Παρουσιαση του ντοκιμαντερ των Ηρακλη Μηλλα και Νεφιν Ντιντς «Η Αλλη Κωμοπολη»

Το απόγευμα της Δευτέρας παρουσιάστηκε και προβλήθηκε σε αίθουσα του κινηματογράφου ODEON Kosmopolis το βραβευμένο ντοκιμαντέρ των Ηρακλή Μήλλα και Νεφίν Ντιντς «Η άλλη Κωμόπολη», από το περιοδικό Αζινλίκτσα, παρουσία διπλωματών των δύο χωρών και διοικητικών στελεχών μειονοτικών οργανώσεων. Το ντοκιμαντέρ βραβεύτηκε στη 13η διοργάνωση του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και πραγματεύεται τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν οι Τούρκοι τους Έλληνες και οι Έλληνες τους Τούρκους. Το σενάριό του επιμελήθηκε ο ειδικός επί των Ελληνοτουρκικών σχέσεων Ηρακλής Μήλλας, που ασχολείται με την ιστορία και την καθημερινότητα των δύο χωρών πραγματοποιώντας αναλύσεις και επισημαίνοντας τις προκαταλήψεις που τυχόν υφίστανται οι λαοί. Έχεις συγγράψει ιστορικά έργα και έργα που πραγματεύονται θέματα πολιτικής, γλώσσας, ταυτότητας και ελληνοτουρκικών σχέσεων. Τα έργα του έχουν εκδοθεί σε Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα. Τουρκία και πολλές άλλες χώρες. Σκηνοθέτης και παραγωγός του ντοκιμαντέρ η κ. Νεφίν Ντιντς, επίκουρος καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Η κ. Ν. Ντιντς είναι μια αναγνωρισμένη στη διεθνή σκηνή καταξιωμένη σκηνοθέτης με αξιόλογα ντοκιμαντέρ, όπως «Το τρένο της Δημοκρατίας», «Ρεμπέτικο, το τραγούδι των δύο πόλεων», τα οποία έχουν βραβευτεί σε πολλά φεστιβάλ της γειτονικής χώρας.

Το ντοκιμαντέρ αποτελεί ένα οδοιπορικό σε δύο κωμοπόλεις της Ελλάδας και της Τουρκίας, τη Δημητσάνα και το Μπιργκί, αντίστοιχα. Σ’ αυτό το οδοιπορικό οι δύο συντελεστές συνομίλησαν με τον απλό κόσμο και προσπάθησαν μέσα από αυτή την προσέγγιση να καταλάβουν τι σκέφτεται και τι πιστεύει ο ένας λαός για τον άλλο. Το εντυπωσιακό και συνάμα θλιβερό, όπως τονίζει ο κ. Μήλλας μέσα στο ντοκιμαντέρ, είναι ότι στις περισσότερες των περιπτώσεων Έλληνες και Τούρκοι έλεγαν ακριβώς τα ίδια πράγματα ο ένας για τον άλλο!

Ν. Ντιντς «Οι Έλληνες και οι Τούρκοι είχαν αποστηθίσει κάποιες φράσεις-κλισέ ο ένας για τον άλλον»

Για την αφορμή που την οδήγησε να ξεκινήσει την εν λόγω ταινία αλλά και τον τρόπο προσέγγισης των ανθρώπων μίλησε η κ. Ν. Ντιντς: «Σ’ αυτή την ταινία προσπαθούμε να δείξουμε τις προκαταλήψεις και ο προβληματισμός μου αυτός προέκυψε όταν έκανα το διδακτορικό μου στην Αγγλία. Εκεί είχα φίλους Έλληνες και Τούρκους, οι οποίοι είχαν καλές, φιλικές σχέσεις εκεί, αλλά όταν προέκυπταν θέματα πατριωτικών σχέσεων άκουγα συνήθως φράσεις κλισέ, όπως ‘’εσένα σ αγαπούμε πολύ Νεφίν, ως πρόσωπο, αλλά τους Τούρκους δεν τους αγαπούμε’’. Άκουγα, επίσης, ότι η Τουρκία έχει κακές σχέσεις με όλους τους γείτονές της και μπορεί να αποτελέσει απειλή εισβολής για την Ελλάδα. Από την άλλη οι Τούρκοι συνήθιζαν να αποκαλούν τους Έλληνες ως «παραχαϊδεμένα παιδιά της ΕΕ» και πως «ποτέ δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν το όραμα της Μεγάλης Ιδέας». Αυτές τις κλισέ φράσεις ήταν σα να τις είχαν αποστηθίσει οι Έλληνες και οι Τούρκοι και ο προβληματισμός μου ήταν πώς και από πού τις είχαν αποστηθίσει. Έτσι σκέφτηκα να κάνω αυτή την ταινία και απευθύνθηκα γι’ αυτό στον κ. Μήλλα. Οι λήψεις ήταν περίπου 80 ώρες. Αυτό γιατί δε ρωτήσαμε σε καμία περίπτωση απευθείας ποια γνώμη έχουν ο ένας για τον άλλο. Συζητήσαμε και μέσα από την κουβέντα προσπαθήσαμε να φέρουμε το θέμα στο τι πιστεύουν οι άνθρωποι. Αν ρωτήσετε απευθείας την ερώτηση αυτή ποτέ δε θα πάρετε τις απαντήσεις που θα δείτε στο ντοκιμαντέρ. Οι άνθρωποι συνήθως μιλάνε ανάλογα με το ποιος ρωτάει, ανάλογα με το κλίμα»

Ηρακλής Μήλλας «Προσπαθήσαμε να καταλάβουμε όχι μόνο πως σκέφτονται οι άνθρωποι, αλλά και από πού προκύπτουν αυτές οι ιδέες»

Ο κ. Ηρακλής Μήλλας αναφέρθηκε στον τρόπο με τον οποίο απευθύνθηκαν στον κόσμο αλλά και στις ιδέες των ανθρώπων: «Με αυτούς που μιλούσαμε δε φανήκαμε σαν ξένοι. Στην Τουρκία, δηλαδή, απευθυνθήκαμε σαν Τούρκοι, στην Ελλάδα εγώ τουλάχιστον σαν Έλληνας, κι έτσι ήμασταν σαν ένας από τους δικούς τους κι έτσι μας ανοιχτήκανε, μας είπαν τον πόνο τους, τις απόψεις τους. Αν είχαμε εμφανιστεί σα μια ξένη οργάνωση θα παίρναμε, σαφώς, άλλες απαντήσεις. Προσπαθήσαμε μέσα από το ντοκιμαντέρ να καταλάβουμε γιατί οι άνθρωποι έχουν ορισμένες αντιλήψεις, ιδέες, προκαταλήψεις. Όχι μόνο πώς σκέφτονται, αλλά από πού προκύπτουν αυτές οι ιδέες και θα δούμε εδώ ότι μεγάλο ρόλο παίζουν τα σχολεία, οι τελετές και το τι λέγεται σ’ αυτές, τα μουσεία, τα αγάλματα στην περιφέρεια. Όταν τους κάναμε σχετικά δύσκολες ερωτήσεις που δείχνουν τις αντιφάσεις τους, τότε κατέφυγαν οι άνθρωποι στην αποφυγή, την αποσιώπηση των καταστάσεων. Το πιο σημαντικό, νομίζω, της ταινίας αυτής είναι ότι δεν υπάρχει αυτογνωσία. Οι άνθρωποι έχουν πολλές ιδέες, αρνητικές πολλές φορές, αλλά οι ίδιοι πιστεύουν ότι δεν έχουν αρνητικές ιδέες».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.