Οι Magic de Spell επεστρεψαν με τον δισκο «Προγονε πιθηκε εσυ τι λες;»

Ένα από τα «βαριά» ονόματα της ελληνικής ροκ σκηνής, οι Magic de Spell, που μας χαρίζουν αφειδώς ιδιαίτερους ήχους και στίχους από το 1980, πρόσφατα κυκλοφόρησαν τον νέο τους δίσκο, από κοινού με ακόμα ένα «βαρύ» όνομα του χώρου, τον Γιάννη Παλαμίδα, με τίτλο «Πρόγονε πίθηκε εσύ τι λες;».

 

Ο μουσικός και τραγουδιστής Γιώργος Λαγγουρέτος, ο οποίος έχει περάσει από τα έδρανα της Νομικής Σχολής του Δ.Π.Θ. ως φοιτητής και έχει συμμετάσχει στην Κοινότητα Νέων Κομοτηνής, μίλησε στο Ράδιο Παρατηρητής, στον Θάνο Βαφειάδη και την Τζένη Κατσαρή-Βαφειάδη, για τη θεματική του δίσκου που κινείται γύρω από «21st century» darkness, όπως επισημαίνεται στο εσωτερικό του, με τον ίδιο να υπογραμμίζει ότι η επιλογή αυτή έγινε σκοπίμως σε μία προσπάθεια του συγκροτήματος να καταδείξουν τη «σκοτεινιά» του 21ου αιώνα, με τη συνεργασία πολλών καταξιωμένων μουσικών και τη μελοποίηση ποιημάτων αναγνωρισμένων ποιητών σε αυτό.

 

Εν συνεχεία, αναφέρθηκε στο ιστορικό της συνεργασίας με τον Γιάννη Παλαμίδα, η οποία συνεχίζεται και επί σκηνής, δήλωσε τυχερός που συνεργάζεται «με μια τέτοια προσωπικότητα» και επεσήμανε τις παλιότερες όσο και τις τωρινές απόπειρες των Magic de Spell να προσεγγίσουν την παραδοσιακή μουσική.

 

Τέλος, αναφέρθηκε στο συγκρότημα ως «το όχημα και το όπλο μας για να εκφραστούμε» σε εποχές δύσκολες σαν τη σημερινή ενώ δεν λησμόνησε να αναφερθεί στα βιώματα και τις εμπειρίες που αποκόμισε ως ενεργό μέλος της Κοινότητας Νέων Κομοτηνής αλλά και την ελπίδα που γεννάται γενικότερα μέσα από συλλογικότητες και εναλλακτικές κοινότητες.

 

«Θέλαμε να κάνουμε ένα δίσκο, ο οποίος θα απηχεί αυτά που νιώθουμε, τους προβληματισμούς μας γι’ αυτή την εποχή»

 

ΠτΘ: Ποιο είναι το στίγμα του νέου σας δίσκου με τίτλο «Πρόγονε πίθηκε εσύ τι λές;» και ποιοι συμμετέχουν σε αυτόν;

Γ.Λ.: Ήμασταν για αρκετό καιρό προβληματισμένοι με την υπάρχουσα κατάσταση. Ως άνθρωποι που ζούμε μέσα στην κοινωνία, που αφουγκραζόμαστε τα μηνύματά της, καθόμασταν στα Εξάρχεια, στα καφέ που συχνάζουμε, και ανταλλάζαμε σκέψεις, απόψεις, ανησυχίες, αντιλήψεις και είπαμε ότι έτσι όπως έχει έρθει το πράγμα θα πρέπει να γίνει ένας δίσκος, ο οποίος θα απηχεί αυτά που νιώθαμε, τους προβληματισμούς μας γι’ αυτή την εποχή. Πήραμε το ρίσκο να κάνουμε έναν δίσκο πραγματικά πολυσυλλεκτικό, δηλαδή δεν περιοριστήκαμε στα στενά πλαίσια του συγκροτήματος.

Πήραμε ποιήματα του Γιώργου Χρονά, ο οποίος μας έκανε την τιμή να έρθει στο στούντιο και να απαγγείλει, του κύπριου Πάμπου Φιλίππου, συνεργάτη και φίλου εδώ και πολλά χρόνια, του Δημήτρη Ποντίκα, ο οποίος δυστυχώς δεν είναι στη ζωή για να ακούσει αυτή τη δουλειά που πραγματικά θα την αγαπούσε πολύ, του σπουδαίου αγωνιστή ποιητή από το Ελ Σαλβαδόρ της Λατινικής Αμερικής Ρόκε Ντάλτον, μας έδωσε στίχους η Ντέπυ Χατζηκαμπάνη και, από ’κεί και πέρα, συνεισέφεραν μουσικά ο γάλλος ράπερ Λεσάλ Γκος, πήραμε ένα τραγούδι από τον Φάνη Μαργαρώνη των Κολεκτίβα, έπαιξε και ο Γιάννης ο Κισκίνης από τους Grain, που συμμετείχε και στη σύνθεση του πρώτου τραγουδιού, ο κιθαρίστας Βαγγέλης Θεοδωράκης, η τσελίστρια Φωτεινή Καλλιανού, ο Γιώργος Αρχοντάκης.

