«Οταν η Ξανθη δεν ειχε καρναβαλι, η Κομοτηνη ειχε»

Μαζεύουν τις σερπαντίνες και το κομφετί από τους δρόμους, τελευταία «σημάδια» μιας ακόμη αποκριάς που πέρασε, αλλά που δεν είχε το χρώμα των παλιών χρόνων, ό,τι δηλαδή γίνεται με όλα τα σύγχρονα που έχουν απολέσει τη γοητεία που τα περιέβαλαν άλλες εποχές… «Έδιναν και έπαιρναν τα αυτοσχέδια καρναβαλικά πειράγματα. Οι ωραίες ατάκες και τα λογοπαίγνια την εποχή εκείνη ξεχώριζαν στην γιορτή αυτή», θυμάται για τις παλιές καρναβαλικές περιόδους στην Κομοτηνή ο κ. Γιάννης Κοσμίδης, στην όγδοη δεκαετία της ζωής του πλέον, και σημειώνει: «Όταν η Ξάνθη δεν είχε καρναβάλι, η Κομοτηνή είχε. Κι όλα γινόντουσαν εξ ιδίων, με το μεράκι και την όρεξη του κόσμου. Δεν περίμενες να στα διοργανώσει άλλος, συμμετείχε ο κάθε κάτοικος στο γλέντι και στα πειράγματα.»

Τι θυμάστε από παλιότερες αποκριές στην Κομοτηνή;

Πρώτα απ’ όλα η οδός Βενιζέλου ήταν γεμάτη από κόσμο, σερπαντίνες και κομφετί που δεν μπορούσε να βαδίσει άνθρωπος. Μέχρι το γόνατο έφτανε το κομφετί που είχε πέσει κάτω, γινόταν το κάτι άλλο στη Βενιζέλου.

Επίκεντρο των εκδηλώσεων του καρναβαλιού ήταν ο δρόμος αυτός, η Βενιζέλου;

Ναι, καρναβάλι άφθονο, αλλά και στη Λέσχη Κομοτηναίων φιλοξενούνταν όλοι οι χοροί. Καρναβαλικά και χορευτικά διοργανώνονταν κάθε μέρα, ο κόσμος γλεντούσε με την ψυχή του. Υπήρχαν μάλιστα δύο χοροδιδασκαλεία το ένα, το Argentina ήταν στην περιοχή του ΔΗΠΕΘΕ και το άλλο κάπου στην περιοχή του Δημαρχείου.

Πώς ζούσε ένας απλός καρναβαλιστής την περίοδο της Αποκριάς στην Κομοτηνή;

Ως ένα μεγάλο πανηγύρι. Έδιναν και έπαιρναν τα αυτοσχέδια καρναβαλικά πειράγματα. Οι ωραίες ατάκες και τα λογοπαίγνια την εποχή εκείνη ξεχώριζαν στη γιορτή αυτή. Σήμερα δυστυχώς η Κομοτηνή είναι σαν να της έχουν δώσει αναισθητικό. Κοιμάται ολόκληρη.

Γιατί το λέτε αυτό;

Γιατί, όταν η Ξάνθη δεν είχε καρναβάλι, η Κομοτηνή είχε. Κι όλα γινόντουσαν εξ ιδίων, με το μεράκι και την όρεξη του κόσμου. Δεν περίμενες να στα διοργανώσει άλλος, συμμετείχε ο κάθε κάτοικος στο γλέντι και στα πειράγματα.

Τι είδους αμφίεση επέλεγαν;

Τα πάντα. Θυμάμαι πάνω σε παϊτόνια έβγαιναν γιατροί με εργαλεία της δουλειάς και φώναζαν διάφορα για να πειράξουν τον κόσμο, να σατιρίσουν το επάγγελμα.

Πού κατέληγαν τα παϊτόνια – «άρματα» της εποχής;

Όλοι, μικροί, μεγάλοι περνούσαν από την Οδό Βενιζέλου που ήταν η κεντρικότερη οδός εκείνη την εποχή. Γλεντούσε ο κόσμος, παρά την φτώχεια που υπήρχε. Ο κόσμος ήξερε να γλεντήσει.

Οι στιχομυθίες που αντάλλαζαν ποιο περιεχόμενο είχαν;

Οι σάτιρες ήταν πολύ ωραίες. Με αληθινό χιούμορ κι όχι με χυδαιότητες και «πράσινα κολοκύθια», όπως κάνουν σήμερα. Ήταν πολύ όμορφες στιγμές, στιγμές πανζουρλισμού για 15 μέρες.

Ποια γειτονιά ζωντάνευε περισσότερο;

Η Ρέμβη γιατί ήταν όλα τα κέντρα διασκέδασης εκεί. Όπως και το καλοκαίρι βέβαια που λειτουργούσαν εκεί τα εξοχικά κέντρα. Και στη Λέσχη Κομοτηναίων διοργανώνονταν οι μεγάλες χοροεσπερίδες των διαφόρων οργανώσεων, των επιμελητηρίων, των συλλόγων, πραγματικά φιλοξένησε πολύ κέφι αυτός ο χώρος.

Εσείς συμμετείχατε;

Πριν το 1951 τραγουδούσα στη Λέσχη Κομοτηναίων.

Στους χορούς της Λέσχης συμμετείχαν οι πλούσιοι, οι εύποροι Κομοτηναίοι;

Όχι, μόνο οι πλούσιοι. Η Λέσχη Κομοτηναίων ήταν ανοιχτή και στους φτωχούς και στους πλούσιους. Οι φτωχοί γλεντούσαν περισσότερο από τους πλούσιους.

Τι συνέβη και η Κομοτηνή έχασε το κέφι της, ακόμη και στην περίοδο της Αποκριάς;

Έχουμε μείνει 15% Κομοτηναίοι και το 85% είναι άνθρωποι οι οποίοι ήρθαν στην πόλη μας και δεν γνωρίζουν για την Κομοτηνή καν, δεν ξέρουν τι ήταν η Κομοτηνή, πώς γλεντούσε η Κομοτηνή. Η Κομοτηνή ήταν το κάτι άλλο! Δεν το γνωρίζουν όμως γι’ αυτό ακριβώς το λόγο παρατηρείται και αυτή η στασιμότητα, δεν έχουμε κόσμο. Η γενιά η δική μας σιγά – σιγά φεύγει με αποτέλεσμα να χάνονται και αυτές οι αναμνήσεις.

Με αποτέλεσμα;

Με αποτέλεσμα να καρκινοβατεί η Κομοτηνή… Μακάρι να αντιστραφεί το κλίμα.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.