«Οι ρολοι ταξιδευουν μαζι μου, τους ψαχνω και με ψαχνουν κι αυτοι»

Τρίπολη, Θεσσαλονίκη, Αλεξανδρούπολη, Φανάρι Ροδόπης. Η πορεία και η μοίρα ενός ηθοποιού περνά από ολόκληρη την Ελλάδα, και τον κόσμο ενίοτε. Το ταξίδι κουραστικό, μα σε αποζημιώνει η παράσταση. Εξάλλου, το ίδιο το θέατρο αποζημιώνει τον ηθοποιό μέσα στο μακρύ ταξίδι του στο σανίδι.

Με τον ηθοποιό Άρη Λεμπεσόπουλο συνομιλεί σήμερα ο ΠτΘ, τον Κόμη Αλμαβίβα στον «Κουρέα της Σεβίλλης» του Νίκου Μαστοράκη από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Αγρινίου, παράσταση που θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε και στο Φανάρι αύριο Τετάρτη, 23 Ιουλίου.

Οι θεατρικές διαδρομές για τον Άρη Λεμπεσόπουλο άνοιξαν με την αποφοίτησή του από τη Σχολή του Πέλου Κατσέλη το 1984.

Μετρά ρόλους πολλούς στο σανίδι, αλλά και στην τηλεόραση, όπου οι ιδιαίτερα αξιόλογες επιλογές του τού άνοιξαν διάπλατα πια την πόρτα της αναγνωρισιμότητας και της καταξίωσης. Δεν μετρά όμως καθόλου ατάκες και ρόλους όταν πρόκειται να συνεργαστεί με συναδέλφους, όταν η σχέση και η συνεργασία χρίζεται από τα σημαντικά κλειδιά για μια επιτυχημένη παράσταση.

Ο λόγος στον ίδιο…

ΠτΘ: κ. Λεμπεσόπουλε, κόμης σε μια παράσταση λαϊκή. Πώς αντιληφθήκατε τον συγκεκριμένο ρόλο εξ αρχής δεδομένου ότι πρόκειται για μια διαφορετική προσέγγιση του «Κουρέα της Σεβίλλης»;

Α.Λ.: Στο ίδιο έργο είχα ξαναπαίξει το ΄85 και η αλήθεια είναι ότι όταν αποδέχτηκα την πρόταση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου δεν είχα την παραμικρή ιδέα για τον τρόπο που θα ανέβαινε αυτός ο «Κουρέας της Σεβίλλης» επί σκηνής. Το συγκεκριμένο έργο, χάρη στη σκηνοθετική παρουσία του Νίκου Μαστοράκη απέκτησε μεγάλο ενδιαφέρον και το χάρηκα πολύ. Εξάλλου, πρόκειται για ένα κείμενο σημαντικό σίγουρα. Το αποτέλεσμα οφείλεται πραγματικά στη σκηνοθεσία του Νίκου Μαστοράκη.

ΠτΘ: Πόσο εξοικειωμένος είστε με τον ρόλο ενός Κόμη ή ενός Πρίγκιπα; Νιώθετε τον ρόλο πιο «ελαφρύ» από ό,τι έχετε κάνει ως τώρα;

Α.Λ.: Όσο μεγαλώνω αισθάνομαι ότι αυτή η δουλειά είναι στ΄ αλήθεια ένα παιχνίδι και μέσα από το παιχνίδι πολλά μπορούν να προκύψουν. Εξάλλου, είχα ανάγκη να κάνω κάτι διαφορετικό, πάρα πολύ μεγάλη ανάγκη και το χάρηκα, καθώς έχω ερμηνεύσει ρόλους πολλούς και πολύ διαφορετικούς. Εξάλλου, το να μπορείς να δοκιμάζεις τον εαυτό σου σε διαφορετικά πράγματα είναι καλό να το επιχειρείς, όταν σου τυχαίνει.

ΠτΘ: Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον σκηνοθέτη της παράστασης Νίκο Μαστοράκη, μια που για πρώτη φορά συνεργαστήκατε μαζί του, αλλά και με τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης;

Α.Λ.: Η συνεργασία με το Νίκο Μαστοράκη ήταν πολύ καλή. Είναι ένας άνθρωπος με χιούμορ, με αγάπη για τους ηθοποιούς, με αυτοσαρκασμό, με φαντασία και γενναιόδωρος με τους ανθρώπους. Η σχέση μου και η συνεργασία μου με τους άλλους ηθοποιούς ήταν εξίσου καλή και αποδοτική. Τη στιγμή που οι σχέσεις στο θέατρο είναι δύσκολες, η αρμονία στην οποία στηρίχθηκε η δική μας συνεργασία ήταν κάτι πολύ όμορφο.

ΠτΘ: Έχετε ξαναπαίξει στον «Κουρέα της Σεβίλλης» σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη. Πώς αισθάνεστε που επιστρέφετε στο ίδιο έργο μετά από καιρό; Νιώθετε τον σημερινό σας ρόλο στον «Κουρέα» του Νίκου Μαστοράκη πολύ πιο μακριά από τον προηγούμενο;

Α.Λ.: Νιώθω σαν να είναι κάτι τόσο διαφορετικό. Ήταν τόσο αλλιώς τα πράγματα τότε, σε άλλες εποχές, με σκηνοθετική ματιά διαφορετική. Το έργο τότε ήταν κλασικά ανεβασμένο και δεν είχε καμία σχέση με αυτό που επιχειρούμε τώρα.

