα που έχει φτιάξει την Εστουδιαντίνα του Βόλου, σαν τους δασκάλους μου την Ειρήνη Δερέμπεη και τον Κάρολο Κουκλάκη είναι οι άνθρωποι που μου έδωσαν την αγάπη για την παραδοσιακή μουσική, την απλότητα, αλλά παράλληλα και όλο αυτό το μεγαλείο που κρύβει αυτή η μουσική μέσα της. Είναι άνθρωποι που μου έμαθαν ότι όταν κρατάω το πολίτικο λαούτο στα χέρια μου είναι σημαντική στιγμή, όταν τραγουδώ κάποια κομμάτια είναι σημαντική στιγμή. Σου μεταδίδουν μια τέτοια απλότητα και συνάμα μια τέτοια μεγάλη αγάπη που είναι μεγάλη ευτυχία για ένα καλλιτέχνη πόσο μάλλον για μένα που μπόρεσα και βρέθηκα δίπλα τους.

ΠτΘ: Και σας μεταφέρουν και τον τρόπο, ώστε όταν περάσουν τα χρόνια να κάνετε το αντίστοιχο στους τότε ανερχόμενους τραγουδοποιούς…
Π.Π.: Ακριβώς. Αυτό που επιδιώκει κάθε καλλιτέχνης είναι σαν σφουγγάρι να μαζεύει γνώσεις από τον καθένα και όταν φθάσει η ώρα να μπορέσει να τις μεταδώσει στους επόμενους. Και ο καθένας βάζει το λιθαράκι του.

Συνέντευξη: Παναγιώτης-Αλέξανδρος Ροζάκης & Θάνος Βαφειάδης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.