Παρουσιαστηκε η θεατρικη σειρα των εκδοσεων Σοκολη – Κουλεδακη

Στο περιθώριο της εκδήλωσης του Δήμου Κομοτηνής, της ΔΕΠΑΚ και των Εκδόσεων Σοκόλη – Κουλεδάκη παρουσίασης των έργων «Μπαμπά… μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή» των Ρήγα – Αποστόλου, «Η Μαργαρίτα Γκωτιέ ταξιδεύει απόψε» του Άκη Δήμου, «Καλιφόρνια Ντρίμιν» του Βασίλη Κατσικονούρη, «Μπαμπάδες με ρούμι» των Ρέππα – Παπαθανασίου και «Φωτιά και Νερό» της Χρύσας Σπηλιώτη ο ΠτΘ συνομίλησε με την κ. Σπηλιώτη και τους κ.κ. Δήμου και Κατσικονούρη για το έργο τους.

Η εκδήλωση έλαβε χώρα το βράδυ της Δευτέρας στην αίθουσα «Πολιτιστικό Κύτταρο» του Εργατικού Κέντρου Κομοτηνής με ομιλητές τους συγγραφείς, την εκδότρια Αθηνά Σοκόλη, το θεατρολόγο υπεύθυνο της σειράς Χρήστο Καρχαδάκη. Αποσπάσματα διάβασαν οι ηθοποιοί Κωνσταντίνος Καρβέλης, Ελένη Κρίτα, Δημήτρης Μακαλιάς, Δημήτρης Μάριζας, Γεράσιμος Μιχελής, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Παύλος Ορκόπουλος, Κατερίνα Γιαμαλή και Τζούλη Σούμα.

Βασίλης Κατσικονούρης: «Υποθέτω ότι είμαι ακόμη μέρος της νεανικής κουλτούρας»

ΠτΘ: Έχετε λάβει το Α΄ Κρατικό Βραβείο Θεατρικού Έργου το 2002 για το έργο σας «Καλιφόρνια Ντρίμιν», το οποίο έχει λάβει καλές κριτικές στο πρώτο ανέβασμά του, ενώ ανεβαίνει και τώρα στην Αθήνα;

Β.Κ.: Ήδη, παίζεται στην Αθήνα για δεύτερη φορά.

ΠτΘ: Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με τη συγγραφή θεατρικών έργων; Είστε εκπαιδευτικός και είστε κοντά στους νέους. Πώς σας επηρεάζει;

Β.Κ.: Δεν ξέρω εάν αυτό παίζει κάποιο ρόλο. Σίγουρα, μέσα στο σχολείο η εκπαιδευτική πράξη πολλές φορές είναι θεατρική.

Η θεατρική γραφή ίσως ξεκίνησε και από ένα είδος τεμπελιάς. Όποτε ξεκινούσα να κάνω ένα διήγημα ή ένα μυθιστόρημα, κατά κάποιο τρόπο βαριόμουνα τη σκηνοθεσία της αφήγησης και τις παραγράφους. Από τη στιγμή που κατάλαβα ότι ένα πράγμα μπορώ να το πω με δυο ατάκες και με μία παύση ή σιωπή αυτό μού άνοιξε ένα καινούριο κόσμο στη γραφή.

Η γραφή, υπό μία έννοια ενώ είναι μια μοναχική υπόθεση, όταν τελειώνει το έργο γίνεται πολύ επικοινωνιακή κι αυτό μού αρέσει, γιατί καλύπτω και τις δυο πλευρές του εαυτού μου, τη μοναχική και την επικοινωνιακή.

ΠτΘ: Έχετε ένα σύγχρονο λεξιλόγιο στη γραφή σας, το οποίο δείχνει ότι είστε κοντά στους νέους. Στις σκηνές που μιλούν τα παιδιά στο δωμάτιό τους και κάνουν σχέδια είναι σαν να βρίσκεστε όντως σ’ ένα δωμάτιο νέων και να εισπράττετε την αγωνία τους.

Β.Κ.: Υποθέτω ότι είμαι ακόμη μέρος της νεανικής κουλτούρας. Μέσα μου, τα πράγματα που μ’ ενδιέφεραν όταν ήμουν στην ηλικία αυτών των παιδιών, εξακολουθούν να μ’ ενδιαφέρουν ακόμη, με όλες τις μετέπειτα εξελίξεις και παραλλαγές.

ΠτΘ: Ποιας αποδοχής έτυχε το έργο σας από τους μαθητές σας;

Β.Κ.: Από τα όσα μού είπαν «έπαθαν την πλάκα» τους. Ήταν σαν να είδαν τον εαυτό τους να στρίβει από τη γωνία και να έρχεται κατά πάνω τους, όπως μού είπαν.

