Οι HipHop «FATsCREW» κηρυττουν πολεμο στα σκουπιδια!!

MCeN & SMC από τους Τοξότες… ή Νίκος Πετρόπουλος και Ισαάκ Χαλκίδης ραπάρουν στον ΠτΘ:

Δε χρειάζεται να ψάξεις, κάδο για να βρεις

Έχει πολλούς αρκεί να θέλει, να προσφέρει κανείς

Δίπλωνε τις κούτες να μένει κι άλλος χώρος

Να δένεις τις σακούλες, δε νομίζω να ’ναι κόπος

Κι αν ο κάδος είναι τίγκα μη τ’ αφήνεις απ’ έξω

Μένω στο ισόγειο τη μπόχα δε θ’ αντέξω

Γουστάρουμε να βγαίνουμε, όλοι βόλτες στα πάρκα

Τήρησε τα παραπάνω, μη παριστάνεις το μάγκα

Πέντε πράγματα όλα κι όλα, και είναι απλά

Η καθαριότητα όπως λένε, είναι μισή αρχοντιά…

“FATsCREW” το όνομα τού συγκροτήματος και το διαβάζετε όπως γουστάρετε: FAT screw – χοντρό βίδωμα(!) ή Fats CREW – το πλήρωμα των χοντρών(!) Έχει σημασία; Μόνο για να μας υπενθυμίζει πως όλα τα πράγματα έχουν δύο όψεις και δικαίωμα στην ανάποδη γραφή και τη δεύτερη ανάγνωση…

Το μήνυμα έρχεται στ’ αυτιά μου μέσα από τα ερτζιανά. Για πρώτη φορά σε μουσικό άκουσμα ραπαριστό δε γυρνάω το κουμπί τού ραδιοφώνου… Τουτέστιν, ηλικία «κάψε με» σε αντανακλαστικά κατανόησης τού νεολαιίστικου κύματος και αναρωτιέμαι μήπως αυτή είναι μια καλή ευκαιρία προπαίδευσής μου στην αντιμετώπιση τού χάσματος γενεών, μέγα και άλυτο εις τους αιώνας των αιώνων μυστήριο, το οποίον οσονούπω αναμένω να κρούσει και τη δική μου οικογενειακή θύρα… Παραβλέπω το «μπιτ» και τα «σκρατς», τις «λούπες» και τα «μιξαρίσματα» και μπαίνω κατευθείαν στο προκείμενο: ο στίχος θίγει το φιλότιμό μου και αναγνωρίζω πως τα παιδιά που μου τον πετάνε κατάμουτρα, έχουν απόλυτο δίκιο… «Πέντε πράγματα όλα κι όλα, και είναι απλά». Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις! Ή που θα την πετύχω τη δημοσιογραφική παρουσίαση ή που θα μου βγει στο «…ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο… Ναυσικάααα!!!»

Συναντώ τους δύο ανήσυχους, ταλαντούχους νεαρούς στο κέντρο τής «όμορφης πόλης», της «πόλης με τα χίλια χρώματα», της «Κυράς της Θράκης» που βρίθει «βεβαίως βεβαίως» στο σκουπιδαριό αλλά τέλος πάντων… Εμείς κοιτάμε αψηλά… Η άλλη όψη που λέγαμε!

Είναι παιδιά χαμηλών τόνων – συνήθεις ύποπτοι τής διπλανής πόρτας – μήτε αλυσίδες τυλιγμένα, μήτε χαλκάδες στη μύτη και πορτοκαλί ουρίτσα σε ξυρισμένο κεφάλι, εμφάνιση καθόλα κομφορμιστική – άβυσσος η ψυχή τού ανθρώπου και γιατί να την βγάλουν πρώτο πάγκο στο παζάρι;;; Χιούμορ να σιγοκαίει κάτω από τα σοβαρά πρόσωπα, διαγιγνώσκω και δεν πέφτω έξω. Έχει να κάνει με τον τρόπο που κοιτάει κανείς τα πράγματα και τα τοποθετεί στο γίγνεσθαι της ύπαρξής του… Σε ποια θα αγκιστρωθεί η αντίληψή του και ποια θα μπουν στις καλένδες της κοσμοθεωρίας του. Γι’ αυτό και όταν η κουβέντα έρχεται στη θεματολογία των τραγουδιών τους, ο MCeN και ο SMC (τα μυστικοπαθή ψευδώνυμα πάντα έχουν γοητεία), απαριθμούν πρώτα τα ναρκωτικά, τη φτώχεια, τη βία, τα προβλήματα των ανθρώπων… Αυτά δηλαδή που επικοινωνούν στο hip hop κοινό τους και λυπάμαι που δεν συγκαταλέγομαι σ’ αυτό από λόγους μιας διαμορφωμένης αισθητικής που δυστυχώς κάνει τον ακουστικό μου πόρο υπερβολικά ευαίσθητο σ’ οτιδήποτε ξεφεύγει από τις φόρμες του κλασικού ροκ και του έντεχνου ελληνικού. Ευτυχώς όμως για εμένα και όλους σαν εμένα, οι FATsCREW ακούγονται από τους νέους που θα μας διαδεχθούν νομοτελειακά στη διαχείριση τής κοινωνικής συνομιλίας.