Οι ρόλοι είναι πολύ πιο μακριά από αυτούς στον σημερινό «Κουρέα της Σεβίλλης». Εξάλλου, το ΄ 85 ήταν η δεύτερη χρονιά που ήμουν στο θέατρο και τα πράγματα ήταν τότε πολύ διαφορετικά. Η σύγχρονη σκηνοθετική ματιά του Νίκου Μαστοράκη λειτουργεί θετικά στο ευρύτερο κοινό, αν κρίνω από τις παραστάσεις που ήδη έχουμε δώσει. Ο κόσμος γελάει, συμμετέχει και, αν μη τι άλλο, όταν συμβαίνει αυτό, το θέατρο είναι ωραίο. Τουλάχιστον το εισπράττεις ως λαϊκό με την καλή έννοια.

ΠτΘ: Η επιτυχία σας και μεγάλο μέρος της αναγνωρισιμότητάς σας οφείλεται στις προσεγμένες επιλογές σας στην τηλεόραση. Πού πιστεύετε ότι καταξιώνεται τελικά ένας ηθοποιός; Στο σανίδι ή στην τηλεόραση;

Α.Λ.: Η τηλεόραση αυτή τη στιγμή κάνει τη δουλειά που έκανε παλαιότερα ο ελληνικός κινηματογράφος. Βεβαίως η τηλεόραση δεν φτιάχνει μύθους, ενώ ο ελληνικός κινηματογράφος έκανε μύθους. Σήμερα η τηλεόραση απλά αναπληρώνει αυτό το κενό του κινηματογράφου σήμερα. Μας βοηθάει για να είμαστε πιο γνωστοί, αλλά η διάρκεια ενός ηθοποιού στο χρόνο εξασφαλίζεται σίγουρα μέσα από το θέατρο. Αναμφίβολα, βέβαια, η τηλεόραση είναι ένα ισχυρό μέσο, όπως και όλα τα μέσα άλλωστε, χωρίς τα οποία δεν μπορούμε να υπάρξουμε.

ΠτΘ: Η συγκεκριμένη παράσταση είχε άλλου είδους απαιτήσεις από σας, μια και πρόκειται για μια μουσική παράσταση, και τι είδους;

Α.Λ.: Παρόλο που είχα χρόνια να τραγουδήσω τα κατάφερα. Μουσική παιδεία δεν μπορώ να πω ότι έχω σε ικανό βαθμό, αλλά πιστεύω ότι το αποτέλεσμα δικαιώνει τις προσπάθειές μου, με τη συνδρομή και των παιδιών από τη «Σπείρα-Σπείρα».

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι η αντίληψη για το κείμενο οδηγεί τα βήματα ενός ηθοποιού για μια επιτυχημένη ερμηνεία ή τον πρώτο λόγο έχει ο σκηνοθέτης;

Α.Λ.: Σίγουρα το σημαντικό είναι να κατανοεί κανείς το κείμενο, να το καταλάβει. Και όταν ένα κείμενο είναι κλασικό άρα και σημαντικό αυτό είναι πολύ καλό και χρήσιμο για τον ηθοποιό.

ΠτΘ: Έχετε συνεργαστεί με μεγάλη επιτυχία με το ΔΗΠΕΘΕ της Πάτρας σε μεγάλες του στιγμές επί Μάγιας Λυμπεροπούλου. Τώρα επιστρέφετε σ΄ αυτό του Αγρινίου. Ποια η γνώμη σας για τα ΔΗΠΕΘΕ σήμερα;

Α.Λ.: Τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. ξεκίνησαν με τις καλύτερες προϋποθέσεις αλλά πιστεύω ότι στο πέρασμα του χρόνου λίγα κατόρθωσαν να ξεχωρίσουν, ανάμεσα σε αυτά και το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου με τον Θοδωρή Γκόνη. Αυτό οφείλεται κατά πολύ, σύμφωνα με τη γνώμη και την εμπειρία μου, στο πόσο ο τοπικός παράγοντας αναμειγνύεται στα πράγματα. Οι χειρισμοί είναι λεπτοί και σίγουρα ο θεσμός περνάει μεγάλη κρίση.

ΠτΘ: Βρίσκετε κοινά στοιχεία ανάμεσα στον ρόλο που υποδύεστε στη συγκεκριμένη παράσταση και στον εαυτό σας;

Α.Λ.: Νομίζω πως ένας ηθοποιός πάντα βρίσκει κοινούς τόπους και ξένα στοιχεία στους ρόλους που υποδύεται. Για μένα το πιο σημαντικό είναι το πλαίσιο, πού βρίσκονται οι άλλοι, ο σκηνοθέτης, το κείμενο, όλα συντελούν. Εγώ δεν βρίσκω ποτέ έναν ρόλο μέσα από την παράσταση. Αντίθετα πιστεύω ότι ο ρόλος ταξιδεύει μαζί με τον ηθοποιό μέχρι να τελειώσει η παράσταση. Πολλές φορές, εξάλλου, μου έχει τύχει να σκέφτομαι χρόνια μετά έναν ρόλο που έχω υποδυθεί και να ανακαλύπτω πράγματα που θα μπορούσα να είχα κατανοήσει και να είχα κάνει καλύτερα. Αφήνω τον ρόλο να ταξιδεύει μαζί μου ψάχνοντάς τον, να με ψάχνει και αυτός μέχρι το τέλος. Αυτή είναι η συνέχειά μου.

ΠτΘ: κ. Λεμπεσόπουλε, σας ευχαριστούμε και σας περιμένουμε.

Α.Λ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Μ.Κ. – Α.Χ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.