ΠτΘ: Έχετε γράψει ένα ακόμη θεατρικό έργο το οποίο θα εκδοθεί επίσης από τις εκδόσεις Σοκόλη – Κουλεδάκη;

Β.Κ.: Δεν έχει εκδοθεί ακόμη, γιατί προτιμώ τα έργα μου πρώτα να παίζονται, να «ψήνονται» στην παράσταση και στη συνέχεια να εκδίδονται.

ΠτΘ: Σας ευχαριστώ πολύ.

Β.Κ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Άκης Δήμου: «Η ελληνική εκδοτική αγορά δεν ήταν ανοιχτή στο θέατρο μέχρι πρότινος»

ΠτΘ: Ποια είναι η σχέση σας με τη θεατρική γραφή και τη Μαργαρίτα Γκωτιέ, ένα έξοχο έργο, το οποίο προκαλεί έντονα συναισθήματα κι έχει αγαπηθεί και στο ανέβασμά του από την Πέμυ Ζούνη;

Α.Δ.: Ξεκίνησα να γράφω το 1995. Το πρώτο έργο που έγραψα, συμπτωματικά, ήταν ένας θεατρικός μονόλογος που λεγόταν «Ιουλιέττα», ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη κι έτυχε πολύ καλής υποδοχής, η οποία έδωσε και την ώθηση για να συνεχίσω να γράφω για το θέατρο, φτάνοντας μέχρι τη «Μαργαρίτα Γκωτιέ», το οποίο είναι το πιο πρόσφατο από τα έργα μου.

ΠτΘ: Οι φίλες σας, διαβάζοντας αυτό το έργο,, με τον πλούσιο συναισθηματικό κόσμο και τον απίστευτο ερωτισμό της Μαργαρίτας Γκωτιέ, πώς ένιωσαν; Προσωπικά, σαν αναγνώστρια ένιωσα ότι με αγγίζει απίστευτα.

Α.Δ.: Οι φίλες μου ένιωσαν κι αυτές ότι τις αγγίζει, αλλά θα πρόσθετα και οι φίλοι μου. Αισθάνθηκα, γράφοντας τη «Μαργαρίτα Γκωτιέ» και, κυρίως, βλέποντάς την ν’ ανεβαίνει στην πολύ ιδιαίτερη παράσταση που έκανε η κ. Ζούνη, αισθάνθηκα ότι και το αντρικό κοινό με κάποιο τρόπο συγκινήθηκε το ίδιο. Πολλές φορές, ενός τέτοιου είδους λόγος ή ενός τέτοιου είδους έρωτας, δεν αγγίζει μόνο τις γυναίκες αλλά και τους άντρες, απλά οι άντρες έχουν μεγαλύτερο πρόβλημα στο να αποδεχθούν αυτό το άγγιγμα κι αυτή την έκφραση του συναισθήματος.

ΠτΘ: Είναι αυτό που λέμε ότι οι «πληγές»* καμιά φορά στους άντρες αντιμετωπίζονται διαφορετικά;

Α.Δ.: Ακριβώς κι αυτό είναι κοινωνικό ζήτημα, από ένα σημείο και μετά.

ΠτΘ: Έχουμε σήμερα Αρμάνδους;

Α.Δ.: Αυτό θα μού το πείτε εσείς.

ΠτΘ: Νομίζω πως όχι.

Α.Δ.: Για να το λέτε κάτι παραπάνω θα ξέρετε (γέλιο). Πιστεύω, όμως, ότι εάν δεχτούμε ότι δεν έχουμε σήμερα πολλούς Αρμάνδους, θα τολμούσα να πω ότι δεν έχουμε και πολλές Μαργαρίτες. Γενικώς δεν έχουμε ανθρώπους που να ναι έτοιμοι να καούν για ένα ερωτικό συναίσθημα. Η εποχή βάζει άλλες προτεραιότητες, αυτές ακολουθούμε τυφλά και είναι κρίμα το ότι το όποιο συναίσθημα το παραβλέπουμε πολλές φορές.

ΠτΘ: Τι έρευνα χρειάστηκε να κάνετε για να «φτάσετε» στη Μαργαρίτα Γκωτιέ, μια και αφορά ένα έργο εποχής;

Α.Δ.: Όχι πολύ μεγάλη. Η αφετηρία μου ήταν το μυθιστόρημα του Δουμά. Κάποια πράγματα γύρω από την εποχή έπρεπε να τα ξέρω, γιατί στο έργο κρατάω την εποχή και βέβαια κατέφυγα και στη βιογραφία του Δουμά, γιατί το έργο στηρίζεται από τη μία στο μυθιστόρημα «Η κυρία με τις καμέλιες» και από την άλλη στη ζωή του Δουμά, ο οποίος είχε μια αντίστοιχη ερωτική ιστορία με τη Μαρί Ντι Πλεσί, την οποία στη συνέχεια μετέγραψε στο μυθιστόρημά του.