Συνολικά γύρω στους 20-25 ανθρώπους περιλάμβανε αυτό το project, που εμείς το λέμε «21st century darkness», θέλοντας να δείξουμε τη σκοτεινιά του 21ου αιώνα, όπως την καταλαβαίνουμε –κοινωνικά και πολιτικά– ελπίζοντας όμως να βρεθεί ο τρόπος αυτή η σκοτεινιά να φωτιστεί. Δηλαδή θέλουμε να ανάψουμε μια μικρή σπίθα, η οποία θα αρχίζει να κλονίζει τη μονοτονία και τη μαυρίλα της σκοτεινιάς.

 

ΠτΘ: Εξ ου και ο τίτλος «Πρόγονε πίθηκε εσύ τι λες;»…

Γ.Λ.: Είναι ένα τραγούδι που λέει να επιστρέψουμε στα βασικά, να έχουμε ως σημείο αναφοράς τον σοφό, τον αρχέγονο πίθηκο, να δούμε και τι λέει εκείνος για εμάς έτσι όπως πορευόμαστε.

 

«Ο πολιτισμός και η κοινωνία έχουν βυθιστεί πολύ στη σκοτεινιά  θα μας δοθεί όμως η ευκαιρία να σηκώσουμε το κεφάλι έξω από αυτή την κατάσταση»

 

ΠτΘ: Είναι και μία άποψη απέναντι στο σκοτάδι, ότι αυτό δεν μπορεί να έχει θέση στη ζωή μας…

Γ.Λ.: Τη σκοτεινιά αρχίσαμε να την καταλαβαίνουμε μετά τον Δεκέμβρη του 2008 και τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, όταν γίνανε οι μεγάλες συγκεντρώσεις στην Αθήνα, οι οποίες κατεστάλησαν με τρόπο αυταρχικό, αντιδημοκρατικό και βίαιο. Τότε αρχίσαμε να νιώθουμε –πολιτικά και κοινωνικά– ότι κάτι μας καταπιέζει, ότι μας στερούνται βασικά πράγματα. Αυτό όλο και περισσότερο γινότανε και, παρότι υπάρχει μια ευφορία και μια αίσθηση ότι κάτι θα αλλάξει μετά τις πρόσφατες εκλογές, μένει να το δούμε. Ο πολιτισμός και η κοινωνία έχουν βυθιστεί πολύ στη σκοτεινιά και σ’ ένα βάλτο και πρέπει να δούμε ότι θα μας δοθεί η ευκαιρία να σηκώσουμε το κεφάλι έξω από αυτή την κατάσταση.

 

ΠτΘ: Αυτή τη σκοτεινιά την αντιλαμβάνεστε και σας φοβίζει σε σχέση με την Ευρώπη και τον κόσμο;

Γ.Λ.: Η σκοτεινιά είναι παγκόσμια, δεν είναι μόνο ευρωπαϊκή. Ο τρόπος που αντιμετωπίζονται ο άνθρωπος και το περιβάλλον σε σχέση με τις ανάγκες της «ανάπτυξης» ή της «αξιοποίησης» των πόρων –ανθρώπινων και παραγωγικών–, οι ευκαιρίες που δεν δίνονται σε ανθρώπους να ζουν με αξιοπρέπεια. Άμα σκεφτούμε τι παροχές υπάρχουν για την παιδεία και την υγεία και πόσοι άνθρωποι συγκεντρώνουν το μέγιστο ποσοστό του παγκόσμιου πλούτου, καταλαβαίνει κανείς ότι η σκοτεινιά είναι σε όλο τον πλανήτη. Έχουμε ανάγκη, τουλάχιστον, να μιλήσουμε για αυτή ώστε να τη σχηματοποιήσουμε και να αρχίσουμε σιγά σιγά να ανάβουμε σπίρτα.

