«Οι προσφορες επιτρεπουν να διατηρησουμε την ανεξαρτησια μας»

Η πρόεδρος της Οργάνωσης «Γιατροί του Κόσμου» Ελευθερία Παρθενοπούλου μίλησε στον ΠτΘ για την οργάνωση, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στο έργο τους, με αφορμή την παρουσία της το βράδυ της Παρασκευής στην Κομοτηνή, στην παράσταση «Χάρολντ και Μωντ» που ανέβασε η Πολιτιστική Κίνηση για να διαθέσει τα έσοδά της στην οργάνωση.

ΠτΘ: κ. Παρθενοπούλου, βρίσκεστε στην Κομοτηνή γιατί ένα από τα μέλη του Δ.Σ. της αντιπροσωπείας των «Γιατρών του Κόσμου» είναι και μέλος της Πολιτιστικής Κίνησης, η Σούλα Κυρατζόγλου και υπήρξε η πρωτοβουλία τα έσοδα από την παράσταση να διατεθούν για την οργάνωση.

Ε.Π.: Για μία ακόμη φορά βρίσκομαι με χαρά στην Κομοτηνή αν και ήταν πολύ κουραστικό για μένα γιατί μόλις εχθές επέστρεψα από τη Δυτική Σαχάρα όπου έχουμε ένα πρόγραμμα μ’ ένα τεράστιο φαρμακείο που δημιουργήσαμε, αλλά πάντα μας δίνει η θάρρος η πρωτοβουλία των ανθρώπων να μας βοηθήσουν στα όσα κάνουμε. Ας μην ξεχνάμε ότι δε μπορούμε μόνοι μας να κάνουμε τα πάντα. Αυτό που διαθέτουμε είναι ο ελεύθερος χρόνος μας, η προσωπική μας ζωή, αλλά κάθε προσφορά είναι δεκτή. Ακόμη και το 1 ευρώ πιάνει τόπο γιατί μπορεί ν’ αγοραστεί κάτι. Σ’ αυτές τις χώρες που επισκέφθηκα η ανέχεια είναι φοβερή, σε σημείο που οι γιατροί τους παίρνουν μισθό 12 ευρώ το μήνα.

Αγοράζοντας μια ομπρέλα, μια μπλουζίτσα, μια κάρτα χριστουγεννιάτικη βοηθάμε. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτές οι προσφορές μας επιτρέπουν να διατηρήσουμε την ανεξαρτησία μας. Μπορεί τα μεγάλα προγράμματα να χρηματοδοτούνται, αλλά τα εμβόλια και τα φάρμακα μπορούμε να τα αγοράσουμε με τη βοήθεια του κόσμου. Η ανεξαρτησία στηρίζεται στην ελευθερία που έχει ο καθένας για να επιλέξει τα προγράμματα που θέλει να πάει.

Βέβαια, τα μεγάλα προγράμματα ,όπως αυτό στη Σαχάρα, χρηματοδοτούνται από διεθνείς φορείς, γιατί πρόκειται για μεγάλα ποσά.

ΠτΘ: Σε τι αφορά το πρόγραμμα στη Δυτική Σαχάρα;

Ε.Π.: Κάναμε ένα τεράστιο φαρμακείο, γιατί η θερμοκρασία φτάνει στους 60 βαθμούς και τα φάρμακα δε μπορούν να συντηρηθούν. Δημιουργήσαμε διαφόρους θαλάμους ψύξεως και αυτά απευθύνονται στους 60.000 Σαχαράουι που είναι στη Δυτική Σαχάρα, οι οποίοι είχαν εκδιωχθεί από τα πάτρια εδάφη τους από το Μαρόκο κι επί 33 χρόνια βρίσκονται εκεί. Είναι η περιοχή νότια από το Μαρόκο. Τους έδωσε η Αλγερία τη Δυτική Σαχάρα και μένουν εκεί. Υπάρχουν βέβαια κι άλλες οργανώσεις που τους δίνουν νερό, τρόφιμα, χτίζουν κάποια υποτυπώδη νοσοκομεία. Γι’ αυτούς ισχύει το οτιδήποτε κι αν προσφέρεις το έχουν ανάγκη.

ΠτΘ: Το επιπλέον αρνητικό είναι ότι σ’ αυτές τις χώρες δεν υπάρχει επιστημονικό υπόβαθρο και οι κάτοικοι αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα με την υγιεινή, με το μολυσμένο υπέδαφος λόγω των βιομηχανικών μονάδων που υπάρχουν στη Βόρεια Αφρική και δεν υπόκεινται σε ελέγχους, οπότε θα πρέπει να γίνει μια συνολική παρέμβαση στην περιοχή.

