Παραδινεται σε επιχειρηματιες η «Παχια Αμμος» Σαμοθρακης

Στα νότια της Σαμοθράκης, στην ακρογιαλιά Παχιά Άμμος, μία έκταση 104 στρεμμάτων που επί 80 χρόνια χαρακτηριζόταν ως δασική, κινδυνεύει να αλωθεί από τις μπουλντόζες, μετά από απόφαση της Δευτεροβάθμιας Επιτροπής Δασικών Αμφισβητήσεων της Περιφέρειας ΑΜ-Θ που την αποχαρακτηρίζει.

Το Πανελλήνιο Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων έχει προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας, ενώ από άλλους η παρούσα εξέλιξη αντιμετωπίζεται θετικά στο όνομα της ανάπτυξης, ιδωμένης από τη σκοπιά των επιχειρήσεων.

Ο «ΠτΘ» φιλοξενεί σήμερα εκτενές άρθρο του μέλους της Οικολογικής Εταιρείας Έβρου, κ. Θεοδώρου Ορδουμποζάνη, στο οποίο παρατίθεται όλο το ιστορικό και κλείνει με «τα μεγάλα ερωτηματικά». Από αυτά επιλέγουμε δύο: «Ποια υπηρεσία και με βάση ποιους τίτλους ιδιοκτησίας το 1989 εξέδωσε οικοδομική άδεια για ανέγερση κτισμάτων στην έκταση αυτή;

Γιατί τόσα χρόνια, ενώ συνεχώς όλες οι σχετικές αποφάσεις και πράξεις των αρμοδίων οργάνων χαρακτήριζαν την έκταση αυτή ως δασική, επιτρέπετο η παράνομη υπερβόσκισή της, ώστε να υποβαθμιστεί η φυσική και βιολογική ισορροπία της;».

Να σημειωθεί ότι οι βουλευτές του ΚΚΕ, κ.κ. Τζέκης και Χουρμουζιάδης έχουν καταθέσει ερώτηση προς τον υπουργό Γεωργίας, σχετικά με τον αποχαρακτηρισμό δημόσιας έκτασης ως δασικής.

Μ.Α.

Η νέα αντίληψη για την ανάπτυξη ευαίσθητων οικολογικά και περιβαλλοντικά περιοχών είναι πλέον ορατή και στην Σαμοθράκη. Μια αντίληψη κατά την οποία θυσιάζονται στον βωμό της ανάπτυξης (και της εξασφάλισης συμφερόντων μεγάλων οικονομικών παραγόντων) το περιβάλλον και ο φυσικός πλούτος του μαγευτικού αυτού νησιού. Δασική έκταση 104 στρεμμάτων στην γνωστή και μοναδική για το νησί ακρογιαλιά «Παχιά Άμμος» πήρε τον δρόμο για την οικοπεδοποίηση και την τσιμεντοποίηση. Ένα κομμάτι που αποτελεί μέρος της μοναδικής προίκας που χάρισε η φύση στο νησί, απειλείται με καταστροφή και μάλιστα με απόφαση της Δευτεροβάθμιας Επιτροπής Δασικών Αμφισβητήσεων της Περιφέρειας ΑΜ-Θ που ανατρέπει σειρά προηγούμενων αποφάσεων και χαρακτηρισμούς πλέον των 80 ετών. Έντονη υπήρξε η αντίδραση του οικολογικού κινήματος. Το Πανελλήνιο Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων χαρακτηρίζει την όλη υπόθεση «σκάνδαλο και πλήγμα προς το περιβάλλον της Σαμοθράκης» και ζητά την άμεση παρέμβαση της πολιτείας. Ερώτηση στη Βουλή προς τον Υπουργό Γεωργίας κατέθεσαν Βουλευτές του ΚΚΕ και ζητούν να πάρει μέτρα αποκατάστασης του φυσικού περιβάλλοντος της περιοχής. «Αλλεπάλληλες παραχωρήσεις και άνευ όρων παράδοση της Σαμοθράκης σε γνωστό επιχειρηματία» καταγγέλει ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ Έβρου. «Το μεγάλο σκάνδαλο της Σαμοθράκης» τίτλος – καταγγελία ολοσέλιδου άρθρου στο «ΒΗΜΑ» της Κυριακής. Ετοιμάζεται προσφυγή στα Δικαστήρια από το Πανελλήνιο Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων. Πολλά τα ερωτηματικά για την υπόθεση αυτή.

