«Οι Γερμανοι εφαρμοζουν τους νομους. Εδω κανει ο καθενας ο,τι θελει»

Ο Αθανάσιος Δεληαργύρης έφυγε το 1964 από τη Ροδόπη για το Αμβούργο της Γερμανίας. 43 χρόνια μετά μιλά με αγάπη για τον τόπo του, αλλά παρατηρεί και τα κακώς κείμενα, τις κακές συνήθειες που συντροφεύουν τις καθημερινές κινήσεις των Ελλήνων. «Αν το κλίμα της Ελλάδος ήταν ίδιο στη Γερμανία, κανείς από εμάς τους Έλληνες μετανάστες, δεν θα ερχόταν πίσω», δηλώνει και προσθέτει: «Τι να κάνουμε στaην Ελλάδα, να έρθουμε να δερνόμαστε; Εκεί ακολουθείς τους νόμους και τους κανόνες. Όποιος κάνει παραβάσεις στην Γερμανία, τις πληρώνει. Εδώ κάθε βήμα είναι και μισή παράβαση. Εκατό βήματα την ημέρα αν κάνει ένας Έλληνας, έκανε σαράντα, με εξήντα παραβάσεις. Εκεί στη Γερμανία είναι σαράντα το χρόνο. Γι’ αυτό και κάνω το κορόιδο, όταν έρχομαι, κάνω ότι δεν βλέπω τις παρανομίες εδώ».

Πόσα χρόνια ζείτε στο Αμβούργο;

Είμαι 43 χρόνια μετανάστης. Στην Ελλάδα και στη Ροδόπη ερχόμαστε κάθε καλοκαίρι και πιστεύω ότι σε τρία – τέσσερα χρόνια, όταν πάρω την σύνταξή μου, θα γυρίσω για πάντα εδώ. Τουλάχιστον αυτό προγραμματίζω και μακάρι να πάνε όλα καλά.

Ήταν κάτι σαν μόδα η φυγή στο εξωτερικό, η μετανάστευση ή λύση ανάγκης τότε;

Ήταν ανάγκη, όχι μόδα. Ο αδερφός έφυγε πρώτος και οι γονείς τον ακολούθησαν για να τον βοηθήσουν να τελειώσει το Γυμνάσιο, έτσι πήγα κι εγώ μαζί τους. Ο αδερφός μου σπούδασε Γιατρός κι εγώ Μηχανικός. Εμείς μείναμε στο εξωτερικό και οι γονείς μας επέστρεψαν στην Ελλάδα.

Δηλαδή ένας νέος, εκείνη την εποχή, αν ήθελε δεν θα μπορούσε να μείνει και να σπουδάσει στην Ελλάδα, να δουλέψει εδώ;

Δεν το μπορούσε. Φτώχεια υπήρχε πάντα. Ανάλογα με τα οικονομικά του καθενός. Για τους γονείς μας ήταν δύσκολο να σπουδάζουν παιδιά στο εξωτερικό και έγιναν μετανάστες.

Πώς είναι οι Γερμανοί στην καθημερινότητά τους;

Οι Γερμανοί είναι τέλειοι και το κράτος τους είναι πολύ καλό. Θα μπορούσαμε να πάρουμε πάρα πολλά παραδείγματα από τον τρόπο που λειτουργούν, από την τάξη, από την ασφάλεια, από την υπακοή, από την εφαρμογή των Νόμων.

Ενώ στην Ελλάδα;

Εμείς, όταν ερχόμαστε εδώ, το πρώτο που παθαίνουμε είναι σοκ.

Γιατί;

Από πού να αρχίσω πρώτα; Από τα αυτοκίνητα, τις μοτοσικλέτες, τη συμπεριφορά; Είμαστε πάνω στον πεζοδρόμιο, λες στον άλλο με τη μοτοσικλέτα που έρχεται κατά πάνω σου, συγγνώμη θα με πατήσεις και σου απαντά: «Και τι με νοιάζει εμένα;» Έχεις δίκιο, δεν έχεις, δεν θα το βρεις ποτέ.

Ενώ στη Γερμανία…

Μπορεί να φωνάξεις τον αστυνομικό και εκείνη την ώρα να τον «μαζέψει».

