Οι Ηπειρωτες εκοψαν την πιτα τους

Tο 2008 πραγματοποίησε Ηπειρωτών Ν. Ροδόπης παρουσία των μελών και των φιλών του σε γνωστό ξενοδοχείο της πόλης το βράδυ της Παρασκευής. Οι προσκεκλημένοι, χάρη σε μία από τις καλύτερες ορχήστρες της Ηπείρου, απόλαυσαν μια γνήσια ηπειρώτικη βραδιά.

Ο πρόεδρος του Συλλόγου Ηπειρωτών Ν. Ροδόπης κ. Ευάγγελος Βαρζόπουλος, αφού καλωσόρισε τους προσκεκλημένους, τους ευχήθηκε καλή διασκέδαση λέγοντας ότι «το αντάμωμα αυτό είναι για μας γιορτή του Πολιτισμού, γιορτή της Παράδοσής μας, εκδήλωση τιμής στην Αποδημία, μέρα μνήμης της Πατρίδας μας, των προγόνων μας και της παρακαταθήκης που μας εμπιστεύθηκαν: την Αγάπη για τον τόπο μας τον τόπο των παππούδων μας και των γονιών μας.

Η παρακαταθήκη αυτή είναι μέσα στις ψυχές των ανθρώπων που με περηφάνια φορούν την παραδοσιακή φορεσιά, είναι μέσα στην καρδιά των νέων ανθρώπων που ακούν και χορεύουν τους χορούς της αγάπης, της λεβεντιάς, του αγώνα, της ελπίδας, της ξενιτιάς.

Δεν είναι μόνο δική μας πληγή η ξενιτιά. Όλη η Ελλάδα την τραγουδά. Μόνο που η Ήπειρος έχει τον δικό της μοναδικό τρόπο. Στο αποκορύφωμα της χαράς και του γλεντιού αποζητάει το μοιρολόι , τον ήχο του κλαρίνου, τον βαρύ, να βάλει πάνω από την αρρώστια και τον θάνατο την ξενιτιά και να ζηλεύει τις άφθαρτες κορυφές των βουνών του. Αυτή την ξενιτιά έχει και τον μοναδικό του τρόπο να την διαχειρίζεται. Από άνθρωπος της γης και των στενών οριζόντων γίνεται άνθρωπος του εμπορίου και πολυταξιδευτής, από άνθρωπος σφιχτός και οικονόμος, φιλάνθρωπος και ευεργέτης.

Σ’ αυτήν την ιδιότυπη σχέση της πατρίδας – ξενιτιάς, μόχθου -προκοπής ευημερίας – ανθρώπινων και πατριωτικών ιδεωδών, πρόσωπο κλειδί η Ηπειρώτισσα μάννα. Αυτή που ανατρέφει το παιδί της με τούτα τα λόγια, “ Άντε παιδί μου να μεγαλώσεις, να ξενιτευτείς, να καζαντήσεις για να φτιάξουμε και την καμπάνα του χωριού”.

Αυτή που έμεινε πίσω στον τόπο της, μετά τον ξενιτεμό του άνδρα να είναι μάννα και πατέρας, να είναι άνδρας και γυναίκα, να είναι νοικοκυρά και δουλευτής. Αυτή που καλλιεργούσε την άγονη γη με το τσαπί, αυτή που κάρπισε τον φτωχό τόπο με τον ιδρώτα της. Αυτή η βασανισμένη, αγέρωχη όμως και περήφανη Ηπειρώτισσα, που ζαλώθηκε τα πυρομαχικά και δόθηκε με ψυχή και σώμα σ’ αυτό τον μεγάλο Αγώνα στην Πίνδο, το 1940. Γυναίκες Ηπειρώτισσες ξαφνιάσματα της φύσης και εσύ τρελέ κατακτητή ποιόν πας να κατακτήσεις αναγράφεται στην επιγραφή του αγάλματος της Γυναίκας της Πίνδου στο Καλπάκι. Ανυπέρβλητο το μεγαλείο τους, η δύναμη της ψυχής τους, η αυτοθυσία τους. Έγιναν θρύλος οι Ηπειρώτισσες στις δύσκολες στιγμές του Έθνους. Αυτές ήταν οι γιαγιάδες μας, οι μάνες μας, αυτές ήταν και είναι η ένδοξη Ιστορία μας. Σ’ αυτές έπεφτε πάντα και πέφτει σήμερα το βαρύ φορτίο να επιβεβαιώσουν τον θρύλο, να διαπαιδαγωγήσουν τους νέους ανθρώπους, να διατηρήσουν την ανεκτίμητη κληρονομιά μας ζωντανή, ακέραια, ακμαία, αλώβητη, μεταφέροντάς την από γενιά σε γενιά.

Ο πανέμορφος τόπος μας είναι φτωχός, γεμάτος πέτρα. Είναι όμως ο τόπος μας, είναι η Ήπειρός μας. Οι άνθρωποί της δεν μπόρεσαν να την κάνουν γόνιμη και εύφορη.

Κατόρθωσαν όμως να την κάνουν ένδοξη και τιμημένη. Σ’ αυτόν τον τόπο έχουμε τις ρίζες μας στην Άπειρο χώρα την Ήπειρο”.

Μετά τις ανακοινώσεις των χαιρετισμών των επισήμων, η βραδιά συνεχίστηκε με το χορευτικό το Συλλόγου. «Κρατώντας την παράδοση, έχουμε ένα χορευτικό και μεταδίδουμε στα παιδιά μας την αγάπη για τον τόπο, για τον τόπο των παππούδων μας, για τον τόπο που μας γέννησε» σχολίασε ο κ. Βαρζόπουλος.

Σ.Χ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.