Η Δευτεροβάθμια Επιτροπή Επιλύσεως Δασικών Αμφισβητήσεων της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας- Θράκης, μετά από προσφυγή μεγαλοεπιχειρηματία της Σαμοθράκης, με σχετική γνωμοδότησή της αποχαρακτήρισε την δασική έκταση ανατολικά της παραλίας «Παχιά Άμμο» στην Σαμοθράκη, η οποία από την δεκαετία του 1920 έχει χαρακτηρισθεί ως δάσος και ανοίγει πλέον τον δρόμο, στον φερόμενο ως ιδιοκτήτη της έκτασης αυτής επιχειρηματία, να τοποθετήσει τις μπουλντόζες και να αρχίσει οικοδομικές εργασίες στα πλαίσια της τουριστικής ανάπτυξης της περιοχής. Η απόφαση αυτή θα αποτελέσει την απαρχή της καταστροφής της φυσιογνωμίας του νησιού από φυσικό παράδεισο σε κέντρο επιχειρηματικών δραστηριοτήτων μεγάλων οικονομικών συμφερόντων και την τσιμεντοποίησή της.

Το ιστορικό

Η αναφερόμενη έκταση 104 στρεμμάτων αποτελεί μέρος μείζονος εκτάσεως που αποτελεί το γνωστό σε όλους τους κατοίκους του νησιού από πάρα πολλά χρόνια ως «δάσος Άμμος».

Με την αριθμ. 26458/5215/10/3/1926 απόφαση του Υπουργού Γεωργίας η έκταση που αποχαρακτηρίσθηκε από την Επιτροπή, αναγνωρίσθηκε ως «διακατεχόμενο δάσος».

Η απόφαση αυτή του Υπουργού Γεωργίας επιβεβαιώθηκε με την υπ΄ αριθμό 1885/16.8.1949 έκθεση – απόφαση του Δασάρχη Αλεξανδρούπολης, η οποία μάλιστα και οριοθέτησε το δάσος αυτό με την επωνυμία «ΑΜΜΟΣ». Αλλά και πριν από αυτήν την απόφαση υπήρξε η υπ’ αριθμόν 14276/31649/20.10.1937 απόφαση του Δασάρχη η οποία αναφέρει την περιοχή αυτή ως δασική.

Το 1965 συντάχθηκε δασικός χάρτης που συμπεριέλαβε την έκταση αυτή ως δάσος. Στον επίσημο δασικό χάρτη του Υπουργείου Γεωργίας του 1975 φέρεται η έκταση αυτή ως Δάσος αείφυλλων πλατύφυλλων. Καμία από τις ανωτέρω πράξεις δεν έχει προσβληθεί ποτέ από οποιοδήποτε ιδιώτη ούτε κανείς από τους κατοίκους αμφισβήτησε αυτές τις αποφάσεις.

Στο αρχείο του Δασαρχείου υπάρχει σειρά αεροφωτογταφιών του έτους 1945 που αποδεικνύουν χωρίς καμία αμφισβήτηση τον δασικό χαρακτήρα της περιοχής.

Με την υπ’ αριθμόν 2058/8.5.2000 Πράξη χαρακτηρισμού του Δασάρχη Αλεξανδρούπολης χαρακτηρίσθηκε η έκταση αυτή ως ΔΑΣΙΚΗ «… καθόσον έχει σήμερα την δασική μορφή αλλά πέραν αυτών αποτελεί μέρος του δάσους «ΑΜΜΟΣ», όπως αυτό αναγνωρίσθηκε ως «διακατεχόμενο δάσος», σύμφωνα με απόφαση του Υπουργού Γεωργίας του 1926».

