Παραλια Γλυφαδας: Ενα συντελεσθεν εγκλημα

Το 1987 η Γλυφάδα ήταν ένα όνειρο.

Απέραντη παραλία, με χρυσή, λεπτή άμμο, γεμάτη κοχύλια, χτένια και καστανογάλαζα σαλιγκάρια της θάλασσας. Ένα λοφάκι άμμου χώριζε τη λίμνη από την ακτή. Απέναντι «το μικρό νησάκι». Έτσι το είχαμε ονομάσει και ήταν ο κωδικός μας, για να ξέρει η παρέα πού θα πηγαίναμε. Καταπληκτικός χταποδότοπος το νησάκι, για τους μερακλήδες και τους ερασιτέχνες ψαροντουφεκάδες, που ήθελαν να γυρίσουν οπωσδήποτε με μεζέ στη σημαδούρα. Ήταν «ο κήπος μας».

Με δυνατά χτυπήματα στα βατραχοπέδιλα περνούσαμε το δίαυλο του ισχυρού ρεύματος και σκαρφαλώναμε στα βράχια του. Μια αναπνοή και βουτούσαμε για χταπόδια. Ο βυθός πεντακάθαρος. Από μακριά ξεχώριζες το κάθε θαλάμι, καθώς είχε αφημένα γύρω απομεινάρια τροφής και χαλικάκια. Εκεί τα χταπόδια δεν χρειαζόταν βράχο, τους αρκούσε η άμμος. Χαζεύαμε περισσότερο, παρά κυνηγούσαμε. Ήταν ο κήπος μας και χαιρόμασταν να βλέπουμε τα ζωντανά του! Κάποιες φορές διαπιστώναμε την καταπάτηση «της ιδιοκτησίας μας» από τα ίχνη που άφηνε η χλωρίνη σε κάποια από τα θαλάμια! Ξαπλώναμε στο κύμα και επιστροφή στην παραλία. Πολλές φορές η απογευματινή επιστροφή μας κρατούσε κάτι λιγότερο από ώρα, όταν το ρεύμα μάς παρέσυρε ανατολικά.

Σκάβαμε στην αμμουδιά με τα δάχτυλα και βγάζαμε κοχύλια ζωντανά. Ατέλειωτες ώρες αγκαλιάς με τη θάλασσα, με τη φύση, ως την ώρα της δύσης που, σχεδόν ανομολόγητα, περιμέναμε για να φύγουμε.

Μυστική συμφωνία συμμετοχής στην ιεροτελεστία της φύσης.

Δε θυμάμαι καθόλου τη λίμνη, ίσως οι αναμνηστικές φωτογραφίες βοηθήσουν σ’ αυτό! Θυμάμαι όμως πολύ καλά ψηλά το λοφάκι στον κατήφορο, όπου αφήναμε το αυτοκίνητο, το νησάκι μακριά μέσα στο πέλαγος και τα κουνούπια που ζουζούνιζαν γύρω μας.

Σήμερα μετά από 16 χρόνια έφερα τα παιδιά μου στη Γλυφάδα για να χαρούν ό,τι εγώ χάρηκα στη νεότητά μου. Να τους δείξω τον τόπο, που τόσες φορές τους περιέγραψα, με την υπόσχεση να τους τον γνωρίσω!

Απογοήτευση, πόνος καρδιάς… Αίσχος!

Ποια Συνθήκη Ραμσάρ και ποια ανάπτυξη και ποιος τουρισμός! Το κιτς σε όλο του το μεγαλείο.

Πρώτα – πρώτα συντελέστηκαν βασικές τοπογραφικές αλλαγές που δεν μπορούμε να δικαιολογήσουμε παρά ίσως με επιστημονικές έρευνες. Περιορίστηκε η απόσταση ανάμεσα στη θάλασσα και τη λίμνη, το νησάκι που φαινόταν στον ορίζοντα ήρθε κοντύτερα. Ξεχωρίζεις πια εύκολα τα βράχια του και τους σχηματισμούς πάνω του. Σαν η θάλασσα να «μπήκε» στο πλύσιμο, σαν να αποτραβήχτηκε από την ασχήμια που αντικρίζει! Και «το νησάκι» μας, χωρίς να έχει την εύνοια ή την κατάρα των θεών όπως η Δήλος, καταδικάστηκε να την υφίσταται και να την αντικρίζει καθημερινά!

