«Ομορφη και αδιαφορη πατριδα…»

Ήρθαν στην Ελλάδα, στην ιστορική πατρίδα όπως λένε, με όνειρα για μία καλύτερη ζωή. Εδώ και δεκαπέντε χρόνια όμως καθημερινώς αισθάνονται το βάρος της αναλγησίας και της γραφειοκρατίας του ελληνικού κράτους. Τα προβλήματα περισσεύουν καθημερινώς και οι επικλήσεις τους στους αρμόδιους φορείς απευθύνονται σε «ώτα μη ακουόντων».

Δύο παραδείγματα που αντικατοπτρίζουν όμως ένα μεγάλο αριθμό παλιννοστούντων. Γιατί τα προβλήματα είναι κοινά σε όλους…

Το 1993 εγκαταστάθηκε στην Αλεξανδρούπολη η οικογένεια Γιάννη Διγκλιανίδη από το Ντιλιζάν της Αρμενίας, ο οποίος ήρθε στην Ελλάδα με τη σύζυγό του, τα παιδιά του και τους γονείς του, Βέρα Εφραιμίδου και Θεόδωρο Διγκλιανίδη, στα πλαίσια του Προγράμματος Στεγαστικής Αποκατάστασης Ελλήνων Ομογενών που υλοποιούσε τότε το ελληνικό κράτος.

Το 1996 πήραν οικόπεδο στην Παλαγία Αλεξανδρούπολης, στον νέο οικισμό παλιννοστούντων και από τότε όλη η οικογένεια εργάζεται εντατικά για να αποπερατώσει το σπίτι που ξεκίνησε να χτίζει από το 2002.

Μας ενώνει η πατρίδα…

…Μεγάλη χαρά στην οικογένεια Διγκλιανίδη έφερε η συνάντηση με τους συγγενείς τους που μένουν στην Ελλάδα, με τους οποίους το μόνο που τους ένωνε όλα αυτά τα χρόνια -πριν από την ιστορική συνάντηση- ήταν η αλληλογραφία. Από το 1964 ο Θεόδωρος Διγκλιανίδης, πατέρας του Γιάννη Διγκλιανίδη, είχε αλληλογραφία με τα ξαδέλφια του από το σόι της μητέρας του, Κωνσταντίνο και Γεώργιο Δημητριάδη, με τους οποίους συναντήθηκε στην ιστορική του πατρίδα ύστερα από 80 ολόκληρα χρόνια. Ο ένας ξάδελφος μένει στη Θεσσαλονίκη και ο άλλος στα Γιαννιτσά, ενώ έχουν δύο αδελφές, την Ελισάβετ και την Τασούλα.

Όπως μας μετέφερε ο Γιάννης Διγκλιανίδης, «το 1922 στα χρόνια του Ρωσοτουρκικού πολέμου ο Γεώργιος Διγκλιανίδης, γεννηθείς το 1900, πατέρας του Θεόδωρου Διγκλιανίδη, έφυγε φαντάρος από τα Γιαννιτσά όπου έμενε και βρέθηκε όμηρος των Τούρκων. Μέσα από τα βουνά που κρυβόταν έφθασε στο Λενινακάν της Αρμενίας. Αυτή η περιοχή προσέφερε πολλή δουλειά στους ανθρώπους. Εκεί γνώρισε τους Έλληνες από το Ανκαβάν. Παντρεύτηκε και απέκτησε τέσσερα παιδιά. Στα Γιαννιτσά όμως έμειναν οι συγγενείς από το σόι της μητέρας, το γένος Δημητριάδη».

Αναμφίβολα, η συνάντηση αυτή που έδωσε στην οικογένεια Διγκλιανίδη να γνωρίσει από κοντά τους συγγενείς της στην Ελλάδα ήταν από τις πλέον ευχάριστες στιγμές στη ζωή τους, αλλά την περισσότερη ευτυχία για την οικογένεια Διγκλιανίδη θα έφερνε βέβαια η μετακόμιση στο δικό τους σπίτι στον οικισμό Παλαγίας για να μπορέσει από δω και πέρα να τακτοποιήσει τη ζωή της στην Ελλάδα.

Αποκατάσταση παλιννοστούντων

Όπως οι περισσότεροι Έλληνες Ομογενείς από την πρώην Σοβιετική Ένωση, έτσι και ο Γιάννης Διγκλιανίδης, ήρθε στην Ελλάδα το 1993, στα πλαίσια του Προγράμματος στεγαστικής αποκατάστασης.

«Ήρθαμε το 1993 από το Ντιλιζάν της Αρμενίας ακολουθώντας το Πρόγραμμα στεγαστικής αποκατάστασης του ελληνικού κράτους που ήταν προπαγάνδα των Ελλήνων υπουργών. Ένας από τα μέλη της οικογένειας έπρεπε να είναι δημόσιος υπάλληλος.

