Πανηγυρικος εορτασμος για την επετειο της 25ης Μαρτιου

Ένα άρτιο πρόγραμμα παρουσίασαν οι μαθητές του 5ου Δημοτικού Σχολείου Κομοτηνής κατά τη διάρκεια γιορτής για την επέτειο της εθνικής μας παλιγγενεσίας. Μεταξύ άλλων στη γιορτή παίχτηκαν δύο θεατρικά, «Οι Σουλιώτισσες» και «Ο Γέρο Δήμος» από τους μαθητές της Έκτης Τάξης. Υπεύθυνοι δάσκαλοι της εκδήλωσης ήταν η Αναστασία Κυριαζή, ο Βασίλης Καραμπάσης ενώ τη μουσική επιμέλεια είχε ο Γιώργος Σεβαστάτος. Μέσα από τη γιορτή αλλά και την παρουσίαση των παιδιών ας μεταφερθούμε λοιπόν σε εκείνη την ηρωική εποχή…

Σουλιώτισσες

Το θεατρικό: «Οι Σουλιώτισσες» είναι ένα αφιέρωμα στη Σουλιώτισσα, στην ηρωίδα του 21.Στο ρόλο της Καπετάνισσας η μαθήτρια Δήμητρα Παπάζογλου, Γιώργαινα η Ελένη Σαμαρά, Χρυσώ η Σταυρούλα Μιχάλογλου, Χάιδω η Δήμητρα Κωστάκη, Λάμπω η Ιωάννα Πούρα, Λένη η Όλγα Σερμπέζη, Δεσπούλα η Φωτεινή Τουτουντζιάν και στο ρόλο του γιου ο μαθητής Παναγιώτης Ζάχος.

Προλογίζοντας τα ο πρώτο θεατρικό έργο ο μαθητής Δημήτριος Γιάτσος ανέφερε τα εξής:

«Άξιος πολεμιστής δεν είναι μόνο αυτός που κρατάει το καριοφίλι και αντιμετωπίζει τον εχθρό σώμα με σώμα, αλλά όποιος μάχεται, αντιστέκεται και ξεχωρίζει με το δικό του τρόπο στον αγώνα. Είναι εκείνος που, όταν χρειαστεί ξέρει να απαλύνει τον πόνο και να θεριεύει τη φλόγα στα στήθη των μαχητών.

Τέτοια ξεχωριστή παρουσία στον ελληνικό αγώνα ήταν και αυτή των Σουλιωτισσών. Ο θεσμός της οικογένειας, ο πιο ισχυρός στη σουλιώτικη κοινωνία, απαιτούσε γυναίκες και άντρες ενωμένους σε μια σάρκα μέχρι το θάνατο. Απαιτούσε γυναίκες με θάρρος και λεβεντιά, αντρειωμένες μανάδες, κόρες και αδελφές, σκληρές σαν άντρες.

Η Σουλιώτισσα, γυναίκα με τιμή, υπόδειγμα συζύγου και πραγματική σύντροφος του άντρα της σε όλη της τη ζωή έδινε στα παιδιά της ανατροφή με αρχές και τους εμφυσούσε την αγάπη για την πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια. Περιφρονούσε το θάνατο και τιμούσε αυτούς που θυσιάζονταν για την πατρίδα.

Αυτές οι αρχές των οικογενειών του Σουλίου έδωσαν στην επανάσταση του 21 γυναίκες ηρωίδες, δυναμικές και αποφασισμένες να θυσιαστούν για τη λευτεριά.

Ο ηρωισμός τους δεν ήταν περιστασιακός και αυθόρμητος, αλλά υπήρχε μάλιστα οργανωμένο τάγμα τετρακοσίων Σουλιωτισσών, οι οποίες ήταν οπλισμένες με ντουφέκια και σφεντόνες.

Στα χρόνια της σκλαβιάς ο Αλή, Πασάς των Ιωαννίνων από το 1788 πραγματοποίησε τρεις εκστρατείες εναντίον του Σουλίου. Το 1792, το 1800 και το 1802. Το Δεκέμβριο του 1803 οι Σουλιώτες αναγκάστηκαν από την πείνα και την προδοσία να εγκαταλείψουν το Σούλι. Ο μόνος που έμεινε πίσω ήταν ο καλόγερος Σαμουήλ, ο οποίος μαζί με λίγους γέροντες ανατίναξε στο Κούγκι τη γεμάτη με πυρομαχικά μπαρουταποθήκη.

Οι Σουλιώτες χωρίστηκαν σε τρεις φάλαγγες. Η πρώτη με το Φώτο Τζαβέλα πέρασε στην Κέρκυρα. Η δεύτερη φάλαγγα κυκλώθηκε από τους Τούρκους στο Ζάλογγο παρά τη συμφωνία. Εκεί εξήντα γυναίκες προς αποφυγή της αιχμαλωσίας πιασμένες χέρι χέρι έπεσαν στο γκρεμό μαζί με τα παιδιά τους. Η ηρωική πράξη των Σουλιωτισσών ήταν μοναδική και συγκίνησε όχι μόνο τον ελληνικό κόσμο αλλά και τον ευρωπαϊκό. Τα ονόματά τους μπορεί να μη διασώθηκαν ποτέ μέσα στην Ιστορία, η θυσία τους, όμως, είναι αυτή που δείχνει τη γενναία ψυχή τους και την αγάπη τους για την πατρίδα».