 

«Προσωπικά νιώθω πολύ τυχερός που συνεργάζομαι και βγαίνω στη σκηνή με τον Γιώργο Παλαμίδα»

 

ΠτΘ: Πώς προέκυψε η συνεργασία με τον Γιάννη Παλαμίδα;

Γ.Λ.: Να ξεκινήσω από την ιστορία με το Σαμποτάζ, η οποία είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Είναι σε μουσική της Λένας Πλάτωνος, σε στίχους της Μαριαννίνας Κριεζή και απλά το τραγούδησαν στο πρωτότυπο ο Γιάννης Παλαμίδας και η Σαββίνα Γιαννάτου. Όταν ξεκινήσαμε να κάνουμε αυτή τη διασκευή, είπαμε ότι θα θέλαμε να έχουμε μαζί μας τον άνθρωπο που έχει τραγουδήσει το πρωτότυπο, το θεωρήσαμε όμορφο και προκλητικό. Είναι γεγονός ότι ο Γιάννης ανταποκρίθηκε πάρα πολύ απλά και ευχάριστα.

Εκείνο το βράδυ μπήκε ο Γιάννης μέσα, τραγούδησε το Σαμποτάζ με έναν θαυμάσιο τρόπο, το διαμορφώσαμε με κοινή αισθητική και μετά, την ίδια μέρα, έκανε την παρλάτα στην εισαγωγή του κομματιού «Παράσταση 1933». Λίγο πριν φύγει όμως, ο Θοδωρής του πρότεινε να απαγγείλει τη φράση 21st century darkness στο τέλος του ομώνυμου τραγουδιού. Άκουσε λοιπόν prima vista τη μουσική, που ήταν ήδη ηχογραφημένη, είπε κατευθείαν ότι είναι έτοιμος και το αποτέλεσμα είναι αυτό που ακούτε στο τέλος. Ήταν μια εκπληκτική βραδιά, πολύ έντονη συναισθηματικά και καλλιτεχνικά, η οποία μας έδωσε την ώθηση. Μετά ο Γιάννης συμμετείχε σε άλλα πέντε κομμάτια.

 

ΠτΘ: Είναι μια συνεργασία που ήρθε για να μείνει;

Γ.Λ.: Φέτος, σίγουρα θα βγούμε να παίξουμε μαζί. Ήδη δηλαδή ήμασταν μαζί στο Κύτταρο και θα ακολουθήσουν και άλλες εμφανίσεις. Προσωπικά, νιώθω πολύ τυχερός που βγαίνω στη σκηνή με μια τέτοια προσωπικότητα.

 

«Οι Magic de Spell έχουν κάνει διάφορες απόπειρες να πλησιάσουν την παραδοσιακή μουσική»

 

ΠτΘ: Για πρώτη φορά ακούμε τους Magic De Spell να έχουν στοιχεία λαϊκής και βυζαντινής μουσικής σε κάποια από τα τραγούδια τους. Πώς προέκυψε αυτό;

Γ.Λ.: Το τραγούδι «Στο όνομα εκείνων» έχει φτιαχτεί πάνω στο ποίημα του Ρόκε Ντάλτον, που τα λέει έξω από τα δόντια, σε κάθε περίπτωση. Είναι όχι απλά αιχμηρό, είναι γροθιά. «Στο όνομα εκείνων που πλένουν τα ρούχα, στο όνομα εκείνων που τρώνε τα ψίχουλα, κατηγορώ την ατομική ιδιοκτησία, που μας στέρησε τα πάντα». Όλη του τη ζωή την έβγαλε με αγώνες, με φυλακίσεις, με εξορίες. Αυτό σκεφτήκαμε να το κάνουμε με έναν τρόπο προκλητικό, δεν σκεφτήκαμε ότι θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε το βυζαντινό ιδίωμα. Απλά, να προκαλέσουμε όπως θα προκαλούσε και ο ίδιος αν μελοποιούσε το ποίημά του.

Οι Magic de Spell έχουν κάνει διάφορες απόπειρες να πλησιάσουν την παραδοσιακή μουσική. Υπάρχει το «Ζεϊμπέκικο του Ροκ», το «Kriti Jam», και το «Το δύο» με τη Στέλλα Κονιτοπούλου. Τώρα λοιπόν δοκιμάσαμε ένα ακόμα ζεϊμπέκικο, το οποίο πιστεύω ότι καθόρισε ο Γιάννης Παλαμίδας με την υπέροχη ερμηνεία του.

 

ΠτΘ: Το επίσημο ενδιαίτημά σου, το ότι είσαι δικηγόρος, συγκρούεται ή σε οπλίζει περαιτέρω στην ενασχόλησή σου με τη μουσική;

Γ.Λ.: Πριν και πάνω απ’ όλα είμαι άνθρωπος, ο οποίος προβληματίζεται, σκέφτεται, ζει μέσα στην κοινωνία. Αυτό έμαθα στην Κομοτηνή να κάνω και αυτό θα συνεχίσω να κάνω όσο αντέχω. Ως συγκρότημα έχουμε δώσει πολλές φορές το στίγμα μας σε κοινωνικούς αγώνες, σε εκδηλώσεις, σε καταλήψεις. Έχουμε παίξει στα σκαλιά του Αγίου Παντελεήμονα και σε πολλά άλλα μέρη.