Ο 23χρονος Νίκος και ο 22χρονος Ισαάκ, ασχολούνται – αγαπώντας απόλυτα, ερασιτεχνικά δηλαδή – με τη μουσική δημιουργία και έκφραση. Γειτονόπουλα από παιδιά στους Τοξότες, συμμαθητές αργότερα στο σχολείο, φίλοι με κοινό ενδιαφέρον τη μουσική. Μεγαλώνουν και γαλουχούνται στους ρυθμούς και τις αξίες του hip hop. Το Νοέμβριο του 1998, αποφασίζουν από «δέκτες» να γίνουν οι ίδιοι «πομποί». Ραπάρουν το πρώτο τους τραγούδι μ’ αφορμή ένα περιστατικό που τους συνέβη και αντί να τους θυμώσει, προκαλεί την επαναστατημένη πλην σατυρική τους φλέβα. «Το βρήκαμε …αστείο!» λένε εν χορώ και θυμούνται: «…17 Νοεμβρίου 1998 ήταν η ημέρα που ξεκινήσαμε το γράψιμο. Το συνδυάσαμε με την επέτειο τού Πολυτεχνείου οπότε και εμείς είπαμε ‘ξεκινάμε τη δική μας επανάσταση’. Το περιστατικό που μας έτυχε θέλαμε να το σατιρίσουμε. Οι παππούδες μιας κοπέλας, μιας φίλης μας στο χωριό, μας είχαν μπερδέψει με κάποιους άλλους οι οποίοι πήγαιναν έξω από το σπίτι της και της έκαναν καντάδες και την πείραζαν. Μια βραδιά λοιπόν που περνούσαμε εμείς έξω από το σπίτι, ο παππούς της νόμιζε πως ήμασταν οι άλλοι, και μας πιάνει και μας λέει διάφορα «…μάγκες, θα σας κόψω τα πόδια» και τέτοια! Αυτό μας φάνηκε πολύ αστείο και έτσι ο Ισαάκ έβγαλε τους στίχους και το κάναμε τραγούδι». Αμφισβήτηση στις παλιομοδίτικες αξίες με βελούδινο τρόπο… Και ο δράστης γελάει με τον ίδιο του τον εαυτό βλέποντάς τον στον καθρέφτη των στίχων… Από κείνη την εποχή και μετά, με εργαλείο τον υπολογιστή, ο MCeN και ο SMC απορροφώνται από τη διαδικασία τής μουσικής έκφρασης: «…υπάρχουν πολύ καλά ελληνικά συγκροτήματα hip hop και θέλαμε κι εμείς να γίνουμε ένα από αυτά. Εγώ έγραφα τους στίχους και ο Νίκος φρόντιζε για τη μουσική επένδυση. Μετά βρισκόμασταν, ο ένας έκανε διορθώσεις στη δουλειά του άλλου και το τελικό αποτέλεσμα το γράφαμε σε mini disc», περιγράφει ο SMC και χαμογελώντας αναπολεί: «…αντί να πηγαίνω στο σχολείο – Λύκειο ήμασταν τότε – καθόμουν κι έγραφα στίχους ώρες ολόκληρες…»

Στο αρχείο τους μετρούν περί τα πενήντα «κομμάτια» άλλα επενδεδυμένα με μουσική άλλα όχι. Μέχρι στιγμής έχουν βγάλει επιλεγμένα τραγούδια τους στο κοινό τής Ξάνθης, ζωντανά σε συναυλίες στο πλαίσιο των Γιορτών Νεολαίας και των Γιορτών Παλιάς Πόλης. Παράλληλα, την αγάπη τους για τη μουσική διοχετεύουν στο ξανθιώτικο ακροατήριο από την μπάντα των Fm και τη συχνότητα τού Δημοτικού Ραδιοφώνου. Σπουδαγμένοι και οι δύο πάνω στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, βλέπουν το μέλλον όπως κάθε νέος με φιλοδοξίες και όνειρα. Προς το παρόν ο SMC έχει άλλο ένα πεντάμηνο στρατιωτικής θητείας για «να ξεμπερδεύει με τις υποχρεώσεις» ενώ ο MCeN έχοντας εκπληρώσει «το χρέος του στην πατρίδα», εργάζεται σε βιβλιοπωλείο της πόλης, «χωμένος» κυριολεκτικά μέσα στη σοφία τού κόσμου που φιλοξενεί ο Σπανίδης στην Ξάνθη. Και οι δυο τους προσβλέπουν με αισιοδοξία στο μέλλον πιστεύοντας – και τούτο διαχέεται σ’ όλη την κουβέντα που έχουμε – πως το άτομο δεν είναι απρόσωπο ενεργούμενο της ειμαρμένης και του εξουσιαστικού συστήματος… Μπορεί να προσδιορίσει με τη συμπεριφορά του την ποιότητα ζωής του στο παρόν και στο μέλλον.

Αισιόδοξο το μήνυμα από τους νεαρούς Ξανθιώτες FATsCREW που δίπλα στον καταγγελτικό στίχο τοποθετούν την πρότασή τους. Κάτω από «μπιτ» και «σκράτς», «λούπες» και «μιξαρίσματα», αναγνωρίζω την υποτιθέμενη «χαμένη» πολιτικοποίηση των σημερινών νέων.

Μήπως έχουν να πουν κι άλλα στα «ξύλινα» αυτιά μας;;;

Μαρία Β.Μπόντη

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.