Ολιανκ σημαινει “Ανικητοι ολοι”

Σύλλογος Ποντίων «Άγιος Παντελεήμων». Ουσιαστικά και τυπικά δεν υφίσταται. Υπάρχει όμως μέσα στις καρδιές τεσσάρων χιλιάδων ανθρώπων από το χωριό Ολιάνκ της Γεωργίας. Με επίκεντρο το παρεκκλήσι του Αγίου Παντελεήμονος κτισμένο στα βουνά της περιοχής ο τόπος συνεχίζει να ενώνει τους Πόντιους κατοίκους του που πλέον διαμένουν στην Ελλάδα. Με κέντρο λοιπόν τον τόπο που τους ανάστησε και τους ανέθρεψε οι πρόσφυγες από το Ολιάνκ που διαμένουν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας έφτιαξαν το δικό τους ημερολόγιο. Σ’ αυτό αποτυπώνεται το βαθύ θρησκευτικό τους συναίσθημα, γιατί όπως τονίζουν αυτό ήταν που τους κράτησε αιώνες ενωμένους. Και είναι τραγικό σήμερα που η εκκλησία τρίζει από τα σκάνδαλα να υπάρχουν άνθρωποι που μιλάνε με περηφάνια για αυτή…

Για την πατρίδα λοιπόν…Γιατί κακά τα ψέματα οι άνθρωποι αυτοί, όπως και οι δικοί μας οι παππούδες, δεν θα ξεχάσουν ποτέ τον τόπο που γεννήθηκαν. Έχει αφήσει το στίγμα της μέσα τους…

Πρωτεργάτης για τη δημιουργία του ημερολογίου ο Σέργιος Παρασκευόπουλος, ο οποίος μιλά σήμερα στον ΠτΘ για την πρωτοβουλία αυτή, αλλά και για την περιοχή τους στη Γεωργία και για τα σημερινά τους προβλήματα.

Ο Παρασκευόπουλος Σέργιος γεννήθηκε στη Γεωργία και συγκεκριμένα στο χωριό Ολιάνκ που στα ελληνικά σημαίνει όλοι ανίκητοι. Όπως ο ίδιος εξηγεί το χωριό ονομάστηκε έτσι επί οθωμανικής αυτοκρατορίας από τους παπάδες αλλά σαν όνομα προσιδιάζει στους χαρακτήρες των κατοίκων του οι οποίοι είναι άνθρωποι δυνατοί, με σθένος. Ο πληθυσμός του έφθανε τους 4000 κατοίκους οι οποίοι ήταν ελληνικής καταγωγής με κύριο χαρακτηριστικό τους την ενότητα. Όπως εξηγεί ο κ. Παρασκευόπουλος η θρησκεία έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διατήρηση αυτής της ενότητας μεταξύ των κατοίκων του χωριού. Κάποιοι όπως λέει πόντιοι προτίμησαν να κρατήσουν τη γλώσσα τους και να χάσουν τη θρησκεία. «Ακόμη και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που κράτησαν τη γλώσσα τους. Σε κάποιο ταξίδι μου στην Τουρκία συνάντησα ποντίους μουσουλμάνους στο θρήσκευμα Οι δικοί μας κράτησαν τη θρησκεία. Εγώ γνωρίζω τα ποντιακά από τη γιαγιά μου η οποία έμενε σε άλλο χωριό.».

Ο κ. Παρασκευόπουλος ήρθε στην Ελλάδα το 1993. «Θα θέλαμε πιο μπροστά να έρθουμε αλλά δεν μας άφηναν. Το όνειρο όμως όλων ήταν να έρθουμε στην Ελλάδα. Δεν μας ενδιέφερε τι θα συναντούσαμε. Είδαμε το όνειρό μας να γίνεται πραγματικότητα όταν ο τότε πρωθυπουργίας Μητσοτάκης συναντήθηκε με τους Έλληνες της Σοβιετικής Ένωσης». Στην αρχή ο κ. Παρασκευόπουλος εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και πριν έξι χρόνια στις Σάπες από όπου έφυγε πριν ένα χρόνο περίπου γιατί δημιούργησε το δικό του σπίτι στον οικισμό της Εκτενεπόλ.

«Τίποτα δεν είναι εύκολο. Αφήνεις πίσω σου μία περιουσία ό,τι έχεις και δεν έχεις τα παρατάς και ξεκινάς από το μηδέν. Είναι πολύ δύσκολο. Απλά εμείς δουλέψαμε δεξιά, αριστερά. Έπρεπε να δουλέψουμε για τα παιδιά μας και να στηρίξουμε τις ανάγκες τους. Παρόλες όμως τις δυσκολίες εμείς αισθανόμαστε ψυχικά δυνατοί γιατί ήρθαμε στην πατρίδα μας.». Ο ίδιος έχει δύο παιδιά 15 και 17 χρόνων, μάλιστα ο γιος του είναι αθλητής στίβου με πρωτιές σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο και ετοιμάζεται για το πανελλήνιο πρωτάθλημα.