Τέλος το 2001, για την συγκεκριμένη δημόσια δασική έκταση εκδόθηκε το υπ’ αριθμόν 2366/1/2001 πρωτόκολλο διοικητικής αποβολής της ως άνω εταιρείας, το οποίο σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις της δασικής νομοθεσίας είναι αμέσως εκτελεστό.

Η επέλαση των καταπατητών

Στη δεκαετία του 1980 εμφανίσθηκε πρώτον κάποιος ιδιώτης ως ιδιοκτήτης 104 στρεμμάτων, μέρους του δάσους ΑΜΜΟΣ και άρχισε να ενεργεί διάφορες πράξεις για να εδραιώσει την κατοχή της. Στην προσπάθειά του αυτή ο φερόμενος ως ιδιοκτήτης της έκτασης το 1989 εξέδωσε (;) οικοδομική άδεια και άρχισε με βάση αυτή οικοδομικές εργασίες. Παρενέβη όμως το Δασαρχείο και σταμάτησε τις εργασίες αυτές αφού ήταν αδιαμφισβήτητα δασική έκταση και μάλιστα χαρακτηρισμένη ως Διακατεχόμενο δάσος που σημαίνει ότι ιδιοκτήτης της έκτασης αυτής είναι το Ελληνικό Δημόσιο. Οι κάτοικοι της περιοχής διαβλέποντας ότι άρχισε το μεγάλο «φαγοπότι», για την καταπάτηση της έκτασης, αντέδρασαν ισχυριζόμενοι ότι αυτή (η έκταση των 104 στρεμμάτων) ήταν «αδιανέμητα» βοσκοτόπια, δηλαδή δεν ανήκε νόμιμα κατά κυριότητα σε κανένα φυσικό πρόσωπο, ώστε να μπορέσουν και αυτοί αργότερα να διεκδικήσουν τμήματά της.

Δέκα σχεδόν χρόνια μετά εμφανίζεται ως ιδιοκτήτης της έκτασης αυτής η εταιρεία «ΜΕΛΜΑΡ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ Α.Ε.», της οποίας εκπρόσωπος είναι ο γνωστός επιχειρηματίας κ. Φώτης Μανούσης, ο οποίος από ετών προβαίνει στην αγορά μεγάλων εκτάσεων στην παρακείμενη περιοχή. Η εταιρεία αυτή στην προσπάθειά της να εκμεταλλευτεί επιχειρηματικά την μοναδικού φυσικού κάλους και προνομιακής θέσης περιοχή της Παχιάς Άμμου και έχοντας πιθανόν στο στόχαστρό της την παρακείμενη περιοχή του «Βάτου», με την οποία συνορεύει το δάσος, ζήτησε το έτος 2000 από την Πρωτοβάθμια Επιτροπή Δασικών Αμφισβητήσεων τον αποχαρακτηρισμό της περιοχής ως μη δασικής. Η επιτροπή αυτή , στην οποία προεδρεύει Πρωτοδίκης και συμμετέχουν ως μέλη ένας Δασολόγος και ένας Γεωπόνος που γνωρίζουν καλά την περιοχή, με την αριθμ. 6/20.7.2000 απόφασή της γνωμοδότησε ομόφωνα ότι η επέκταση αυτή «… αποτελεί τμήμα του δάσους «ΑΜΜΟΣ» και συνεπώς είναι δασική…» και απέρριψε την αίτηση της Εταιρείας.

