«Οι γονεις των ατομων με αναπηρια, φοβουνται να μην καταληξουν τα παιδια τους σε ασυλο»

Ο Σταύρος Γιανουρίδης, είναι ψυχολόγος, προϊστάμενος του Τμήματος Φυσικής Αποκατάστασης και Επαγγελματικής Κατάρτισης του θεραπευτηρίου Χρονιών Παθήσεων (Θ.Χ.Π.) Καβάλας. Μιλά στον «Κόσμο» για την λειτουργία του Θεραπευτηρίου, αλλά και για τα Άτομα με Αναπηρίες στη χώρα μας. «Έχουν γίνει πολλά, αλλά υπάρχουν και άλλα που πρέπει να γίνουν» δηλώνει και επισημαίνει: «Το πιο βασικό είναι η αλλαγή της νοοτροπίας του κόσμου κάτι που επιτυγχάνεται μέσω της παιδείας. Ακόμη και η παιδεία μας υστερεί στο να ετοιμάσει πολίτες οι οποίοι θα σέβονται τους συμπολίτες τους με αναπηρία ή με κάποια άλλη διαφορά.»

Από πότε λειτουργεί το Θ.Χ.Π. Καβάλας;

Το Θ.Χ.Π. Καβάλας λειτουργεί από το 1996 στην Ελευθερούπολη Καβάλας, καλύπτει όλο το Νομό, τα άτομα τα οποία εξυπηρετούμε είναι άτομα με κινητικά προβλήματα και νοητική υστέρηση.

Πόσα στον αριθμό;

Έχουμε 32 άτομα στο ανοιχτό πρόγραμμα που εξυπηρετούμε καθημερινά και άλλα 20 τα οποία έρχονται σαν εξωτερικοί περιθαλπόμενοι για να κάνουν φυσικοθεραπεία, εργο-θεραπεία, κοινωνική και ψυχολογική στήριξη.

Είστε ικανοποιημένοι από τις υπηρεσίες που παρέχετε;

Σε μεγάλο βαθμό είμαστε ικανοποιημένοι γιατί εκτός από τα εργαστήρια της επαγγελματικής κατάρτισης, το εργαστήριο παραγωγής παραδοσιακών προϊόντων, το εργαστήριο κηροποιίας, το ξυλουργείο και τις θεραπείες που κάνουμε αναπτύσσουμε πάρα πολλές δραστηριότητες στην Κοινότητα. Επιδιώκουμε να είμαστε ένα ζωντανό κύτταρο όλης της περιοχής, συμμετέχουμε σε πάρα πολλές δραστηριότητες, καλούμε πάντα φορείς να έρχονται σε μας.

Πού αποσκοπεί αυτή η κινητικότητα;

Αποσκοπεί στο να καταφέρουμε να φύγουμε από την έννοια του θεραπευτηρίου. Το θεραπευτήριο είναι ένα άσυλο, ένα κομμάτι της Κοινωνίας απομονωμένο και τα άτομα αυτά είναι μακριά από την υπόλοιπη κοινωνία. Θέλουμε να αποδείξουμε ότι είμαστε ένα κομμάτι της κοινωνίας κι εμείς.

Μέσα από ποιες δράσεις;

Έχουμε ένα υπερσύγχρονο θερμοκήπιο με όλους τους αυτοματισμούς, το οποίο έγινε τα προηγούμενα χρόνια από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και το θερμοκήπιο αυτό το λειτουργούμε εμείς μαζί με τα παιδιά και τους καθηγητές του ΤΕΕ Ελευθερούπολης. Και σε άλλους τομείς επιδιώκουμε ό,τι κάνουμε να το μοιραστούμε με άλλους φορείς, με σχολεία, με την εκκλησία.

Τι θεωρείτε ότι πετύχατε;

Να είμαστε σε καλό δρόμο. Δεν έχουμε ολοκληρώσει ακόμη όλες τις διαδικασίες. Είμαστε σε καλό δρόμο ώστε να μπορέσουν τα άτομα με αναπηρία -εμείς θεωρούμε ότι είμαστε δίπλα τους- να πετύχουν να απολαμβάνουν τα δικαιώματά τους. Ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς. Πρέπει να βελτιωθούν πολλά πράγματα, τα ιδρύματα να γίνουν ακόμη καλύτερα, να έχουν περισσότερο εξοπλισμό, περισσότερο προσωπικό, περισσότερες δραστηριότητες. Επίσης, πρέπει να αντιμετωπιστεί το θέμα της δουλειάς αυτών των ατόμων, της επαγγελματικής τους αποκατάστασης, της διαβίωσής τους, όταν οι οικογένειές τους δεν θα υπάρχουν πια.

