Παραχωρηση αιθουσας στον Πολιτιστικο Συλλογο Παγουριων

Τα εγκαίνια αίθουσας εκδηλώσεων του Πολιτιστικού Συλλόγου Παγουρίων, την οποία προσέφερε ο Διογένης Νικολαϊδης, έγιναν την Κυριακή 25 Απρίλη στα Παγούρια Ροδόπης. Μια κίνηση προς τιμή των γονέων, αλλά και της πατρίδας που γεννήθηκε και μεγάλωσε, σε ένα σημείο που, όπως είπε, είναι θαμμένο το πρώτο κοριτσάκι των γονέων του. Ο κ. Νικολαϊδης παρέδωσε το κλειδί στην πρόεδρο του Συλλόγου με την παραίνεση να δίνεται από πρόεδρο σε πρόεδρο, όπως επίσης και με την προτροπή η αίθουσα να χρησιμοποιείται από όλους τους συμπολίτες του ανεξαρτήτως θρησκεύματος.

Στο φιλανθρωπικό έργο του Διογένη Νικολαϊδη αναφέρθηκαν τόσο ο εκπρόσωπος του Μητροπολίτη όσο και ο δήμαρχος Νέου Σιδηροχωρίου και ο Νομάρχης Ροδόπης. Προσφωνώντας ο εκπρόσωπος του μητροπολίτη μεταφέροντας τα λόγια του μητροπολίτη Μαρωνείας και Κομοτηνής και συγκεκριμένα τον «δίκαιον έπαινον της Ιεράς Μητροπόλεως, την ευαρέσκειαν και εν καιρώ ευθέτω θα σας απονείμει ένα εκκλησιαστικό αξίωμα, διότι η προσφορά σας εις τον τόπο μας είναι πολύ μεγάλη».

Ο εκπρόσωπος του μητροπολίτη αναφέρθηκε στις αποφυλακίσεις των φυλακισμένων με την καταβολή χρημάτων από μέρους του Διογένη Νικολαϊδη.

Από την πλευρά του ο δήμαρχος Νέου Σιδηροχωρίού εξέφρασε τα θερμά του συγχαρητήρια και ευχαριστίες στον Διογένη Νικολαϊδη για την γενναιοδωρία του στην γενέτειρά του, τονίζοντας ότι δεν είναι μόνο γνωστός με την επαγγελματική του ιδιότητα αλλά και με τις πράξεις φιλανθρωπίας του «Με τη σημερινή του προσφορά στον τόπο που μεγάλωσε ανταποδίδει στον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε ένα ελάχιστο αντίδωρο για τις ηθικές αξίες που πήρε από τον τόπο και που σφυρηλάτησαν τον χαρακτήρα του». Ο κ. Βαρβάτος προς αναγνώριση της προσφοράς του Διογένη Νικολαϊδη του προσέφερε αναμνηστικό ενθύμιο.

Ο νομάρχης Ροδόπης αναφέρθηκε στις διαφορετικές τους πολιτικές συμπορεύσεις «αλλά στην πορεία της ζωής δημιουργήθηκε μια σχέση σεβασμού και εμπιστοσύνης. Θεωρώ ότι δύο λέξεις σηματοδοτούν την όλη πορεία της ζωής του. Αυτοδημιούργητος και ανθρωπιά». Ο κ. Γιαννακίδης αναφέρθηκε στην διαδρομή του Διογένη Νικολαϊδη αλλά και στην φιλανθρωπική του δράση υποστηρίζοντας ότι ένα μεγάλο κομμάτι των προνοιακών παρεμβάσεων στο νομό έχει τη συνεισφορά του.

