Πασχει απο ψυχολογικα προβληματα ο κ. Σουφλιας;

Η ποινικοποίηση της διαφορετικής άποψης και η δυσανεξία έναντι των διαφωνούντων στα κόμματα είναι αναμφισβήτητο γεγονός και δη ιστορικά καταγεγραμμένο.

Από την εποχή του εμφυλίου και των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών όταν στην Αριστερά βασίλευαν οι υποψίες για χαφιέδες και πράκτορες της Intelligence Service που δρούσαν στο εσωτερικό του κόμματος με αποτέλεσμα να ενοχοποιηθεί σχεδόν όλη η πυραμίδα της ηγεσίας του ΚΚΕ και της ΕΔΑ, μέχρι τον Κ. Καραμανλή που δεν δίστασε το 1958 να διαγράψει από την ΕΡΕ λόγω δημοσίων διαφωνιών τους Γ. Ράλλη και Π. Παπαληγούρα και τον Γ. Παπανδρέου που είδε να προδίδουν την εμπιστοσύνη με την οποία περιέβαλε τους Μητσοτάκη, Γαρουφαλιά, Τούμπα, Τσιριμώκο, Στεφανόπουλο και άλλους πολλούς κατά τη λεγόμενη «Αποστασία», το πολιτικό και κομματικό σύστημα της χώρας βρίθει «δολιοφθορέων», «αποστατών», «εξωμοτών» που απαρνήθηκαν τα ιδανικά της παράταξης και απώλεσαν με αυτόν τον τρόπο την εμπιστοσύνη του αρχηγού και μεγάλο μέρος του λαϊκού τους ερείσματος, όπως αποδείχθηκε ιστορικά.

Μεταπολιτευτικά ο κύκλος των διαγραμμένων στελεχών αυξήθηκε με γεωμετρική πρόοδο σε πλήρη αντιστοίχηση με την προσπάθεια εκδημοκρατισμού των αρχηγικών κομμάτων της προχουντικής περιόδου. Πρωτοκλασάτοι υπουργοί του Ανδρέα Παπανδρέου στην πρώτη οχταετία της «Αλλαγής» πήραν «την άγουσα προς τα αποδυτήρια», εξαιτίας διαφωνιών με τον πρόεδρο, για τις καρατομήσεις δε, επιλαμβάνονταν σχεδόν πάντα το θρυλικό πειθαρχικό του Κινήματος και ο πρόεδρός του Δ. Παγορόπουλος από την γκιλοτίνα του οποίου πέρασαν κατά καιρούς οι Γ. Αρσένης, Α. Τρίτσης, Στ. Παναγούλης, Γ. Πέτσος, Γ. Α. Μαγκάκης, Ρ. Κακλαμανάκη και πολλοί ακόμα των οποίων οι διαγραφές έμειναν στην ιστορία.

Την ίδια χρονική περίοδο από τη Νέα Δημοκρατία του Κώστα Μητσοτάκη αποχωρούσαν οι Κωστής Στεφανόπουλος και Ιωάννης Μπούτος, αμφότεροι υποψήφιοι πρόεδροι του κόμματος, μη δυνάμενοι να συγκεράσουν τις απόψεις τους μ’ εκείνες της ηγεσίας της Ρηγίλλης. Ο Στεφανόπουλος μετέπειτα έφτιαξε τη ΔΗΑΝΑ, ο δε Μπούτος συνεργάστηκε το 1989 με το ΠΑΣΟΚ στα πλαίσια της «Δημοκρατικής Συνεργασίας».

Ιστορικός παραμένει μέχρι και σήμερα ο εντυπωσιακός τρόπος με τον οποίο ο Κ. Μητσοτάκης ως πρωθυπουργός απέπεμψε από υπουργό Εξωτερικών τον Α. Σαμαρά διαρκούσης μιας συνεδρίασης του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών για το Σκοπιανό υπό τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Καραμανλή. Στη συνέχεια, ο Σαμαράς αποχώρησε από τη Ν.Δ. και έφτιαξε την ΠΟΛ.ΑΝ, τον Ιούνιο του 1993.

