«Οι παλιοι οι κουρεις σιγα – σιγα παιρνουν συνταξη και φευγουν με αποτελεσμα τα παραδοσιακα κουρεια της Κομοτηνης να κλεινουν ενα μετα το αλλο»

Ο 21χρονος Τοπούρ Ογλού Ουμίτ κατάγεται από την Ξάνθη και μένει στην Κομοτηνή. Είναι ο νεαρότερος στην ηλικία παραδοσιακός κουρέας της πόλης. Μιλά στον «Κόσμο» για τα παιδικά του χρόνια, τα οποία κύλησαν μεταξύ ενός βιβλίου κι ενός ξυραφιού, ανάμεσα στις οδηγίες του κουρέα που μαθήτευε στο πλευρό του και τις παρατηρήσεις της δασκάλας στα μαθητικά θρανία. Μιλά για την Κομοτηνή, τα μυστικά του κουρέα και τις συνήθειες των πελατών, κρατά ψαλίδι και ξυράφι στα χέρια και νιώθει όμορφα που είναι ο νεαρότερος παραδοσιακός κουρέας της πόλης.

Γιατί επιλέξατε την Κομοτηνή;

Κατάγομαι από την Ξάνθη και μένω στην Κομοτηνή πάρα πολλά χρόνια, επέλεξα να κάνω το επάγγελμα του κουρέα, εδώ ήταν ο «δάσκαλός» μου, εδώ έμεινα. Ήμουν οκτώ ετών τότε, τώρα είμαι 21.

Οκτώ χρονών, πώς «μπλέξατε» με τα ξυράφια;

Σ΄ αυτό το μαγαζί που έχω τώρα. Είδα μια φορά τις επιδέξιες κινήσεις του κουρέα και μαγεύτηκα. Ήμουν τσιράκι, αυτό που λένε βοηθός.

Τι κάνατε στα οκτώ σας, δεν φτάνατε φαντάζομαι το κεφάλι του πελάτη…

Κοιτούσα πώς κουρεύουν, πώς ξυρίζουν. Έκανα ασκήσεις για να «σπάσει» το χέρι μου και στο τέλος, έγινα καλός.

Για να «σπάσει» το χέρι ασκήσεις, για δώστε μου ένα παράδειγμα…

Για το κούρεμα παίρνεις το ψαλίδι και το ανοιγοκλείνεις για να συνηθίσει το χέρι και να μην κουράζεται. Για το ξύρισμα, αρχικά έπαιρνα ένα μπαλόνι, το σαπούνιζα και το ξύριζα. Μετά, αν έχεις μεράκι, μαθαίνεις την τέχνη. Δεν σας κρύβω ότι «πειραματίσθηκα» ξυρίζοντας τον πατέρα μου και τον αδερφό μου αρκετές φορές.

Εκτός από την «μαθητεία» σας ως βοηθός στο πρώτο σας αφεντικό, κάνατε και κάποιες σπουδές στο αντικείμενο;

Βέβαια, στο 1ο ΤΕΕ Κομοτηνής, στον κλάδο της Κομμωτικής. Μετά δούλεψα σε κομμωτήρια. Πήγα στην Αθήνα, στην Γλυφάδα, στη Θεσσαλονίκη. Παρακολούθησα και σχετικά σεμινάρια.

Ξέρετε, είθισται τα παιδιά της μειονότητας να εγκαταλείπουν συχνότερα τις σπουδές τους, σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά. Εσείς και δουλεύατε και σπουδάζατε…

Δε θα εγκατέλειπα ποτέ το σχολείο. Το πρωί πήγαινα σχολείο και το απόγευμα στην δουλειά. Το Σάββατο πάλι δουλειά. Όλοι με πείραζαν και με κορόιδευαν λέγοντας: «Πάμε για καφέ, πάμε για βόλτα», αλλά εγώ έλεγα όχι. Το πρωί στο σχολείο και μετά στη δουλειά.

Δυσκολίες δηλαδή δεν αντιμετωπίσατε;

Πάρα πολλές. Αλλά αντιμετώπισα τις δυσκολίες με το μεράκι που είχα μέσα μου.

Όταν, τόσο μικρός, πιάνατε ξυράφι και ψαλίδι στα χέρια τι σχόλια ακούγατε από τους πελάτες σας;

«Μπράβο», «συγχαρητήρια» μου έλεγαν όλοι. Τους εντυπωσίαζε η όρεξη και το μεράκι που έχω. Ένα παιδί δεν δείχνει τέτοια αφοσίωση. Και από το σπίτι με στήριξαν πάρα πολύ κι ακόμη με στηρίζουν. Οι γονείς παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο, οι δικοί μου δεν με άφησαν ποτέ μόνο.

Και το κουρείο που δουλεύατε ως τσιράκι πέρασε στα χέρια σας, πώς έγινε αυτό;

Στην αρχή εργαζόμενος ως τσιράκι, το αφεντικό μου μου είπε ότι αν θα μάθω τη δουλειά και μείνω, θα κρατήσω το κουρείο. «Θα στο αφήσω, αν το κρατήσεις ανοικτό, δεν έχω πρόβλημα» μου είπε. Δέκα χρόνια μετά, όταν ο «δάσκαλος» βγήκε στην σύνταξη κι εγώ είχα πάρει όλες τις άδειες και ό,τι χρειαζόταν, τήρησε το λόγο του και μου το άφησε το κουρείο.

Διατηρήσατε το παραδοσιακό χρώμα…

Ναι, παραδοσιακό, με λίγο χρώμα νεανικό. Έτσι, έρχονται και νέοι και ηλικιωμένοι πελάτες. Έχω και σαπουνάδα και ξυράφι. Κανένας κομμωτής δεν ξέρει να κάνει ξύρισμα. Εγώ το συνηθίζω.

Έρχονται δηλαδή πελάτες και για ξύρισμα, δεν το κάνουν σπίτι;

Μέρα παρά μέρα έρχονται για ξυριστούν. Άτομα όλων των ηλικιών. Βέβαια στην αγορά υπάρχει κρίση, αυτό αγγίζει όλους. Πιστεύω όμως ότι πολύ σύντομα θα αλλάξει η κατάσταση.

Ξέρετε, παρατηρώ ότι τα παραδοσιακά κουρεία ένα μετά το άλλο κλείνουν, τι λέτε εσείς, σας πληγώνει αυτό;

Όντως, οι παλιοί οι κουρείς σιγά – σιγά παίρνουν σύνταξη και φεύγουν με αποτέλεσμα τα παραδοσιακά κουρεία να κλείνουν ένα μετά το άλλο. Έχουν απομείνει πέντε – έξι κι αυτοί όπου να ‘ναι θα κλείσουν.

Σας κέρδισε τελικά η Κομοτηνή…

Όχι άδικα, η περιοχή μας εδώ στην Ερμού, είναι όπως η Παλιά Ξάνθη, έχει χρώμα ξεχωριστό, είναι η παράδοση της Κομοτηνής. Θέλω η Κομοτηνή να διατηρήσει το χρώμα της, έστω αυτό που έχει απομείνει.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.