 

«Η ιστορία με την Κοινότητα Νέων στην Κομοτηνή ήταν για μένα κάτι πολύ σημαντικό»

 

ΠτΘ: Τα τελευταία χρόνια η ελληνική κοινωνία φορτώθηκε με τόνους προπαγάνδας και φόβου. Οι Magic de Spell είναι η ανάσα σας, το στήριγμά σας;

Γ.Λ.: Όχι, δεν είναι το στήριγμά μας, είναι το όπλο μας όμως. Το στήριγμά μας είναι η προσωπική ανησυχία και συγκρότηση του καθενός, που ενώνεται με τους άλλους, η κουβέντα, ο αλληλοεπηρεασμός σε σχέση με τα ερεθίσματα που λαμβάνει ο καθένας μας, με τα νέα που έχει. Όλη αυτή λοιπόν η αλληλεπίδραση δημιουργεί το συγκρότημα, που είναι το όχημά μας, το όπλο μας για να εκφραστούμε.

 

ΠτΘ: Πλέον, έχετε μεγαλώσει, κουβαλάτε κάποια εμπειρία. Πιστεύετε ότι οι βαθιές ανάσες ζωής μπορεί να είναι στις συλλογικότητες και στις εναλλακτικές κοινότητες;

Γ.Λ.: Δεν θεωρώ ότι έχουμε μεγαλώσει. Έχουμε αποκτήσει τη γνώση και την εμπειρία να κάνουμε πράγματα τόσο καλά και όμορφα, όπως δεν θα μπορούσαμε να τα κάνουμε πριν από κάποια χρόνια, δεν θα ξέραμε πώς. Οπότε, έχουμε πίσω μας κάποια πράγματα αλλά έχουμε και μπροστά μας άλλα. Σε ό,τι αφορά στις συλλογικότητες να πω ότι η ιστορία με την Κοινότητα Νέων στην Κομοτηνή ήταν για μένα κάτι πολύ σημαντικό. Μέσα από αυτό τον σύλλογο μάθαμε πάρα πολλά πράγματα για το πώς μπορεί συλλογικά να λειτουργήσουν μικρές δομές, που να παράγουν πολιτισμό, σκέψη, ανησυχία, παρέα, φιλία. Πάντα πίστευα σε αυτό το πράγμα και νομίζω ότι σε μικρότερες ή μεγαλύτερες κλίμακες εξακολουθεί να είναι χρήσιμο και σημαντικό και να καθορίζει πράγματα.

 

Παλιές «καραβάνες» της ελληνικής μουσικής σκηνής συναντιούνται και πάλι

 

Μια μικρή και πιπεράτη λεπτομέρεια είναι ότι ο Γιάννης Παλαμίδας ξεκίνησε να παίζει από τους Apocalypsis, ένα progressive σχήμα στο τέλος της δεκαετίας του ’70, το οποίο έπαιζε στα κλαμπάκια της εποχής μαζί με τους Schmetterling, ένα άλλο progressive σχήμα της εποχής, στο οποίο έπαιζε ο Δημητράκας, ο μετέπειτα drummer των Panx Romana, μαζί με τον Γιώργο Αρχοντάκη, που είναι ο ηχολήπτης και συμπαραγωγός αυτού του δίσκου, ενώ έχει κάνει όλους τους δίσκους των Magic de Spell από το 1992 και μετά. Αυτοί οι δύο λοιπόν, που είχαν να βρεθούν για πάρα πολλά χρόνια, βρέθηκαν μαζί στο στούντιο και έτσι δημιουργήθηκε ένα ωραίο και γλυκό κλίμα.

 

Το προσωπικό δέσιμο και η συνεργασία με τον Πάμπο Φιλίππου

 

Ο Πάμπος Φιλίππου είναι πραγματικά ένας φωτισμένος άνθρωπος, οξυδερκής, έχει κάνει κάποιες ποιητικές συλλογές πολύ αιχμηρές. Επίσης, είναι συνάδελφος με την έννοια του ραδιοφωνικού παραγωγού στη Κύπρο, στο ράδιο Άστρα. Συνεργαζόμαστε πολλά χρόνια μαζί του, έχουμε κάνει πολλά τραγούδια με δικούς του στίχους. Υπάρχει και προσωπικό δέσιμο με αυτό τον άνθρωπο. Επιλέγουμε να προσεγγίσουμε είτε αυτούς που ξέρουμε από το παρελθόν είτε σεβόμαστε το έργο τους.

 

Συνέντευξη: Θάνος Βαφειάδης [email protected]

Τζένη Κατσαρή-Βαφειάδη [email protected]

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.