Κλέφτης – Ο αγωνιστής του 21

Το μικρό θεατρικό: «Ο Γερο – Δήμος» αποτελεί ένα φόρο τιμής στον άγνωστο αγωνιστή του 21. Στον ρόλο του Γερο –Δήμου ο Θόδωρος Δεληγιανίδης, Κίτσος ο Δημήρης Γιάτσος και κλέφτες οι: Νάσος Αθανασίου, Γιάννης Πετράς, Γιάννης Καραγκιοζίδης και ο Στέλιος Ναντσόπουλος.

Προλογίζοντας η μαθήτρια Όλγα Σερμπέζη τόνισε τα εξής:

«Μαγιά της λευτεριάς» χαρακτηρίζει ο Μακρυγιάννης τον κλέφτη.

Είναι ο περήφανος Έλληνας, ο άγνωστος αγωνιστής, ο ανώνυμος ήρωας του 21, που στάθηκε ισάξια στο πλευρό των γνωστών μας ηρώων.

Κινητήρια δύναμη του ο πόθος για λευτεριά και ανεξαρτησία. Ένας πόθος που οδηγούσε σε πράξεις ηρωισμού και αυταπάρνησης, πράξεις που αγγίζουν στη δική μας σκέψη την παραφροσύνη.

Ο απλός κλέφτης ζούσε με το στίγμα του ραγιά και την ψυχοσύνθεση του ανθρώπου που δεν υποτάσσεται σε δουλικό ζυγό. Του φαινόταν καλύτερη η λεύτερη ζωή στα απρόσιτα λημέρια παρά η ταπεινωτική ζωή του σκλάβου.

Η τροφή του και η ενδυμασία του στοιχειώδης. Μια φουστανέλα βρώμικη από την πολυκαιρία και ένα κομμάτι ψωμί αρκούσαν για να ζήσει. Πολλοί από αυτούς άφηναν στον κάμπο την οικογένειά τους, για να ακολουθήσουν τους μεγάλους οπλαρχηγούς. Δεν είχαν πάντα όπλα. Ένα γεωργικό εργαλείο και μια γκλίτσα μπορούσαν να αντικαταστήσουν τα γιαταγάνια και τις λόγχες. Κυνηγημένοι από το βόλι του εχθρού, περνούσαν τη ζωή τους μέσα στη στέρηση. Ένα κλέφτικο τραγούδι σε ώρες ξεκούρασης ήταν γι’ αυτούς διάλλειμα χαράς και στοιχείο της αδελφοσύνης τους.

Στα απομακρυσμένα λημέρια των ελληνικών βουνών, οι κλέφτες προετοιμάστηκαν για το μεγάλο ξεσηκωμό του 21. Η σκοποβολή, η λιθοβολία, το άλμα και το τρέξιμο ήταν οι αγαπημένες τους ασχολίες. Αυτή η προετοιμασία σε συνδυασμό με τις κακουχίες έφτιαξαν ανθρώπους δυνατούς και σκληροτράχηλους, ανθρώπους που δε δίσταζαν να αντιμετωπίσουν και τον πιο στυγνό δυνάστη για την απόκτηση της λευτεριάς.

Ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του, χαρακτηρίζοντας τον κλέφτη αναφέρει: «Ο ‘κλέφτης’ ήταν καύχημα» και συμπλήρωνε: «Είμαι κλέφτης και η ευχή των πατέρων ενός παιδιού ήταν να γίνει κλέφτης»

Η κλεφτουριά ήταν τιμή και έγινε θρύλος που αποθανατίστηκε στα δημοτικά μας τραγούδια.

«Παιδιά, σαν θέτε λεβεντιά και κλέφτες να γενείτε νεμένα να ρωτήσετε να σας το ομολογήσω της κλεφτουριάς τα βάσανα και των κλεφτών τα ντέρτια».

Επιμέλεια Α.Π.

Ευχαριστήριο

•Τη διευθύντρια κ. Μαρία Παπαμιχαήλ και την υποδιευθύντρια

κ. Νίκη Κουκούλη που στάθηκαν αρωγοί στην προσπάθεια των παιδιών.

•Το Μορφωτικό Σύλλογο Σαρακατσάνων Ν. Ροδόπης

και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Ιάσμου Ν. Ροδόπης

για τις παραδοσιακές στολές που μας δάνεισαν.

•Την κ. Νούση Κοσμάτου και τον κ. Γεώργιο Παπαγεωργίου

για το σκηνικό.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.