«Οσο υπαρχει η κοινωνια των ανθρωπων, θα υπαρχει και η κοινωνια των πληγων»

Βραβεύτηκαν στην κατηγορία «Τάξη των Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών» από την Ακαδημία Αθηνών, η κ. Βασιλική Λαμπίδου, η Κυρά των Μαρασίων και ο Αρχιμανδρίτης π. Απόστολος Καβαλιώτης, σε αναγνώριση του εικοσαετούς έργου του προσφοράς και αγάπης στα παιδιά με αναπηρίες με σκοπό την κοινωνική τους ένταξη και στήριξη. Με τον πατέρα Απόστολο Καβαλιώτη μιλήσαμε σε μια συνάντηση για τα ΑμεΕΑ και φιλοξενούμε σήμερα την κουβέντά μας στον «Κόσμο»…

Οι μαθητές σας μένουν στο σχολείο συνέχεια;

Είναι παιδιά που πηγαίνουν στο σπίτι τους. Το ωράριο τους είναι από τις οκτώ το πρωί μέχρι τη μία παρά είκοσι και μετά μέχρι τις τέσσερις έχουμε το πρόγραμμα του ολοήμερου σχολείου. Αμέσως μετά αποχωρούν με ειδικό λεωφορείο του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων στο σπίτι τους.

Είναι διττός ο ρόλος σας, και κληρικός και δάσκαλος…

Είναι. Στο σχολείο, όμως, είμαι ένας δάσκαλος που αγωνίζεται και οφείλει να προσπαθεί να στηρίξει πολλές πλευρές. Ταυτόχρονα είμαι και παπάς, είναι ένας ταυτόσημος όρος, γιατί η κοινωνική αλληλεγγύη είναι μέρος του κληρικού, αν δεν είναι, είναι λάθος. Η κοινωνική προσπάθεια είναι μέρος του δασκάλου, αν δεν είναι, είναι πάλι λάθος.

Ποιο από τα δύο είναι πιο δύσκολο;

Τίποτα δεν είναι δύσκολο, απλά χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να τα καταφέρει κανείς.

Ποια σχέση υπάρχει ανάμεσα στη γνώση και στην εκκλησία; Δεν είναι δύο κόσμοι, ο κόσμος της λογικής και ο κόσμος της πίστης, που έρχονται σε αντίθεση;

Όχι, υπάρχει σχέση ανάμεσα στην παιδεία και στην εκκλησία. Κάποιοι παλιότεροι παπάδες κράτησαν αναμμένα τα φώτα τους Γένους στους νεοέλληνες. Αν δούμε τη σύγχρονη πραγματικότητα – ταξίδεψα πολλές φορές στην Αφρική και το ξέρω, ο ρόλος της εκκλησίας είναι ουσιαστικός και πραγματικός, γιατί ο παπάς, ο επίσκοπος, ο διάκονος και οι αδερφοί που βρίσκονται και αποτελούν το πλήρωμα της εκκλησίας είναι άνθρωποι που αγωνίζονται για τον συνάνθρωπο. Αν δεν αγωνιστούμε για τον συνάνθρωπο, τότε παύουν να υπάρχουν τα ιδεώδη της εκκλησίας.

Δεν είναι δύσκολη αυτή η μάχη;

Για τον άνθρωπο δεν υπάρχουν δύσκολοι όροι, υπάρχουν θέσεις και τοποθετήσεις που μπορούμε να πετύχουμε, αρκεί να προσπαθήσουμε.

Εσείς από πού αντλείτε τη δύναμη;

Αντλώ τη δύναμη από το Θεό, αλλά και από τα μάτια αυτών των παιδιών που τα βλέπω να χαίρονται με το παραμικρό, να λυπούνται με το παραμικρό και να αγωνίζονται να εδραιώσουν τη ζωή τους σε μια κοινωνία που ειλικρινά μπορεί να είναι δύσκολη. Γιατί, όσο και αν λέμε ότι είναι εύκολα τα πράγματα για τα άτομα με αναπηρίες, δεν είναι. Ζω και εργάζομαι για τα άτομα με αναπηρίες 19 χρόνια και θα σας πω ότι υπάρχουν χώροι μη προσπελάσιμοι ακόμη, δεν υπάρχουν ράμπες στους δρόμους, δεν υπάρχουν ράμπες ακόμη και στις εκκλησίες, παρότι γίνεται προσπάθεια. Ακόμη και σήμερα πολλοί βλέπουν με οίκτο τα άτομα με αναπηρίες. Δεν θέλουν οίκτο, αλλά αξιοπρέπεια στη ζωή που κάνουν.