Κατά της αποφάσεως αυτής η εταιρεία προσέφυγε στην αντίστοιχη Δευτεροβάθμια Επιτροπή της Περιφέρειας, η οποία με πλειοψηφία αποφάνθηκε ότι «…η συγκεκριμένη έκταση ούτε προσφορά δασικών προϊόντων παρέχει ούτε την διατήρηση της φυσικής και βιολογικής ισορροπίας διασφαλίζει σε υπολογίσιμο βαθμό ούτε την διαβίωση του ανθρώπου στο φυσικό περιβάλλον εξυπηρετεί…». Δηλαδή αναγνώρισε ουσιαστικά ότι πρόκειται για δασική έκταση αλλά θεώρησε ότι οι διάφορες παρεμβάσεις σε αυτήν έχουν αλλάξει σήμερα τη φυσιογνωμία της. Αντί η Επιτροπή να ζητήσει την λήψη ειδικών μέτρων για την προστασία και αποκατάσταση της δασικής περιοχής, την απαγόρευση της παράνομης υπερβόσκησης από τα κατσίκια της περιοχής και την άμεση πραγματοποίηση όλων των αναγκαίων επεμβάσεων και σχεδιασμών δεντροφύτευσης και εμπλουτισμού της με τα προϋπάρχοντα από εκατοντάδες χρόνια είδη, όλως περιέργως προτείνει τον αποχαρακτηρισμό της περιοχής ως δάσους και ανάβει το πράσινο φως στους επιχειρηματίες να αρχίσουν το «θεάρεστο» έργο της ανάπτυξης της ευαίσθητης οικολογικά περιοχής.

Για την ιστορία και μόνο σημειώνουμε ότι στην επιτροπή αυτή συμμετείχε ο αναπληρωτής του Προεδρεύοντος Εφέτη, ένας Δασολόγος από την Κομοτηνή, ο αναπληρωτής του Γεωπόνου από την Καβάλα και ο αναπληρωτής του δασολόγου από την Καβάλα, ο οποίος και μειοψήφησε.

Τα μεγάλα ερωτηματικά

Η εξέλιξη της υπόθεσης αυτής ξάφνιασε όλους όσους γνωρίζουν την περιοχή αυτή αλλά και πολλούς κατοίκους της Σαμοθράκης, οι οποίοι όχι μόνο γνώριζαν ότι αυτή ήταν δάσος, αλλά από καιρό ανησυχούσαν για την επεκτακτική πολιτική που ακολουθούσε τα τελευταία χρόνια ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας, προσπαθώντας μάλιστα να τους πείσει ότι πρέπει να αναγνωρισθεί και ως ευεργέτης του νησιού. Δημιουργεί μάλιστα και μία σειρά αποριών σε όσους αγωνιούν για την προστασία του φυσικού πλούτου της Σαμοθράκης.

•Συγκεκριμένα, πώς είναι δυνατόν για την έκταση αυτή που από το 1926 χαρακτηρίζεται ως διακατεχόμενο δάσος, δηλαδή ιδιοκτησία του Ελληνικού Δημοσίου, να συντάχθηκαν συμβόλαια, χωρίς να ζητηθούν από τους αρμόδιους Συμβολαιογράφους βεβαιώσεις, της δασικής υπηρεσίας ότι δεν πρόκειται για δασική έκταση;

•Πώς όταν καθημερινά για κάθε αγοραπωλησία οποιασδήποτε μικρής ή μεγάλης έκτασης στο νησί ζητούσαν και ζητούν την προσκόμιση τέτοιων εγγράφων και δεκάδες πραγματικοί μικροϊδιοκτήτες στο νησί δεν μπόρεσαν να μεταβιβάσουν ή να αξιοποιήσουν τις ιδιοκτησίες τους με την αιτιολογία ότι από την επί μεγάλο χρονικό διάστημα εγκατάλειψη τους έχουν αποκτήσει δασικό χαρακτήρα;

•Ποιους τίτλους επικαλέσθηκε ο φερόμενος ως ιδιοκτήτης πωλητής στην εταιρεία της εν λόγω εκτάσεως κατά την σύνταξη των συμβολαίων μεταβίβασής της; Ζητήθηκαν να προσκομισθούν σχετικά πιστοποιητικά ιδιοκτησίας από το Υποθηκοφυλακείο Σαμοθράκης; Θα διαταχθεί άραγε από τον αρμόδιο Εισαγγελέα έρευνα στα Συμβολαιογραφεία που συνέπραξαν στην σύνταξη των σχετικών συμβολαίων;