Ολη η παραλία έχει μεταβληθεί σε ένα άναρχο, ά-σχημο, κάμπινγκ! Σκηνές, πρόχειρες κατασκευές πισσόχαρτου, ένα λεωφορείο που μεταβλήθηκε σε τροχόσπιτο, με όλη του τη βρωμιά, και οριοθετημένες «ιδιοκτησίες» για μελλοντικούς σκηνίτες! Εντυπωσιακό το λεωφορείο του ΚΤΕΛ. Δεσπόζει στην παραλία με την καμινάδα του «να θρώσκει άνω» τον καπνό στις χειμωνιάτικες εκδρομές των κατά τα άλλα εφευρετικών ιδιοκτητών του! Μέσα παπλώματα και στρώματα, καμινέτα, σακούλες και βρωμιά!

Πήραμε το δρόμο της επιστροφής αμίλητοι. Πονούσαμε, και όχι σαν σχήμα λόγου.

Σκέψεις…

Θελήσαμε να κλείσουμε τα μάτια σε ένα συντελεσθέν έγκλημα, που δεν τιμωρεί ο νόμος των ανθρώπων, αλλά ο νόμος της φύσης. Κι αυτή πάλι η φύση τιμωρεί άραγε ή υπομένει, όταν μη μπορώντας πια να προστατέψει τον άνθρωπο αφήνει τα στοιχεία της να εκτονωθούν;

Σκέψεις…

Σιωπηλοί περάσαμε την παραλία, οδηγώντας το αυτοκίνητο πάνω στα χόρτα που είχαν σχηματίσει σειρές ανάμεσα στην άμμο, δημιουργώντας έναν πρόχειρο διάδρομο πρόσβασης.

Δυο – τρεις κατασκηνωτές ετοιμάζουν τη θερινή διαμονή τους: «Εδώ και δέκα χρόνια στήνουμε τη σκηνή μας στη παραλία. Δεν μας ενόχλησε κανείς μέχρι τώρα. Ούτε ήρθε κανείς να μας ζητήσει χρήματα. Είμαστε μια παρέα Ερχόμαστε συνήθως τα Σαββατοκύριακα. Περνάμε ωραία, είναι καλή η θάλασσα, έχει και νερό κάθε εκατό μέτρα… έχει ησυχία. Εμείς θέλουμε ησυχία γι’ αυτό ερχόμαστε εδώ».

Είναι άνθρωποι του μεροκάματου.

Ζητούν ησυχία, ηρεμία, κι έχουν δίκιο, αφού ησυχία βρίσκουν εδώ και «η θάλασσα είναι καλή!»…

Πριν 16 χρόνια όμως, η θάλασσα ήταν καλύτερη. Το τοπίο ασύγκριτα υπέροχο. Και σήμερα… Σήμερα άθελά τους δημιούργησαν ένα έκτρωμα!

Σκέψεις…

Να φταίνε άραγε αυτοί; Να φταίει η γραμμή του νερού; Ποια η ευθύνη των φορέων που δεν αναγνώρισαν την ανάγκη αυτών των ανθρώπων, ώστε να επέμβουν όχι απαγορευτικά, αλλά συναινετικά, με κατανόηση;

Ποια Συνθήκη μπορεί να δικαιολογήσει το έγκλημα που συντελέστηκε;

Ποιος θα πείσει τους ανθρώπους ότι, υπηρετώντας τη φύση, υπηρετούν το μέλλον του τόπου τους και το αύριο των παιδιών τους;

Έφη Μωραΐτου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.