Ε.Π.: Ακριβώς. Εκεί βρίσκονται έξι οργανώσεις. Κάποιες τούς προσφέρουν το νερό, κάποιες τα τρόφιμα, κάποιες το σχολείο. Στην ουσία ζουν από την ανθρωπιστική βοήθεια. Η κρίση στη Σαχάρα είναι μια ξεχασμένη κρίση, όπως και στο Σουδάν… Μήπως διορθώθηκε τίποτε στο Αφγανιστάν ή στο Ιράκ; Υπάρχει κάτι που να έχει διορθωθεί μετά την παρέμβαση της Δύσης;

Ο πόλεμος άλλωστε με το Μαρόκο γίνεται γιατί το υπέδαφός τους έχει φώσφορο. Κανένας πόλεμος δεν γίνεται για ανθρωπιστικούς σκοπούς.

ΠτΘ: Στο Μαρόκο, εξάλλου, είναι η μεγαλύτερη μονάδα φωσφορικών λιπασμάτων…

Ε.Π.: Γι’ αυτό και οι άνθρωποι έχουν διωχτεί κι έχουν ελεύθερη ζώνη και κατεχόμενη ζώνη κι έχουν φύγει 165.000, ενώ οι υπόλοιποι 350.000 μένουν κάτω από το Μαρόκο. Μού έλεγε ένας νεαρός που είχε επιστρέψει στους συγγενείς του «τουλάχιστον εδώ είμαστε ανάμεσα σε ουρανό και άμμο αλλά είμαστε ελεύθεροι. Εκεί δε μπορούμε να διαμαρτυρηθούμε, δε μπορούμε να κάνουμε τίποτε».

Μού θύμιζαν την Παλαιστίνη, την εκδίωξη των Ελλήνων από την Τουρκία… Τους εξηγούσα ότι έχουμε παρόμοιες εμπειρίες.

Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον το γεγονός ότι οι γυναίκες τους δεν έχουν web site στους συλλόγους τους και τους υποσχέθηκα ότι θα δημιουργήσουμε, ώστε να μπορούν να στέλνουν επιστολές. Τους εξήγησα ότι μπορούν ν’ απευθυνθούν μέχρι και στη Χίλαρυ Κλίντον και σε γυναίκες πρωθυπουργούς και μάλιστα να στείλουν 100 φορές mail, να επιμένουν μέχρι ν’ ακουστεί η φωνή τους, που είναι και το αίτημά τους.

ΠτΘ: Αντίπαλός σας σ’ αυτή σας την προσπάθεια είναι ο χρόνος, το χρήμα, οι καιρικές συνθήκες, οι νοοτροπίες;

Ε.Π.: Αν εννοείτε το πεδίο, εκεί δεν είναι κανείς αντίπαλός μας, αν εννοείτε την όλη διαδικασία οπωσδήποτε τα χρήματα. Η εξεύρεση χρημάτων είναι ό,τι πιο δύσκολο γιατί όσα κι αν έχουμε δε φτάνουν. Δεν τελειώνουν οι ανάγκες των αναξιοπαθούντων. Λέμε κάποιες φορές πόση γάζα να υφάνουμε, πόσο χρόνο να βρούμε, πόσα φάρμακα να αναζητήσουμε.

Δυστυχώς, αντί να καλυτερεύουν τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Οι ΜΚΟ, οι ανθρωπιστικές οργανώσεις υπάρχουν από τότε που υπάρχουν και οι άνθρωποι, γιατί ποτέ ο πλούτος δεν μοιραζόταν εξίσου. Ακόμη κι όταν προσπάθησαν να το κάνουν στα ολοκληρωτικά καθεστώτα δεν πέτυχε. Επομένως, ο άνθρωπος είναι πολύ σκληρός. Δυστυχώς δεν σκέφτεται το συνάνθρωπό του, πάντα υπάρχουν οι καταφερτζήδες, αυτοί που θα εκμεταλλεύονται καταστάσεις.

Γι’ αυτό και οι ανάγκες είναι σε χρήμα. Όταν υπάρχει μπορούν να γίνουν τα πάντα. Σαφώς λαμβάνουμε τα μέτρα μας όταν πρόκειται να πάμε σε επικίνδυνες περιοχές, αλλά τα χρήματα είναι το πρόβλημα.

ΠτΘ: κ. Παρθενοπούλου, καλή συνέχεια.

Ε.Π.: Σας ευχαριστώ.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.