Πασχα ιερον, Πασχα καινον, Πασχα αγιον, Πασχα μυριστικον, Πασχα πανσεβασμιον, Πασχα αμωμον…

Επίθετα όλα της μεγαλύτερης γιορτής της Χριστιανοσύνης, κατά την οποία «Ουρανοί μεν επαξίως ευφραινέσθωσαν, γη δε αγαλλιάσθω, εορταζέτω δε κόσμος, ορατός τε άπας και αόρατος. Χριστός γαρ εγήγερται, ευφροσύνη αιώνιος». Οι ύμνοι εξάλλου της Μεγάλης Εβδομάδας, όπως λένε και οι ειδικοί, ανήκουν στα κλασικά έργα της Βυζαντινής Γραμματείας.

Το Πάσχα, η εορτή της Αναστάσεως αντιμετωπιζόμενη ως μεγίστη αφετηρία δημιουργίας και έκφρασης, επιβραβευμένη και από το χρόνο, δεν θα μπορούσε να μην λειτουργήσει και για μας ως ερέθισμα για ένα τεύχος ευχών, ένα εορταστικό διαφορετικό τεύχος, που θα προσπαθούσε λίγο έστω να προσεγγίσει το ζήτημα της μεγάλης θρησκευτικής τέχνης του Βυζαντίου και των μορφών που την υπηρέτησαν.

Αν έτσι το Πάσχα είναι κατεξοχήν η εορτή που δοξολογούμε τον Κύριο για τη νίκη που διεξήγαγε επί του Άδου, το ίδιο είναι γιορτή που φωτίζει την πλάση, αλλά φωτίζει και γυναικείες μορφές, όπως αυτή της Κασσιανής και του ύμνου της για την «Εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή» (δια λόγων και χειρός της σκηνοθέτιδος Κλεώνης Φλέσσα) αλλά το ίδιο φωτίζει, ως υπαγόμενη στο ίδιο ιστορικό πλαίσιο, γυναίκες της γραφής όπως η Άννα Κομνηνή, αυτοκρατόρισσα στον κόσμο των προσωπικών της προσδοκιών, συγγραφέας της «Αλεξιάδος» στον πραγματικό, ανακαλύπτουσα, μέσω της γραφής, την παραμυθία για τους αγαπημένους που έφυγαν και τις προσδοκίες που έμειναν όνειρα… (δια λόγων της Μαρίας Τζιάτζη – Παπαγιάννη, – οφειλή η παρουσία και των δύο κυριών στο εξαιρετικό συνέδριο με τίτλο «Λόγος Γυναικών» που διοργάνωσε το Τμήμα Φιλολογίας του Δημοκριτείου μας)…

Γυναίκες της γραφής και της ζωής, όπως οι ύμνοι στα γήινα της Ελένης Σκάβδη, λογοτεχνική γραφή επιπέδου, εκκινούσα από τη γη και την άνοιξή της, και από ό,τι είναι κοντύτερα σ’ αυτήν, τον καθημερινό άνθρωπο, τον Ρώσο π.χ., που έκλαιγε κάθε φορά ακούγοντας την κόρη του να ψάλλει τα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής στην εκκλησία του Άι-Νικόλα της Αλεξανδρούπολης…

Στον Άι-Νικόλα της Ελένης Σκάβδη, αλλά και του αειμνήστου Θανάση Αποστολίδη, που θα μας οδηγήσει για μία ακόμη φορά στη μυσταγωγία του ορθοδόξου λόγου δια λέξεων του εν Πάτμω υπηρετούντος μοναχού Λεοντίου Δρίζη, γιατί ο δυτικός πολιτισμός δεν είναι ο πρότυπος, όπως μας μαθαίνουν, πολιτισμός, μια που από καιρό έχει πάψει να ακουμπά την καρδιά του στον άνθρωπο…

Καλή Ανάσταση,

Χρόνια Πολλά…

Τ.Β.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.