Το 1996 πήραμε το οικόπεδο στην Παλαγία Αλεξανδρούπολης όπου σήμερα γίνεται νέος οικισμός παλιννοστούντων. Το 2002 πήραμε την άδεια οικοδόμησης πληρώνοντας 3,5 χιλ. ευρώ για να ξεκινήσουμε την ανέγερση της κατοικίας μας», είπε ο κ. Διγκλιανίδης, ενώ τόνισε ότι δεν είχε προβλεφθεί σχετική διαδικασία που να εξασφαλίζει τη δωρεάν χορήγηση άδειας οικοδόμησης στους παλιννοστούντες. «Το δάνειο εγκρίθηκε το 2004 όπως και η άδεια οικοδόμησης από την πολεοδομία».

Η απόκτηση κατοικίας είναι μεγάλη υπόθεση για κάθε οικογένεια, όπως και για την οικογένεια Διγκλιανίδη στην προκειμένη περίπτωση, η οποία θα χαιρόταν πολύ να γιορτάσει φέτος το Πάσχα στο δικό της σπίτι, αν δεν υπήρχε η καθυστέρηση στην χορήγηση της κρατικής αρωγής γεγονός που εμποδίζει την αποπεράτωση των σχετικών εργασιών. «Είχα μεγάλη λαχτάρα να αποκτήσω δικό μου σπίτι εδώ στην Ελλάδα και το περίμενα 10 χρόνια. Τις εργασίες ανέγερσης του σπιτιού τις ξεκίνησα το Μάρτιο του 2005 και μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου 2005 έχτισα το σπίτι μου. Ενώ λόγω της καθυστέρησης της κρατικής αρωγής δεν μπορώ να συνεχίσω τις εργασίες του σπιτιού».

Όμως, οι επιθυμίες μας δεν συμπίπτουν πάντα με τις δυνατότητες που έχουμε. «Χρωστάμε πολλά λεφτά σε εμπόρους για τα οικοδομικά υλικά, όπως και σε πολλούς άλλους. Για να βγάλω αυτά τα χρήματα, δουλεύω εδώ και χρόνια ως βοηθός υδραυλικού και σήμερα είμαι πτυχιούχος υδραυλικός στην κατηγορία Β΄ τεχνίτης. Αν είχαμε πάρει την κρατική αρωγή, θα μπορούσαμε να γιορτάσουμε το Πάσχα του 2006 στο σπίτι μας, μετά από 15 χρόνια ζωής στο ενοίκιο».

Όλη η οικογένεια συμβάλλει στο να αποπερατωθεί το σπίτι. Εδώ και 10 χρόνια δουλεύει σε καφετέρια η γυναίκα του Γιάννη Διγκλιανίδη, η Μαρία. Ο μικρός τους γιος, Θοδωρής, εργάζεται από τα 12 του χρόνια κάθε καλοκαίρι με τον πατέρα του. Βοηθάει και η 17χρονη κόρη Βέρα, η οποία βοηθάει τη μητέρα της. Η μεγαλύτερη κόρη Ελλάδα από τα 16 της βοηθούσε κι αυτή τη μητέρα της, ενώ σήμερα σπουδάζει στη Σχολή Γεωπονίας του ΤΕΙ Δράμας.

Όσο για τα έργα υποδομής που γίνονται στον οικισμό παλιννοστούντων Παλαγίας, ο κ. Διγκλιανίδης τόνισε ότι ο Δήμος Αλεξανδρούπολης ξεκίνησε μεν τα έργα υποδομής με την αποχέτευση και την οδοποιία, αλλά μέχρι τώρα ο οικισμός δεν έχει συνδεθεί με το ρεύμα από τη ΔΕΗ.

«Αδιαφορία υπάρχει από τη ΔΕΗ όπου λένε ότι ο Δήμος πρέπει να πληρώσει 200.000 ευρώ για να γίνουν τα έργα, ενώ ο Δήμος με τη σειρά του ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχουν λεφτά».

Για μια καλύτερη ζωή…

Ένα άλλο παράδειγμα των παλιννοστούντων που προσπαθούν να τακτοποιήσουν τη ζωή τους στην Ελλάδα αποτελεί η οικογένεια του Θεμιστοκλή Γρηγοριάδη από την Αλεξανδρούπολη. Σύμφωνα με τον γιο του Θ. Γρηγοριάδη, Λεωνίδα Γρηγοριάδη, το Σεπτέμβριο του 2004 εγκρίθηκε το δάνειό τους με το οποίο αγόρασαν σπίτι το Νοέμβριο του 2004. Σημειώνουμε ότι η εξόφληση του δανείου στην Τράπεζα θα ξεκινήσει από το Δεκέμβριο του 2006.