•Ποια υπηρεσία και με βάσει ποιούς τίτλους ιδιοκτησίας το 1989 εξέδωσε οικοδομική άδεια για ανέγερση κτισμάτων στην έκταση αυτή;

•Γιατί τόσα χρόνια, ενώ συνεχώς όλες οι σχετικές αποφάσεις και πράξεις των αρμοδίων οργάνων χαρακτήριζαν την έκταση αυτή ως δασική, επιτρέπετο η παράνομη υπερβόσκισή της, ώστε να υποβαθμισθεί η φυσική και βιολογική ισορροπία της;

•Γιατί δεν είχε ληφθεί καμία μέριμνα ώστε να εμπλουτισθεί με τα προϋπάρχοντα είδη, όταν εδώ και αρκετά χρόνια την εποφθαλμιούσαν επιτήδειοι όψιμοι ιδιοκτήτες της που φρόντιζαν για την υποβάθμιση της φυσικής και βιολογικής ισορροπίας της;

•Υπενθυμίζουμε ότι πριν από λίγα χρόνια είχε γίνει και άλλη προσπάθεια καταπάτησης του γειτνιάζοντος με την έκταση αυτή αιγιαλού με την περίφραξη μέρους αυτού και την εγκατάσταση μονάδας εκτροφής στρουθοκαμήλων και μικρόσωμων ίππων. Μετά όμως από την αντίδραση των κατοίκων της περιοχής της Ο.Ε.Ε. (Οικολογική Εταιρεία Έβρου) επενέβησαν οι αρμόδιες υπηρεσίες και απομάκρυναν τους καταπατητές.

•Γιατί παρέστησαν στην σύνθεση της Δευτεροβάθμιας Επιτροπής, που εξέδωσε την σκανδαλώδη αυτή απόφαση τρία (3) αναπληρωματικά μέλη και μόνο ένα τακτικό μέλος; Μήπως οι αναπληρώσεις των τακτικών μελών της Επιτροπής έγιναν γιατί υπήρχε αντίδραση στην έκδοση αποφάσεως με το παραπάνω περιεχόμενο και με την αναπλήρωσή τους εξασφαλίσθηκε, έστω και με πλειοψηφία, η άποψη ότι η έκταση αυτή δεν αποτελεί δάσος;

•Γιατί έσπευσε ο Περιφερειάρχης να δηλώσει, μετά τον σάλο που δημιουργήθηκε ότι «Το νησί χρειάζεται ανάπτυξη», ενώ δεν έχουμε ακούσει καμία δήλωσή του για την επί σειρά ετών καθυστέρηση υλοποίησης της κατόπιν προτάσεώς μας ομόφωνης απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου Σαμοθράκης και του Νομαρχιακού Συμβουλίου Έβρου να χαρακτηρισθεί το δάσος «Μαρτίνι» Σαμοθράκης ως Εθνικός Δρυμός; Μήπως άραγε η ανακήρυξη του δάσους «Μαρτίνι» δεν αποσκοπεί στην ανάπτυξη και αξιοποίηση (και διεθνή προβολή) της Σαμοθράκης; Ή μήπως ετοιμάζεται και για το δάσος «Μαρτίνι» αποχαρακτηρισμός του από δασική έκταση σε… οικοπεδική για … τουριστική αξιοποίησή του από κάποιους (ίδιους ή άλλους) επιχειρηματίες;

Οι απορίες και τα ερωτήματα είναι πάρα πολλά και κάποτε κάποιοι θα πρέπει να απαντήσουν.