Η πρόεδρος του Συλλόγου κ. Βάσω Αποστολίδου εξέφρασε την βαθιά της εμπιστοσύνη προς την κίνηση του κ. Νικολαϊδη «που με την ενέργειά του αυτή εκπλήρωσε ένα χρόνιο αίτημα των κατοίκων του χωριού για μια τέτοια αίθουσα». Ευχαρίστησε επίσης τον δήμαρχο Νέου Σιδηροχωρίου που ανέλαβε το κόστος του κλιματισμού της αίθουσας, τον φωτισμό του αύλειου χώρου και της διαμόρφωσης του διαδρόμου, όπως και τον κ. Μπανιώτη για την χορήγηση ψυγείου και όλους του χωριανούς που συνεισέφεραν. Τέλος το μεγαλύτερο σε ηλικία μέλος του συλλόγου η κ. Ελένη Φελάκη απένειμε αναμνηστική πλακέτα προς τον κ. Νικολαΐδη.

«Μικρή προσφορά στο λατρεμένο μου χωριό, τα Παγούρια»

Ιδιαίτερη συγκίνηση επικράτησε μεταξύ των παρευρισκομένων όταν ξεκίνησε την ομιλία του ο κ. Νικολαϊδης ο οποίος πολλές φορές διέκοψε υπό το βάρος της συγκίνησης την προσφώνησή του. Ο κ. Νικολαϊδης ευχαρίστησε όλους τους παρευρισκόμενους για την παρουσία τους «στην τελετή εγκαινίων της αίθουσας αυτής, που με πολύ αγάπη ετοίμασα ως μικρή προσφορά μου, στο όμορφο και λατρεμένο χωριό μου, τα Παγούρια.

Όπως οι περισσότεροι γνωρίζετε είμαι από το χωριό αυτό, εδώ γεννήθηκα και έζησα μεγάλο μέρος της ζωής μου και γι’ αυτό το έχω πάντα μέσα στην καρδιά μου».

Ο κ. Νικολαϊδης αναφέρθηκε στους γονείς του και στα δύσκολα παιδικά του χρόνια που είχαν σαν αποτέλεσμα να διακόψει τις σπουδές του στην τεχνική σχολή ΕΔΙΣΟΝ και να επιστρέψει στο χωριό γιατί «ο μικρότερος αδερφός μου Γιώργος, έφευγε για σπουδές, ο μεγάλος ο Νίκος ήταν ακόμη φαντάρος και ο πατέρας μας είχε αρρωστήσει».

Επέστρεψε και καλλιέργησε τα κτήματα μέχρι το 1958, οπότε πεθαίνει ο πατέρας του σε ηλικία 48 ετών και ο ίδιος έφυγε φαντάρος. «Από μικρός θυμάμαι έχω κάνει πολλές δουλειές και είμαι περήφανος γι’ αυτές. Πιτσιρικάς πουλούσα κουλούρια, δούλευα στο μαγειρείο του πατέρα μου, έχω δουλέψει στα χωράφια, την εποχή που όλα γίνονταν με τα χέρια, έχω κουβαλήσει ξύλα, δεμάτια, έχω μαζέψει άχυρο, δούλεψα το άροτρο, που θυμάμαι επειδή ήμουν και μικρός και λίγο κοντός δεν το έφτανα αλλά με το πείσμα μου τα κατάφερνα. Το 1962 μόλις απολύθηκα από φαντάρος γύρισα πάλι στο χωριό και ασχολήθηκα με τα κτήματα.

Παράλληλα με τα κτήματα, το 1963, έπιασε δουλειά, όπως και πολλοί συγχωριανοί του σε έναν εργολάβο, τον γνωστό Σοφιανό Αχιλλέα – Μάριο, όπου δούλεψε με ζήλο. Την ίδια χρονιά αποφασίζει να φύγει στην Γερμανία αλλά τον αποτρέπει το αφεντικό του.»Τελικά δεν έφυγα για την Γερμανία, έμεινα και δούλεψα μαζί με τον Σοφιανό, και όταν λέω δούλεψα εννοώ σκληρή δουλειά, μέχρι και 17 εργοτάξια επέβλεπα, από τον Έβρο μέχρι την Δράμα. Με είχε κάνει εργοδηγό και η αμοιβή μου ήταν πολύ καλή και παράπονο δεν είχα κανένα».

