«Οπου παω με βγαζουν φωτογραφιες γιατι δεν υπαρχει αλλος ομπρελας»

Μια βροχή θα έσωνε την Ελλάδα από τον πύρινο εφιάλτη. Αυτό υπενθύμισε η φιγούρα του κ. Αλέξανδρου Γεωργίου. Ομπρελάς 50 χρόνια ο ίδιος. Άνθρωπος του δρόμου, του μόχθου, στο καθημερινό κυνήγι του μεροκάματου. «Λίγη δουλειά, λίγα τα χρήματα που μπαίνουν στην τσέπη και πώς να ζήσεις;» αναρωτιέται και μιλά για τις σύγχρονες συνήθειες των νοικοκυριών: «Τις παλιές ομπρέλες δεν τις πετάνε τα τελευταία χρόνια. Με περιμένουν να τις επιδιορθώσω. Οι παλιές νοικοκυρές που ξέρουν δηλαδή, γιατί οι νέοι αγνοούν ακόμη ότι υπάρχει τέτοιο επάγγελμα…».

Πόσα χρόνια κάνετε αυτή τη δουλειά;

Πενήντα. Καθημερινά, χωρίς να κάνω κάτι άλλο, χειμώνα – καλοκαίρι, με ζέστη, με κρύο γυρίζω στους δρόμους και αναζητώ δουλειά, ψάχνω ομπρέλες για επιδιόρθωση. Φροντίζω να έχω και τα ανταλλακτικά που απαιτούνται, άλλοτε καινούργια κι άλλοτε μεταχειρισμένα.

Από πού μάθατε τα μυστικά της τέχνης;

Από τον πατέρα μου. Ήταν άριστος γνώστης. Δούλευε με τα χέρια του και έφτιαχνε σχεδόν τα πάντα. Φτωχός κι εκείνος. Όταν είσαι φτωχός και αγράμματος, έχεις μόνο τα χέρια σου για να ζήσεις.

Δουλειά βρίσκετε; Βγαίνει το μεροκάματο ή άδικος κόπος;

Δεν έχει μεροκάματο. Η δουλειά είναι ελάχιστη. Λίγη δουλειά, λίγα τα χρήματα που μπαίνουν στην τσέπη και πώς να ζήσεις;

Δηλαδή για πόσα λεφτά μιλάμε; Ένα καλό μεροκάματο για σας πόσα χρήματα είναι;

10 ευρώ συνήθως. Αριά και πού 20 ευρώ. Μπα, όταν βγάζω 20 ευρώ είμαι ικανοποιημένος, όμως, δεν συμβαίνει συχνά.

Περνά και ημέρα χωρίς να κάνετε δουλειά; Χωρίς να βάλετε ακόμη και αυτά τα 10 ευρώ στην τσέπη;

Σαφώς ναι! Υπάρχουν και μέρες χωρίς ούτε ένα ευρώ. Γυρίζω όλη την ημέρα, κολλάει το στόμα μου να φωνάζω «Ομπρελάς!» και αποτέλεσμα μηδέν… Ούτε μια χαλασμένη ομπρέλα ούτε ένα μεροκάματο.

Υπάρχουν άλλοι που κάνουν την ίδια δουλειά με σας;

Δεν υπάρχουν άλλοι σαν κι εμένα. Όπου κι αν πάω με βγάζουν φωτογραφίες γιατί δεν υπάρχει άλλος επιδιορθωτής ομπρελών. Κάθε μέρα όλο και κάποιος θα βρεθεί παραξενεμένος να με ρωτήσει ποια ακριβώς είναι η δουλειά μου. Τους φαίνεται περίεργο να υπάρχει κάποιος που γυρίζει με το ποδήλατο και επιδιορθώνει ομπρέλες.

Πώς τις επιδιορθώνετε;

Φτιάχνω τα χαλασμένα σημεία της. Αλλάζω τα σπασμένα. Αναπληρώνω ό,τι έχει χαλάσει.

Ο κόσμος δεν πετάει την ομπρέλα του όταν χαλά;

Όχι, δεν τις πετάνε τα τελευταία χρόνια. Με περιμένουν να τις επιδιορθώσω. Οι παλιές νοικοκυρές που ξέρουν δηλαδή, γιατί οι νέοι αγνοούν ακόμη ότι υπάρχει τέτοιο επάγγελμα…

Και πώς καταλαβαίνουν ότι περνάτε, ότι βρίσκεστε στη γειτονιά τους;

Φωνάζω «Ομπρελάς – ομπρελάς» και εκείνοι βγαίνουν και με καλούν στις αυλές τους για να τις επιδιορθώσω.

Ποια εποχή είναι η καλύτερη για σας, με την έννοια ότι έχει περισσότερη δουλειά;

Τον χειμώνα που ανοίγει ο κόσμος τις ομπρέλες του είναι καλύτερα. Αν είναι βροχερό και το φθινόπωρο, τότε ψάχνουν να βρουν πού έχουν βάλει την ομπρέλα τους;

Εσείς παρακαλάτε να βρέχει δηλαδή;

Έτσι όπως έγινε με τις φωτιές στην Ελλάδα, νομίζω ότι για πρώτη φορά όλοι παρακαλάμε το ίδιο. Για τη δουλειά μου ναι, όσο περισσότερο χρησιμοποιούν την ομπρέλα τους, τόσο περισσότερο με ψάχνουν.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.