Η καθυστέρηση στην χορήγηση της κρατικής αρωγής αποτελεί σοβαρό πρόβλημα και στην προκειμένη περίπτωση. Συγκεκριμένα, ο αγρότης Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης, από τον οποίο αγόρασαν σπίτι, έχει προβλήματα στην εφορία και ζητάει όσο το δυνατόν γρηγορότερα από την οικογένεια Γρηγοριάδη το ποσό των 21.000 ευρώ, που είναι η κρατική αρωγή. Διαφορετικά, απειλεί να τους πάρει το σπίτι.

«Ο πατέρας μου είναι 65 χρονών και η μητέρα μου 55 χρονών, η οποία ήρθε στην Ελλάδα ως σύζυγος παλιννοστούντα. Μέχρι σήμερα, μετά από 10 χρόνια παραμονής στην Ελλάδα, δεν έχει πάρει ταυτότητα. Την έχουν βάλει για πολιτογράφηση με βάση τον καινούριο νόμο και ζητάνε να πληρώσει 1.500 ευρώ», όπως ανέφερε ο Λεωνίδας Γρηγοριάδης.

Ο Λεωνίδας ήρθε στην Ελλάδα το 1992 σε ηλικία 22 ετών με όνειρα για ένα καλύτερο αύριο στη πατρίδα του. «Ήρθα στην Αλεξανδρούπολη γιατί εδώ εγκαταστάθηκαν οι περισσότεροι συγχωριανοί μου από το Ανκαβάν της Αρμενίας, τους οποίους έφεραν αεροπορικώς με την πτήση Ερεβάν-Αλεξανδρούπολη το Μάρτιο του 1992».

Η ανασφάλεια και το άγχος που είχε ο Λεωνίδας Γρηγοριάδης τον οδήγησαν σε ανεύρυσμα και εγκεφαλικό. Εδώ και 4 χρόνια δεν εργάζεται λόγω του 80% της αναπηρίας που έχει και το μοναδικό εισόδημά του είναι το επίδομα αναπηρίας των 300 ευρώ. Στην προσπάθειά του να ζητήσει βοήθεια απευθυνόμενος πολλές φορές σε διάφορες υπηρεσίες, το μόνο που έχει ακούσει είναι το «περίμενε». «Δεν υπάρχει καμία υπηρεσία που να μπορούσε να με βοηθήσει να βρω δουλειά. Απευθύνομαι σε πολλές υπηρεσίες και μου λένε να περιμένω».

Τα περισσότερα ανίψια του πατέρα του Λεωνίδα, Θεμιστοκλή Γρηγοριάδη, που μένουν σήμερα στην Αλεξανδρούπολη, έχουν πτυχία αλλά δυστυχώς μόνο οι δύο απ’ αυτούς δουλεύουν ως πολιτικοί μηχανικοί. Γεγονός που για άλλη μια φορά δείχνει ότι μένει ανεκμετάλλευτο το ανθρώπινο δυναμικό που θα μπορούσε να συμβάλλει με το δικό του τρόπο στην ανάδειξη της ελληνικής πραγματικότητας. «Παρ’ όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν προσπαθούν να κάνουν ό,τι μπορούν για να βελτιώσουν το επίπεδο της ζωής τους».

Τα προβλήματα των παλιννοστούντων δεν αφήνουν αδιάφορο τον Αναπτυξιακό, Πολιτιστικό και Μορφωτικό Σύλλογο Παλιννοστούντων και Μη «ΑΡΓΩ» που εδρεύει στην Αλεξανδρούπολη και συμβάλλει στην επίλυσή τους με τις συνεχείς παρεμβάσεις του. Ειδικότερα, πριν από την ψήφιση του προϋπολογισμού του ελληνικού κράτους για το οικονομικό έτος 2006, ο Σύλλογος «ΑΡΓΩ» έστειλε επιστολή προς τους κκ.: Π. Παυλόπουλο, Υπουργό Εσωτερικών, Μ. Αγγελόπουλο, γ.γ. της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης, Γ. Αλεξανδρή, δήμαρχο Αλεξανδρούπολης καθώς και προς τους τέσσερις βουλευτές του νομού Έβρου κ. Δερμετζόπουλο, κ. Κελέτση, κ. Φωτιάδη και κ. Ντόλιο, με ευχές για τις γιορτές, όπου για άλλη μια φορά διατύπωσε τα προβλήματα των παλιννοστούντων -που εξακολουθούν να υπάρχουν μετά από 15 χρόνια- ώστε να επιλυθεί επιτέλους (!) το θέμα της χορήγησης της κρατικής αρωγής, των χρημάτων που προορίζονται για την υλοποίηση έργων υποδομής στους οικισμούς παλιννοστούντων, καθώς και το θέμα των στεγαστικών δανείων ώστε να έχουν τη δυνατότητα οι παλιννοστούντες να φύγουν από τα ενοίκια και να αποκτήσουν δικά τους σπίτια.

Μαρία Παπαδοπούλου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.