Πώς επιτυγχάνεται αυτό;

Αυτό γίνεται με τα προγράμματα ημιαυτόνομης διαβίωσης, της βελτίωσης της κοινωνίας, της προσπελασιμότητας των δρόμων, των καταστημάτων, των υπηρεσιών. Έχουν γίνει πολλά, αλλά υπάρχουν και άλλα που πρέπει να γίνουν. Το πιο βασικό είναι η αλλαγή της νοοτροπίας του κόσμου κάτι που επιτυγχάνεται μέσω της παιδείας. Ακόμη και η παιδεία μας υστερεί στο να ετοιμάσει πολίτες οι οποίοι θα σέβονται τους συμπολίτες τους με αναπηρία ή με κάποια άλλη διαφορά.

Ποια είναι η ψυχολογία αυτών των ανθρώπων;

Η ψυχολογία πολλών από αυτούς είναι σε καλή κατάσταση. Ξέρουν τα δικαιώματά τους, τα ζητούν. Παλιά κλινόταν στα σπίτια τους, δεν έβγαιναν, τώρα αρχίζουν να βγαίνουν, να απαιτούν, να διεκδικούν, αλλά δεν είναι το θέμα να διεκδικείς τα δικαιώματά σου, πρέπει να σου τα παρέχει η πολιτεία και η κοινωνία απλόχερα γι’ αυτό και προσπαθούμε να τους στηρίξουμε και να είμαστε κοντά τους. Είμαστε σε καλό δρόμο, είμαστε αισιόδοξοι.

Και το άγχος των γονιών τους;

Το άγχος των γονιών κυρίως εστιάζεται στην επόμενη μέρα, στο τι θα γίνει μετά το θάνατό τους. Οι γονείς των ατόμων με αναπηρία, φοβούνται να μην καταλήξουν τα παιδιά τους σ’ ένα άσυλο. Τα καινούργια προγράμματα που προωθούνται με την αυτόνομη διαβίωση το λύνουν αυτό το πρόβλημα, αρκεί να επεκταθούν και να φτάσουν σε σημείο να καλύπτουν όλες τις ανάγκες που υπάρχουν.

Η ελληνική κοινωνία έχει αποδεχτεί τα άτομα με αναπηρίες;

Για μένα είναι θέμα παιδείας για να γίνει. Αν μπορέσει η κοινωνία και αντιληφθεί την ύπαρξη των ανθρώπων αυτών, να έρθει σ’ επαφή με αυτά, να τα γνωρίσει και να καταλάβει ότι είναι λίγα αυτά που τους διαφοροποιούν και πάρα πολλά αυτά που τους ενώνουν και να θεωρήσει ότι και αυτοί είναι ισότιμοι πολίτες που τους σέβονται σε κάθε πράξη, σε κάθε ενέργεια, θα λυθεί ουσιαστικά το πρόβλημα.

Ποιο μοντέλο θεωρείτε πετυχημένο;

Τα μοντέλα της Βόρειας Ευρώπης και ειδικά των Σκανδιναβικών χωρών είναι πολύ προηγμένα. Απλώς σ’ εκείνες τις κοινωνίες λείπουν κάποια στοιχεία πολύ καλά της ελληνικής κοινωνίας, όπως είναι η αλληλεγγύη, το φιλότιμο, το μεσογειακό ταμπεραμέντο, το συναίσθημα. Είναι μπροστά σε υποδομές και οργάνωση αλλά δεν έχουν το συναίσθημά μας. Εμείς, αν συνδυάζαμε το δικό μας χαρακτήρα, την νοοτροπία, τον ανθρωπισμό, την πίστη μας με την δική τους οργάνωση νομίζω ότι θα ήμασταν ένα τέλειο μοντέλο.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.