Θέμα οργάνωσης ή παιδείας τελικά;

Και τα δύο, περισσότερο θέμα εφαρμογής και υπακοής στους Νόμους. Οι Γερμανοί εφαρμόζουν τους Νόμους, εδώ δεν εφαρμόζονται, εδώ κάνει ο κάθε ένας ό,τι θέλει. Έτσι την άφησα την Ελλάδα, έτσι τη βρήκα.

Έρχεστε, όμως, και προγραμματίζετε να μείνετε εδώ για πάντα…

Θα έρθω, θα κάνω υπομονή, θα μείνω μέχρι να πιάσω κάλο στο μυαλό μου. Προκειμένου να μαλώνω και να σκάω την ψυχή μου και σε δυο – τρία χρόνια να βγάλω καρκίνο, είναι καλύτερα να πιάσω κάλο και να κάνω τον αδιάφορο.

Δηλαδή η Ελλάδα δεν έχει τίποτε καλό;

Η Ελλάδα είναι καλή να περνάς την άδειά σου και να είσαι συνταξιούχος, όλα τα άλλα, στο ενδιάμεσο, μπορούμε να τα ξεχάσουμε. Είμαστε εκατό με εκατό πενήντα χρόνια πίσω σε όλα από την Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη. Το μόνο που ξέρουμε είναι ούζο, ρετσίνα και καλούς μεζέδες.

Οι Γερμανοί τι εικόνα έχουν για μας;

Αυτά δεν τα ξέρουν οι Γερμανοί, έρχονται για δύο εβδομάδες να περάσουν ωραία στην Ελλάδα. Οι Έλληνες είναι κεφάτοι, είναι φιλόξενοι, είναι χαμογελαστοί, έτσι μας βλέπουν και μετά φεύγουν. Το μόνο προσόν που ξέρουν είναι το κλίμα μας. Ένα πολύ ωραίο κλίμα, έρχονται γι’ αυτό. Για το περιβάλλον, τη θάλασσα, τη φύση, τον ήλιο. Όλα τα άλλα τα αγνοούν.

Αν δεν είχαμε ωραίο κλίμα, δεν θα ερχόταν κανείς;

Αν το ίδιο κλίμα ήταν στη Γερμανία κανείς από εμάς τους Έλληνες μετανάστες δεν θα ερχόταν πίσω. Τι να κάνουμε στην Ελλάδα, να έρθουμε να δερνόμαστε; Εκεί ακολουθείς τους Νόμους και τους κανόνες. Όποιος κάνει παραβάσεις στη Γερμανία, τις πληρώνει. Εδώ κάθε βήμα είναι και μισή παράβαση. Εκατό βήματα την ημέρα αν κάνει ένας Έλληνας, έκανε σαράντα με εξήντα παραβάσεις. Εκεί στη Γερμανία είναι σαράντα το χρόνο. Γι’ αυτό και κάνω το κοροΐδο, όταν έρχομαι, κάνω ότι δεν βλέπω τις παρανομίες εδώ.

Έχετε Γερμανίδα σύζυγο, τι λέει για όλα αυτά;

Κάνει σχεδόν τις ίδιες παρατηρήσεις, οδηγείται και εκείνη στις ίδιες διαπιστώσεις, αλλά αγαπάει την Ελλάδα, τους Έλληνες, το περιβάλλον, τον τόπο μας. Προσπαθεί να ζήσει μαζί μου.

Υπάρχει τρόπος, κάποιο «κόλπο» που μπορούμε να ακολουθήσουμε;

Λίγο λιγότερο να βλέπουμε και να σκεφτόμαστε για να μπορέσουμε να ζήσουμε. Τι άλλο να κάνουμε; Διαφορετικά δεν γίνεται. Όσο πιο λίγα βλέπεις, τόσο πιο λίγο πληγώνεσαι. Μόνο έτσι ζεις τελικά καλύτερα.

Πρέπει να έχει ο καθένας έναν διακόπτη που τη στιγμή που πρέπει, θα μπορεί να κάνει το «κλικ» και να τον κλείνει. Να τα αφήνει όλα απ’ έξω.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.