Η αντίδραση

Η Ο.Ε.Ε. θεώρησε από την αρχή την υπόθεση αυτή πολύ σοβαρή και επικίνδυνη για τον φυσικό πλούτο της Σαμοθράκης. Συναισθανόμενη την σοβαρότητα και τις επιπτώσεις της ζήτησε από το Πανελλήνιο Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων, που εκπροσωπεί πάνω από 60 οικολογικές οργανώσεις σε όλη την χώρα, την άμεση κινητοποίηση του Δικτύου και την λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων για την αποτροπή της επιχείρησης καταπάτησης και καταστροφής ευαίσθητων φυσικών περιοχών του νησιού. Το Δίκτυο ανταποκρινόμενο στο αίτημα αυτό της Ο.Ε.Ε. απέστειλε σχετική επιστολή διαμαρτυρίας στον Υπουργό Γεωργίας κ. Γεώργιο Δρυ, την Υφυπουργό Περιβάλλοντος κ. Ροδούλα Ζήση και στον Γενικό Γραμματέα Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης κ. Άρη Παπαδόπουλο στην οποία αφού εκφράζει την έκπληξή του για το περιεχόμενο της απόφασης της δευτεροβάθμιας Επιτροπής Επιλύσεως Δασικών Διαφορών και αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν με την ύπαρξη τόσων πολλών στοιχείων η επιτροπή αυτή να αποφαίνεται ότι η έκταση δεν είναι δασική καταλήγει «…. Επειδή η προστασία των δασών και των δασικών εκτάσεων είναι υποχρεώση του κράτους αλλά και δικαίωμα κάθε πολίτη. Επειδή σύμφωνα με το Σύνταγμα τα δάση δεν αποβάλλουν τον χαρακτήρα που έχουν. Ζητούμε να ασκήσετε πλήρως τις αρμοδιότητές σας, για να εξαφανισθεί πλήρως η απόφαση της δευτεροβάθμιας επιτροπής. Πιστεύουμε ότι αποτελεί σκάνδαλο και πλήγμα προς το περιβάλλον της περιοχής της Σαμοθράκης».

Για την ίδια υπόθεση η έγκυρη εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» της Κυριακής, 23 Δεκεμβρίου 2001, αφιερώνει ολοσέλιδο άρθρο του με τίτλο «Το μεγάλο σκάνδαλο της Σαμοθράκης».

Στις 27.12.2001 οι Βουλευτές του ΚΚΕ κ.κ. Άγγελος Τζέκης και Γιώργος Χουρμουζιάδης κατέθεσαν στην Βουλή ερώτηση προς τον Υπουργό Γεωργίας στην οποία αφού επισημαίνουν ότι μία ακόμη δημόσια δασική έκταση, από τις λίγες που έχουν απομείνει στην χώρα, κινδυνεύει να παραδοθεί στα ιδιωτικά συμφέροντα, σε βάρος της πραγματικής ανάπτυξης της Σαμοθράκης και σε βάρος των κατοίκων της ερωτούν τον Υπουργό εάν 1) Θα παρέμβει, προκειμένου να παραμείνει η έκταση αυτή δημόσια δασική και 2) Θα πάρει μέτρα στην κατεύθυνση της αποκατάστασης του φυσικού περιβάλλοντός της, όπου αυτό έχει αλλοιωθεί εξαιτίας των πράξεων διακατοχής, ώστε, εκτός των άλλων, να αποθαρρύνονται και οι επίδοξοι καταπατητές.

Στις 9 Ιανουαρίου 2002 η Νομαρχιακή Επιτροπή του Συνασπισμού Έβρου εξέδωσε σχετική ανακοίνωση στην οποία μεταξύ των άλλων αναφέρει «…Παρακολουθούμε με αγωνία την ευκολία που κάποιοι παραδίδουν τον πλούτο μας, στο όνομα της ανάπτυξης της περιοχής μας. Τώρα πλέον δεν πωλούνται οι βραχονησίδες αλλά πωλούνται όλα όσο όσο στο μέγα πλειστηριασμό. Έτσι παρακολουθούμε τελευταία με την ανοχή των υπευθύνων να παραδίδονται τα πάντα στο νησί σε συγκεκριμένο επιχειρηματία. Πρώτα έδωσαν την συγκοινωνιακή σύνδεση του νησιού της Σαμοθράκης στον επιχειρηματία, με προοπτική για καλύτερη ποιότητα συγκοινωνιακών παροχών, τα αποτελέσματα τα είδαμε σύντομα με αποκορύφωμα την περίοδο της κακοκαιρίας, όπου όταν χρειάσθηκε έλειπε στο Λαύριο… Δεύτερο βήμα είναι να παραδώσουν την περιοχή της Παχιάς Άμμου, καταπατώντας κάθε νομιμότητα στο νησί στα χέρια του ιδίου επιχειρηματία και ακούσαμε τον εκπρόσωπο του επιχειρηματία να βρει και «ανταγωνιστές και συμφέροντα πίσω από την αγωνία των πολιτών. ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ…».