Η κοινωνία μας δεν γιατί δεν συγχωρεί και το μη ατελές;

Γιατί δεν έχουμε παιδεία πάνω σ΄ αυτό και δεν έχουμε ενημέρωση. Μάθαμε να βλέπουμε έναν ανάπηρο με καροτσάκι στο δρόμο και ή να μην του δίνουμε καμία σημασία ή, αν του δώσουμε, να πούμε «ο καημένος», ενώ δεν αξίζει κάτι τέτοιο.

Έχετε την εμπειρία άλλων ευρωπαϊκών χωρών, εκεί τέτοιου είδους ζητήματα έχουν αντιμετωπιστεί…

Έτσι είναι… Όταν βρέθηκα πριν χρόνια στη Σουηδία, πήγα να πάρω το λεωφορείο και υπήρχε μια ουρά εκατό ατόμων, τα επτά ήταν με κινητικά προβλήματα, κανένας δεν τους έδωσε τη θέση. Περίμεναν αξιοπρεπέστατα, κατέβηκε η μπάρα του λεωφορείου για να ανέβει το καροτσάκι και τελικά όλοι τους αντιμετώπιζαν ως ίσους και όμοιους. Τα άτομα με αναπηρία είναι ίσοι κι όμοιοι με μας. Εμείς δεν έχουμε την κατάλληλη ενημέρωση και την κατάλληλη παιδεία να ανταποκριθούμε, όχι στην απαίτησή τους, αλλά στα δικαιώματά τους, γιατί τα άτομα με αναπηρίες έχουν δικαιώματα.

Γιατί επιλέξατε να εργαστείτε κοντά στα άτομα με αναπηρίες;

Είναι μια ορθή επιλογή η οποία πάρθηκε μετά από σκέψη. Ήθελα να δω τον τρόπο σκέψης τους, την επιθυμία τους για τη ζωή και να τους βοηθήσω σ΄ αυτό ακριβώς το σημείο, στα γράμματα και στο ότι μπορεί να τους κάνουν καλύτερη τη ζωή τους.

Το πετύχατε;

Αυτό θα το πουν οι επόμενες γενιές. Κανένας κόπος δεν πάει χαμένος και ειδικά όταν μιλάμε για ομάδες που έχουν αναπηρία.

Στην Αφρική πώς βρεθήκατε;

Στην Αφρική βρέθηκα ως εθελοντής του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών πριν πάρα πολλά χρόνια. Πρόσφερα τις υπηρεσίες μου αρχικά στην Καλκούτα και αργότερα στην ακτή του Ελεφαντοστού, ως λαϊκός, όχι ως κληρικός.

Έχει πολλές πληγές εκείνος ο τόπος…

Εκεί είναι όλα τα άτομα, άτομα με αναπηρίες. Να φανταστείτε ότι ακόμη και σήμερα ο μέσος όρος ζωής είναι τα 35 έτη. Τα προβλήματα είναι πάρα πολλά. Η αγάπη του κόσμου δεν είναι μεγάλη προς την Αφρική, γιατί δεν υπάρχει ενημέρωση και παιδεία για το τι συμβαίνει στους ανθρώπους εκείνους, άρα, χρειάζεται τεράστια προσπάθεια, να ενημερωθεί ο κόσμος, η σύγχρονη δύση. Να ενημερωθούν όλοι ότι τα προβλήματα εκεί είναι μεγάλα κι αν δεν τρέξουμε και δεν αγκαλιάσουμε τα προβλήματά τους, πιθανότατα να μην καταλάβουμε ποτέ τι σημαίνει άνθρωπος και τι σημαίνει ανθρωπιά.

Γιατί τόσες πολλές ανοιχτές πληγές στον πλανήτη μας;

Όσο υπάρχει η κοινωνία των ανθρώπων, θα υπάρχει και η κοινωνία των πληγών. Ο άνθρωπος δεν επουλώνει, ανοίγει πληγές και πολλές φορές, σπρώχνει τον συνάνθρωπό του να πέσει ο ίδιος μέσα στην πληγή.

Και από τον τρόπο με τον οποίο αντιδρά η εκκλησία και συμπαρίσταται στις πληγές των ανθρώπων είστε ικανοποιημένος;

Η εκκλησία της Ελλάδος κάνει μια τεράστια προσπάθεια και οφείλω να σας πω ότι, επειδή ανήκω στην Μητρόπολη της Αλεξανδρούπολης, το ξέρω, ο Μητροπολίτης μας, ο Πρωτοσύγκελός μας και όλο το πλήρωμα της εκκλησίας έχουν κάνει υπεράνθρωπη προσπάθεια και χτίζεται τώρα ένα δημοτικό σχολείο στο Κονγκό. Η βοήθεια των ανθρώπων είναι σημαντική. Και ξέρουν να τη δίνουν με διαφορετικούς τρόπους όποτε χρειαστεί.

Τι έχετε στο νου και στην καρδιά σας πάντοτε και δεν χάνετε ούτε πίστη ούτε κουράγιο;

Να προσφέρω χαμόγελο στους ανθρώπους.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.