Το 1965 αρραβωνιάστηκε με την σύζυγό του Δήμητρα. Μαθαίνοντας μετά από τρεις μήνες ότι γίνεται διανομή κλήρων στα Παγούρια πήγε στη Διεύθυνση Γεωργία και ζήτησε χωράφια αλλά επειδή δεν ήταν παντρεμένος δεν μπορούσε να πάρει. Έτσι παντρεύτηκε με τη σύζυγό του με κουμπάρους τους κ.κ. Σοφιανό και Παριανό και απέκτησαν δύο κόρες την Έλενα και τη Στέλλα που ήδη έχουν φτιάξει τις οικογένειές τους. Η κόρη του Έλενα με τον Γιώργο Φιλιππάκο «ο οποίος αν και δικηγόρος του μετέδωσα το μεράκι για τις οικοδομές. Έτσι διαπρέπει τώρα ως εργολάβος – κατασκευαστής στην Αθήνα. Έχουν μάλιστα και δύο παιδιά τον Πάνο και την γλυκιά Ντέμη. Η μικρή μου κόρη η Στέλλα είναι παντρεμένη με ένα αξιόλογο παλικάρι τον Χρήστο Αντωνακάκη, που έχει σπουδάσει γυμναστική ακαδημία και έχει πλέον το δικό του γυμναστήριο στο κέντρο της Κομοτηνής που ονομάζεται «ΑΡΜΟΝΙΑ». Έχουν αποκτήσει ένα υπέροχο αγοράκι τον Καρυοφύλλη – Διογένη και πρόσφατα μας χάρισαν και μια τρισχαριτωμένη εγγονούλα.

«Δούλεψα λοιπόν κοντά στον Σοφιανό γύρω στα 12 χρόνια. Μάλιστα όποιος με ρωτούσε τι σχολή τελείωσα έλεγα τη Σοφιανίδειο Σχολή γιατί για μένα αυτά τα χρόνια πλάι του ήταν σαν σχολή. Επιτρέψτε μου λοιπόν, επειδή δεν μου δόθηκε μέχρι σήμερα ποτέ η ευκαιρία, να τον ευχαριστήσω δημόσια μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου, για την ευκαιρία που μου έδωσε και αυτά που μου δίδαξε και να του πω, πως για ό,τι έχω καταφέρει στην ζωή μου, ένα μεγάλο κομμάτι οφείλεται σε αυτόν, που με πίστεψε και μου έδωσε την ώθηση που χρειαζόμουν στο ξεκίνημά μου.
Το 1974 ξεκινά ως εργολάβος έχοντας πάντα δίπλα του τα αδέρφια του «Νίκο, Πέτρο και Θανάση. Σιγά σιγά απέκτησα μηχανολογικό εξοπλισμό, φορτηγά, μηχανήματα έργων, ασφαλτικό συγκρότημα & μόνιμο συνεργείο.

Ασχολήθηκα όλα αυτά τα χρόνια με τις οικοδομές και τα δημόσια έργα. Οικοδομές έκανα μέσα στην Κομοτηνή, στα Παγούρια, στο Φανάρι, στη Μέση αλλά και στην Αθήνα. Πολλές οικοδομές.

Από το 1978 έως 1988, διετέλεσα Νομαρχιακός σύμβουλος την εποχή που εκλεγόταν μόνο ένας Νομαρχιακός Σύμβουλος από κάθε επαρχία. Ένας από την Κομοτηνή, και ένας από τις Σάπες.

Δύο φορές εξελέγην πρόεδρος της κοινότητας Μέσης, που ανήκαν τα χωριά Μέση, Πόρπη, Παγούρια, Αρωγή και Γλυφάδα. Από το 1990 ως το 1998.

Σήμερα είμαι συνταξιούχος και τη σκυτάλη ανέλαβε η μικρή μου κόρη η Στέλλα, η οποία τέλειωσε Μετσόβειο Πολυτεχνείο και συνεχίζει την δουλειά και μάλιστα πολύ καλά. Όσο μπορώ την βοηθάω και εγώ».