Και καταλήγει η ανακοίνωση «Πρέπει άμεσα να ανακληθούν οι σχετικές παραχωρήσεις και να αναθεωρηθούν οι μέχρι τώρα αποφάσεις σε άλλη βάση ανάπτυξης και να συμπαραταχθούμε όλοι στην προσπάθεια που κάνουν οι οικολογικές οργανώσεις να σταματήσουν οι αυθαιρεσίες του συγκεκριμένου επιχειρηματία και οι καταπατήσεις ακόμα και δασικών εκτάσεων προσπαθώντας να τις μετατρέψουν σε λεία προς όφελός τους. Θέλουμε επενδυτές όχι καταπατητές, θέλουμε ανάπτυξη και όχι μονοπώλια».

Η Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση με ανακοίνωση της χαρακτηρίζει «σκανδαλώδη» την υπόθεση αποχαρακτηρισμού της έκτασης και καταλήγει: «Η σκανδαλώδης αυτή απόφαση που συνάντησε τις εύλογες καταγγελίες πολιτικών και οικολογικών φορέων και κάλυψε ολοσέλιδα εφημερίδων μεγάλης κυκλοφορίας, αποτελεί δυσφήμιση για το πανέμορφο νησί. Οι πολιτικοί παράγοντες και οι υπηρεσιακοί διευθυντές που έδρασαν παρασκηνιακά, οφείλουν την ύστατη στιγμή να ενεργήσουν πλέον με δημόσιες και διαφανείς πράξεις, ώστε να αποκατασταθεί η νομιμότητα και η αξιοπιστία του κρατικού μηχανισμού».

Αλλά και το δασαρχείο της Αλεξανδρούπολης με σχετικό του έγγραφο προς τον Γραμματέα της Περιφέρειας ΑΜ-Θ το οποίο υπογράφει ο Δασάρχης Αλεξανδρούπολης κ. Αθανάσιος Καϊμακαμούδης, μεταξύ άλλων αναφέρει: «Η πρόσφατη απόφαση της δευτεροβάθμιας επιτροπής δεν συνάδει προς τον χαρακτήρα της ως άνω έκτασης, διότι κατά παράβαση του νόμου ελήφθη υπόψη η κατάθεση ιδιώτη μηχανικού ο οποίος δήλωσε ότι διδάχθηκε αεροφωτογράφηση και ότι κατά τη δική του ερμηνεία η επίδικη έκταση του 1945 ήταν οπωρώνας».

Αλλά και στο ίδιο το νησί της Σαμοθράκκης ανάστατοι είναι οι περισσότεροι κάτοικοί της για την τροπή που πήρε το θέμα αυτό. Παρά τις πιέσεις που ασκούν κάποιοι παράγοντες στο νησί να υποβαθμιστεί το θέμα, καθημερινά δεκάδες κάτοικοι του νησιού μας τηλεφωνούν και μας ζητούν να εντείνουμε τον αγώνα μας για την διασφάλιση του φυσικού περιβάλλοντος της περιοχής αυτής. Μάλιστα πολλοί από αυτούς μας έχουν στείλει και παλιές δικαστικές αποφάσεις από τις οποίες προκύπτει αδιαμφισβήτητα ο δημόσιος και δασικός χαρακτήρας της έκτασης αυτής.

Θεόδωρος Ορδουμποζάνης

ΥΓ. Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύθηκε και στο φύλλο της εφημερίδας «ΕΒΡΟ-ΟΙΚΟ -ΛΟΓΙΚΑ».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.