Ο κ. Παρασκευόπουλος αντιδρά στη λέξη Ρωσοπόντιος «Δεν τη δέχομαι αυτή την έκφραση. Δεν με στεναχωρεί που με λένε έτσι, γιατί ξέρω ποιος είμαι. Αλίμονο…»

Σύλλογος Άγιος Παντελεήμων

«Όπως είπα και προηγουμένως η εκκλησία στη Γεωργία ήταν αυτή που μας βοήθησε να κρατήσουμε την παράδοσή μας. Μπορεί να είναι «σκληρή» παράδοση αλλά αυτή μας κράτησε. Στο χωριό μας επάνω στα βουνά υπάρχει η εκκλησία Άγιος Παντελεήμων. Είναι μια μικρή εκκλησία αλλά για εμάς ήταν πολύ μεγάλη γιορτή η μέρα του Αγίου Παντελεήμονα. Μαζεύονταν από όλα τα μέρη όπου υπήρχε κάτοικος του συγκεκριμένου χωριού. Βέβαια εμείς πηγαίναμε με το παλιό ημερολόγιο και συγκεκριμένα με το καινούργιο γιορτάζεται στις 9 Αυγούστου. Υπάρχει λίγο μία σύγχυση με το παλιό και καινούργιο ημερολόγιο. Αν εμείς θέλουμε να πάμε με το παλιό, γιατί έτσι συνηθίσαμε, τα παιδιά μας αντιδρούν. Πώς είναι δυνατόν να γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα και να έχουμε σχολείο αναρωτιούνται. Για αυτό αναγκαζόμαστε να ακολουθήσουμε το νέο ημερολόγιο. Είναι αλήθεια ότι εμείς δύσκολα αλλάζουμε, αλλά τα παιδιά μας δεν υπάρχει περίπτωση θα αλλάξουν. Τουλάχιστον όμως ας μη ξεχάσουμε την παράδοσή μας, αυτή που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας. Εμείς έχουμε μάθει να προσευχόμαστε οπουδήποτε. Δεν μας ενδιαφέρει αν η εκκλησία είναι μεγάλη, μικρή, αρκεί να ανάψουμε ένα κεράκι».

Ουσιαστικά δεν υπάρχει Σύλλογος αναγνωρισμένος «Άγιος Παντελεήμων». Απλά όπως εξηγεί ο κ. Παρασκευόπουλος όλοι οι ερχόμενοι από το συγκεκριμένο χωριό ανά την Ελλάδα είναι ενωμένοι και αισθάνονται μέλη ενός συλλόγου. Ο ίδιος καλείται από όλα τα μέρη της Ελλάδας σε γάμους κηδείες και σε όλα τα σημαντικά γεγονότα και τα παρουσιάζει. Στα ρώσικα αυτός που αναλαμβάνει αυτήν την πρωτοβουλία λέγεται Ταμαντά. «Είναι μία παράδοση που φέραμε από την πατρίδα μας. Είναι ένας καθαρός θρησκευτικός σύλλογος και η πολιτική δεν μας ενδιαφέρει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θέλουμε η πατρίδα μας να πάει μπροστά.

Ενδιαφερόμαστε σαν πολίτες για την πολιτική αυτής της χώρας. Εμείς ως Πόντιοι περιμέναμε πολλά από την προηγούμενη κυβέρνηση αλλά δεν μας έκανε τίποτα. Για αυτό και χαιρετίζω την ανάληψη της εξουσίας από τη Ν.Δ. Τώρα ξεκίνησαν κάποια έργα να γίνονται στον οικισμό. Πριν λίγο καιρό ήρθε στις Σάπες ο Υφυπουργός Εσωτερικών και του μίλησα για την κατάσταση στον οικισμό της Κομοτηνής την οποία παρομοίωσα χειρότερη και από τσουνάμι. Δρόμοι δεν υπάρχουν, τα παιδιά μας πάνε με νάιλον στο σχολεία. Αποχέτευση δεν υπάρχει. Την χαρακτήρισα την κατάσταση χειρότερη από τσουνάμι, γιατί αυτό οφείλεται σε καιρικά φαινόμενα ανεξάρτητα από τη θέληση του ατόμου. Είναι απαράδεκτο λοιπόν με μία μικρή ψιχάλα ο οικισμός να μην έχει πρόσβαση».

Ημερολόγιο

Το Ημερολόγιο θα μοιραστεί σε όλους του πρώην κατοίκους της Ολιάνκ που βρίσκονται στην Ελλάδα. Πωλούνται σε μία ενδεικτική τιμή των 10 ευρώ και τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν θα σταλούν στους ανθρώπους που έχουν αφήσει πίσω τους στη Γεωργία. «Στο χωριό μας έχουν μείνει από τους 4000 κατοίκους πενήντα άτομα, τα οποία έχουν εγκαταλειφθεί. Με αυτά τα χρήματα θα προσπαθήσουμε να τους βοηθήσουμε και αν μπορούμε να τους φέρουμε εδώ. Είναι κρίμα γιατί αυτοί οι άνθρωποι πονούν για την πατρίδα τους».

Στη Γεωργία πατρίδα ήταν και είναι για τους εναπομείναντες η Ελλάδα. Εδώ πατρίδα είναι η Γεωργία. Είναι ο τόπος που τους γέννησε και τους ανάθρεψε. Είναι ο τόπος των αναφορών τους. Είναι φυσικό να τον πονάνε και να αγωνίζονται για αυτόν και για τους ανθρώπους που άφησαν πίσω τους.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.