Όπως είπε ο κ. Νικολαϊδης η κατασκευή της αίθουσας που δώρισε στον Πολιτιστικό Σύλλογο Παγουρίων ήταν ένα τάμα που είχε κάνει όταν επιστρέφοντας από το αεροδρόμιο της Αλεξανδρούπολης παραμονή του Προφήτη Ηλία, αντιμετώπισε κατάματα τον κίνδυνο, όταν προσπερνώντας μια νταλίκα μπήκε στο αντίθετο ρεύμα και είδε να έρχεται ένα φορτηγό. «Και αλήθεια φίλοι μου πιστεύω πως από θαύμα, ένας άγιος με φώτισε και πάτησα αστραπιαία το κουμπί του air contition, που όπως ξέρετε κόβει την φόρα και τις στροφές του αυτοκινήτου, και εκτινάχτηκε το αυτοκίνητο και σωθήκαμε. Ήρθαμε στο χωριό να προσκυνήσουμε τον Προφήτη Ηλία και να κάνουμε το σταυρό μας. Εκείνη τη στιγμή έκανα τάμα πως κάποια στιγμή θα κάνω κάτι να προσφέρω στο χωριό ως ανταμοιβή για τον άγιο που μας έσωσε.

Ήρθε λοιπόν η ώρα αυτή, και όταν χωρίσαμε το πατρικό οικόπεδο με τα αδέρφια μου, μας πήρε βέβαια αρκετό καιρό όλη η γραφειοκρατία, τους είπα ότι εγώ θέλω το κομμάτι που είναι δίπλα στην εκκλησία.

Ήθελα να κατασκευάσω μια αίθουσα δεξιώσεων που έλειπε από το χωριό. Μάλιστα επέλεξα το χώρο δίπλα στην εκκλησία, γιατί εδώ είναι θαμμένο το μόλις λίγων ημερών κοριτσάκι που απέκτησαν οι γονείς μας, και δεν ήταν γραφτό να ζήσει.

Πρέπει να σας πως με τα αδέρφια μου είμαστε πολύ αγαπημένοι. Μέχρι σήμερα δεν έχουμε ανταλλάξει μια βαριά κουβέντα και ήμασταν πάντα μια γροθιά. Χωρίς δεύτερη σκέψη λοιπόν μου έκαναν το χατίρι. Το αποτέλεσμα λοιπόν είναι αυτή εδώ η αίθουσα, η οποία φτιάχτηκε με μεράκι και αγάπη γι’ αυτό το χωριό».

Ο κ. Νικολαϊδης ευχαρίστησε το δήμαρχο Νέου Σιδηροχωρίου για την προσφορά του στην ολοκλήρωση του έργου και ακολούθως προχώρησε στην παράδοση του κλειδιού της αίθουσας. «Σας παραχωρώ σήμερα, την αίθουσα αυτή να τη χρησιμοποιείτε για τις εκδηλώσεις του χωριού, θέλω να είναι για όλους τους συγχωριανούς μου, όποια θρησκεία και αν πιστεύουν. Θα ήθελα μόνο να την προσέχετε και να την φροντίζετε με το ίδιο μεράκι που είχα και εγώ όταν την κατασκεύαζα.

Κλείνοντας θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Θεό που ήταν πάντα κοντά μου και μου χάρισε για σύντροφο της ζωής μου την υπέροχή γυναίκα μου τη Δήμητρα, που πάντα στεκόταν πλάι μου και στις καλές αλλά και στις δύσκολες στιγμές.

Ξεκινήσαμε μαζί από το μηδέν και φτάσαμε σήμερα να χαιρόμαστε τα παιδιά και τα εγγόνια μας και να τα βοηθούμε όσο μπορούμε.

Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους εσάς για την παρουσία σας εδώ σήμερα. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ όλους και θα ήθελα στο σημείο αυτό θα παρακαλούσα την πρόεδρο του συλλόγου γυναικών να έρθει κοντά μου, για να της παραδώσω τα κλειδιά της αίθουσας εκδηλώσεων. Τα κλειδιά αυτά θα παραδίδονται στα χέρια της εκάστοτε εκλεγμένης προέδρου».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.