ΠτΘ: Σκεφτήκατε ποτέ τη σχέση που υπάρχει με τα αρχικά, Α.Δ. και A.D.;

Α.Δ.: Δεν τη σκέφτηκα, μού την ανέφεραν και το θεώρησα μια πολύ ευχάριστη σύμπτωση, αλλά μέχρι εκεί. Μερικά πράγματα είναι ίσως «μοιραίο» να συμβούν.

ΠτΘ: Η σχέση σας με τις εκδόσεις Σοκόλη – Κουλεδάκη θα συνεχιστεί;

Α.Δ.: Είναι εξαιρετική. Είμαι πολύ ευχαριστημένος από τη συνεργασία μου με το Θοδωρή Κουλεδάκη και την Αθηνά Σοκόλη. Θεωρώ ότι η σειρά για το θέατρο είναι ούτως ή άλλως εξαιρετική, γιατί η ελληνική εκδοτική αγορά δεν ήταν ανοιχτή στο θέατρο μέχρι πρότινος. Ήταν πάρα πολύ δύσκολο να εκδοθούν θεατρικά κείμενα και η δικαιολογία ήταν ότι δε βρίσκουν ένα ευρύτερο κοινό.

Ενδεχομένως να είναι έτσι, αλλά ωστόσο δεν παύει η ανάγκη να τυπώνονται αυτά τα κείμενα και να υπάρχουν σαν εικόνα της δραματουργίας.

Από αυτή την άποψη θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντική η κίνηση των παιδιών.

Ετοιμάζω ένα νέο θεατρικό, το οποίο θ’ ανέβει στις αρχές Ιουνίου στην Αθήνα, θα είναι βασισμένο στην «Κερένια κούκλα», το μυθιστόρημα του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου και θα εκδοθεί από τις εκδόσεις Σοκόλη – Κουλεδάκη.

ΠτΘ: Σας ευχαριστώ πολύ.

Α.Δ.: Κι εγώ.

Χρύσα Σπηλιώτη: «Οι πολιτισμοί δεν είναι ποτέ βίαιοι, αλλά οι άνθρωποι»

ΠτΘ: Το έργο σας έχει να κάνει με τη μετανάστευση ή η μετανάστευση είναι η αφορμή;

Χ.Σ.: Η μετανάστευση είναι η αφορμή για να πάμε σ’ ένα άλλο θέμα, αρκετά επίκαιρο. Ξεκίνησα να γράφω αυτό το έργο, ευαισθητοποιούμενη από τον πρόσφατο πόλεμο του Ιράκ, ενάντια στον οποίο ήταν η κοινή γνώμη. Υπάρχει μια δαιμονοποίηση του ισλάμ, η οποία δεν ισχύει ανάμεσα στους πολίτες των χωρών. Μπορεί να υπάρχουν ακραία στοιχεία στο μουσουλμανικό χώρο, όπως είναι η Αλ Κάιντα ή οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου.

ΠτΘ: Εάν έχουν σχέση αυτά τα δύο…

Χ.Σ.: Εάν έχουν σχέση γιατί πολλά σενάρια κυκλοφορούν. Από εκεί και πέρα, στην Ελλάδα (οι Χρυσαυγίτες), στην Ευρώπη και παντού είναι η μειονότητα. Και στο ισλάμ η πλειονότητα των ανθρώπων είναι καταπιεσμένοι, μετριοπαθείς σαν κι εμάς. Οι πολιτισμοί δεν είναι ποτέ βίαιοι, αλλά οι άνθρωποι. Πολύ συχνά, την εσωτερική βία τη χρησιμοποιούσαν σαν ένα προκάλυμμα στις ιδεολογικές διαφορές, για να τοποθετήσουν τον άλλον απέναντι. Από εκεί και πέρα σαν μια κυλιόμενη μπάλα χιονιού μεγεθύνεται η όλη κατάσταση.

Αυτό είναι το θέμα που πραγματεύεται το έργο, μέσα από μια ιστορία τριών ανθρώπων. Ενός Ιρακινού μετανάστη στην Ευρώπη, μιας Ιρανής κι εκεί βλέπουμε το θέμα της γυναίκας και τίθεται το ερώτημα κατά πόσο η γυναίκα στο δυτικό κόσμο είναι απέραντα ελεύθερη και πόσο πολύ καταπιεσμένη στο μουσουλμανικό. Προφανώς είναι πολύ διαφορετικοί κόσμοι, σαν φωτιά με νερό, δυο στοιχεία που αν αναμιχθούν μπορεί ν’ αλληλοκαταστραφούν. Επίσης, στο έργο συμβαίνει, όπως και στη ζωή, να υπάρχει εγγύτητα με ανθρώπους από άλλο κόσμο και χώρο, την οποία δε μπορείς να νιώσεις με τον αδελφό σου. Βέβαια, οι ισορροπίες είναι πάντα πολύ λεπτές κι εύθραυστες κι ανά πάσα στιγμή ενεδρεύει η καταστροφή, ειδικά εάν υπάρχει μια γυναίκα στη μέση.