Το φθινόπωρο του 1997 ο Κώστας Καραμανλής, που είχε αναρριχηθεί στην ηγεσία της Ν.Δ. από τον Μάρτιο του ίδιου έτους, προέβη στην εντυπωσιακότερη κίνηση διαγραφής στελεχών της τελευταίας εικοσαετίας, η οποία κατά πολλούς τον διευκόλυνε, ώστε να κρατήσει το κόμμα του αρραγές και τον ίδιο αδιαφιλονίκητο ηγέτη, για άλλους όμως επανέφερε μνήμες αρχηγικού κόμματος της εποχής του αειμνήστου θείου του. Διέγραψε εν μία νυκτί εξαιτίας μιας διαφοροποίησης τους στη Βουλή για τις ιδιωτικοποιήσεις τους Γ. Σουφλιά, Στ. Μάνο, Β. Κοντογιαννόπουλο, Α. Παπαληγούρα και Ν. Κάκαλο. Την ίδια βραδιά, ο Γ. Σουφλιάς που ήταν υποψήφιος πρόεδρος στο συνέδριο του Μαρτίου είχε προβεί στην αλήστου μνήμης δήλωση ότι το 40% διέγραψε το 30%, υπονοώντας τα ποσοστά που είχαν λάβει στον πρώτο γύρο του συνεδρίου εκείνος και ο Κώστας Καραμανλής.

Δύο χρόνια αργότερα το ΚΚΕ διέγραφε από τις τάξεις του δύο από τα πλέον γνωστά και κομβικά στελέχη του μετά το 1974, τους Μήτσο Κωστόπουλο και Γιάννη Θεωνά, κατηγορώντας τα για ρεβιζιονισμό και πολιτική προσέγγισης με τον ΣΥΝ.

Στην «Καθημερινή της Κυριακής» σε άρθρο του για την επικρατούσα κατάσταση στη Ν.Δ. και ειδικότερα στην κυβέρνηση και υπό τον τίτλο «Μεθεόρτιος Ανασχηματισμός» ο έγκυρος συντηρητικός πολιτικός αναλυτής Στάμος Ζούλας αναφερόμενος στις συνεχείς διαφοροποιήσεις του Γ. Σουφλιά το τελευταίο χρονικό διάστημα αναφέρει: «Ο κ. Σουφλιάς αφού ερωτοτρόπησε σε κάποια φάση με τον Κ. Σημίτη, επανήλθε προεκλογικώς μετά Βαΐων και κλάδων στη Ν.Δ. Ωστόσο, το σύνδρομο του «αδικημένου δεύτερου» δεν τον εγκατέλειψε. Τελευταίως, δε, όταν το όνομά του ανεφέρθη μεταξύ των υποψηφίων για την Προεδρία, χωρίς τελικώς να προτιμηθεί από τον κ. Καραμανλή, η τάση διαφωνίας του υπουργού ΠΕΧΩΔΕ υποτροπίασε, με όλες τις ενδείξεις να συνηγορούν ότι είναι πλέον μη ανακάμψιμη».

Διαβάστε όμως την παρακάτω αράδα που είναι αποκαλυπτική: « Είναι δύσκολο να κάνει κανείς υποθέσεις αν ο Θεσσαλός πολιτικός, τηρώντας αυτή τη στάση, έχει συγκεκριμένα πολιτικά σχέδια για το μέλλον ή απλώς αντιδρά ορμέφυτα, υπό την επήρεια μιας μορφής πολιτικής καταθλίψεως(!) Το βέβαιον είναι ότι ο κ. Σουφλιάς δεν πρέπει να ελπίζει ότι ο κ. Καραμανλής θα τον διατηρήσει στην κυβέρνηση ως είδος αναρχοαυτόνομου υπουργού(!) Πολύ δε περισσότερο, όταν υπάρχει το προηγούμενο της διαγραφής του για την ίδια αιτία. Προφανώς, δε, είναι απείρως σημαντικότερο να διαφωνείς ως μέλος της κυβερνήσεως, από το να διαφοροποιείσαι, ενδοκομματικώς, ως αντιπολιτευόμενος βουλευτής».

Μετά ταύτα τι χρεία άλλων αποδείξεων έχουμε ότι ο αρχηγισμός ως είδος πολιτικής συμπεριφοράς, όχι μόνο δεν εκόπασε στα κόμματά μας, τουναντίον μάλιστα θα λέγαμε ότι στις μέρες μας αναβιώνει ένας ιδιότυπος δημοσιογραφικός «Αυριανισμός» όπου ο «έγκυρος» πολιτικός αναλυτής καλεί τον Πρωθυπουργό να πάψει να ανέχεται και να αποπέμψει εκών άκων από την κυβέρνησή του έναν κορυφαίο υπουργό που συνέγραψε το πρόγραμμα του κόμματος που κυβερνά, επειδή τυγχάνει διαφοροποιούμενος από την επίσημη κυβερνητική γραμμή; Και μάλιστα προσάπτοντας σε αυτόν τον υπουργό «πολιτική κατάθλιψη» ως κίνητρο διαφωνίας!

Χαίρε Στάμο Ζούλα, οι μαθητές σου στη δημοσιογραφία, υποκλίνονται στο μεγαλείο της γραφίδας σου και της πολιτικής σου σκέψης…

Δ.Δ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.