Οι οριενταλιστες του Κολωνακιου

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια περιοχή της Ελλάδας που την έλεγαν Θράκη και την οποία κανείς δεν της έδινε σημασία. Αντιθέτως λόγω της πολυπολιτισμικής σύνθεσης του πληθυσμού της, το κράτος την είχε καταδικάσει σε χρόνια υπανάπτυξη και ειδικά τους πολίτες της μειονότητας που διαβιούσαν εκεί τους συμπεριφέρονταν όπως θα συμπεριφερόταν κάποιος στα αποπαίδια του. Παραβιάσεις δικαιωμάτων, περιστολή ατομικών ελευθεριών, διοικητικά μέτρα περιορισμού της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητάς τους, συνέθεταν την εικόνα της περιοχής και την μοίρα των ανθρώπων.

Κανένας ασφαλώς από όλους αυτούς τους νεόκοπους κήρυκες του «πομακισμού» της μειονότητας δεν ενδιαφέρθηκε στα πέτρινα χρόνια που στη Θράκη όλα τα έσκιαζε η φοβέρα, για να μάθει, να ψάξει και να διαπιστώσει για τις συνθήκες υπό τις οποίες ζούσε η μειονότητα. Το μόνο τους άγχος ήταν μπας και οι πολίτες αυτοί προσδιοριζόταν ως τούρκοι ενώ η μόνιμη επωδός για την αιδήμονα σιωπή τους περί τα μειονοτικά δικαιώματα ήταν ότι αυτά είναι «εθνικά και ευαίσθητα θέματα που θα πρέπει να τα χειρίζεται το κράτος», δηλαδή το ΥΠΕΞ μέσω του γραφείου 105, η ΕΥΠ, η αστυνομία και ο στρατός. Αυτό ήταν το κράτος στη Θράκη επί μισόν αιώνα, στη βάση της κουλτούρας αυτών των υπηρεσιών γαλουχήθηκε.

Όταν μετά το 1991, οι κατακλυσμιαίες αλλαγές στην Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια συμπαρέσυραν στο διάβα τους και τα θέσφατα της μέχρι τότε εφαρμοζόμενης εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας, πολλοί από τους «οριενταλιστές» του Κολωνακίου αναθάρρησαν. Αισθάνθηκαν ότι ανακάλυψαν στη Θράκη τη χαμένη Ατλαντίδα, το άλλοθι που ζητούσαν πάντα προκειμένου να ησυχάσει η συνείδησή τους από το βάρος ότι στην πραγματικότητα η Ελλάδα ήταν το μοναδικό ευρωπαϊκό κράτος που η επίσημα αναγνωρισμένη κατά το Σύνταγμα θρησκεία, στραγγάλιζε ουσιαστικά κάθε προσπάθεια για την προβολή θρησκευτικών και πολιτιστικών ιδιαιτεροτήτων μη ορθόδοξων πληθυσμών που ζούσαν στο εσωτερικό της ελληνικής επικράτειας.

Και καθώς ανακάλυψαν τη Θράκη, ανακάλυψαν μαζί της και τους πομάκους, το μόνιμο ψωμοτύρι της εθνικής προπαγάνδας που είχε ως προφανή στόχο τον διεμβολισμό της μειονότητας, όχι βέβαια για να δικαιωθεί η αποδεδειγμένη άλλωστε ύπαρξη των συγκεκριμένων πληθυσμών, αλλά για να αλλοιωθεί η τουρκική τους συνείδηση προκειμένου να επικρατήσει η ελληνική άποψη για την ιστορία. Αλλά την ιστορία ως γνωστόν την γράφουν οι νικητές και το ελληνικό κράτος με τον τρόπο που χειρίστηκε τα ζητήματα της μειονότητας στη Θράκη μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ΄90, υπέστη στρατηγική ήττα.

Πώς θα μπορούσαν λοιπόν οι ζηλωτές του φολκλορισμού, οι «εθνικώς» σκεπτόμενοι διανοούμενοι του κέντρου των Αθηνών, να πείσουν τη μειονότητα για τις καλές τους προθέσεις;

Κάπως έτσι φθάσαμε στα σήριαλ, στους οδικούς χάρτες για τα πομακοχώρια και στα πομακικά λεξικά των «ειδικών» της πομακολογίας. Ξεχνώντας παράλληλα τη μπάρα του Εχίνου που έπεσε μόλις το 1996, ξεχνώντας την ψυχολογία αυτών των ανθρώπων, τις εικόνες τους από τη ζωή και τα βιώματά τους, εκείνων δηλαδή που έπρεπε να έχουν άδεια της στρατιωτικής αρχής για να εισέρχονται εντός της επιτηρούμενης ζώνης όπου βρισκόταν τα σπίτια τους.

Ας αφήσουν στην άκρη λοιπόν οι διάφοροι ψευτοπαλικαράδες τις εθνικές τους ανησυχίες, δεν τους απειλεί ούτε ο Κέχρος ούτε η Οργάνη ούτε ο Εχίνος. Εκείνο που πραγματικά μοιάζει να είναι σήμερα απειλητικό, είναι η μετατροπή των θρησκευτικών και πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων ενός πληθυσμού σε ριάλιτι σόου στα χέρια της κάθε ανεύθυνης εκπομπής που αναγορεύει το σοβαρότατο θέμα των μειονοτήτων σε υπόθεση εσωρούχων.

Δάμων Δαμιανός

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.