ΠτΘ: Υπάρχει, επομένως, και το ερωτικό στοιχείο;

Χ.Σ.: Υπάρχει αλλά δεν αναλώνεται το έργο σ’ ένα τρίγωνο. Βλέπουμε τη θέση της γυναίκας και το πόσο, ίσως, είναι η γυναίκα για τους άντρες σε Ανατολή και Δύση, ένα τρόπαιο.

ΠτΘ: Έχετε διηγήσεις από δικούς σας ανθρώπους που ήταν πρόσφυγες;

Χ.Σ.: Όντως, είχα. Είμαι ευαισθητοποιημένη απέναντι σε όλα αυτά τα ζητήματα γιατί η γιαγιά μου ήταν από τη Σμύρνη. Έζησα και μεγάλωσα με τις διηγήσεις για τον ξεριζωμό που δημιουργήθηκε από τις πολιτικές ηγεσίες, ενώ οι άνθρωποι – οι Έλληνες με τους Τούρκους – ζούσαν σαν αδέλφια. Φαντάζομαι ότι κι εσείς στην Κομοτηνή είστε ευαισθητοποιημένοι, γιατί ζείτε αρμονικά με τον άλλο αυτό κόσμο και βλέπετε πόσο ίδιοι είναι στην ψυχοσύνθεση. Εάν τα ήθη και τα έθιμα τ’ αφήνουμε στην ησυχία της κάθε ομάδας είμαστε μια χαρά.

Ας μην ξεχνάμε, επειδή υποτιμάμε τον πολιτισμό των Αράβων και της Ανατολής, ότι ο αραβικός πολιτισμός ήταν η υπαίτια δύναμη μέσω της οποίας ξεκίνησε η Αναγέννηση στη Δύση. Στη μεσαιωνική Ευρώπη που δεν υπήρχε ακόμη γραπτός λόγος οι Άραβες είχαν μεταφράσει όλη την αρχαία ελληνική γραμματεία και μέσω της γέφυρας της αραβικής Ισπανίας, πέρασε στη δυτική Ευρώπη όλη η κουλτούρα της αρχαίας Ελλάδας. Η μία γέφυρα ήταν ο αραβικός κόσμος, η άλλη το Βυζάντιο και η τρίτη η ελληνορωμαϊκή. Οι Άραβες, δικαίως, θεωρούν τους εαυτούς τους μετά από τους αρχαίους Έλληνες κληρονόμους της αρχαίας Ελλάδας. Κάθε πολιτισμός στηρίζεται στις αναμίξεις και στις επιρροές των πολιτισμών. Κανένας πολιτισμός δεν είναι αμιγής κι αυτοφυής.

ΠτΘ: Κατά καιρούς ορισμένοι πέρασαν και προσπαθούν να περάσουν την ιστορία των «καθαρών» πολιτισμών και υποστηρίζουν ότι πρέπει ν’ αφήσουμε στην άκρη τους μετανάστες. Ας μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα είναι η χώρα που έχει το μεγαλύτερο αριθμό μεταναστών αναλογικά με τον πληθυσμό της. Θυμόμαστε πώς αντιμετώπιζε ο Σαρκοζί πριν ένα χρόνο τους μετανάστες…

Χ.Σ.: Το θέμα της καθαρότητας υπήρχε με το Χίτλερ, εμείς έχουμε τους Χρυσαυγίτες, οι Γάλλοι τον Λε Πεν.

ΠτΘ: Το έργο έχει ανέβει;

Χ.Σ.: Όχι ακόμη, τώρα είμαστε σε συζητήσεις. Υπάρχει σαν κείμενο προς το παρόν κι αυτό είναι πολύ σημαντικό.

ΠτΘ: Εύχομαι ν’ ανέβει σε μια πόλη όπως η Κομοτηνή όπου θα έχει συγκεκριμένες αναφορές.

Χ.Σ.: Μακάρι, γιατί ασφαλώς αφορά τον «ανάμεικτο» πολιτισμό.

ΠτΘ: Σας ευχαριστώ πολύ.

Χ.Σ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Μαρία Αμπατζή

*«Οι πληγές είναι φωλιές λουλουδιών, τα δικά μου λουλούδια, οι δικές μου πληγές είναι οι λέξεις μου. Τώρα, μετά από σένα, μακριά από σένα, είναι έτοιμες ν’ ανθίσουν» από τον Αλέξανδρο Δουμά στη Μαργαρίτα Γκωτιέ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.