Οι “δικοι μας” φοιτητες…
Κάθε χρόνο, ολοένα και περισσότεροι Έλληνες μουσουλμάνοι, μαθητές της Θράκης, επιλέγουν τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια για να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Στους 226 φέτος ανήλθε ο αριθμός των εισακτέων στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας. Στην επιλογή τους συνέβαλε και το γεγονός ότι νωρίτερα από τις άλλες χρονιές φέτος ανακοινώθηκαν τα ονόματα των εισαχθέντων από τη μουσουλμανική μειονότητα με το σύστημα της ποσόστωσης 0.5%. Ενώ μέχρι πέρσι τα ονόματα των επιτυχόντων ανακοινώνονταν τέλη Σεπτεμβρίου, φέτος, για πρώτη φορά, ανακοινώθηκαν στις αρχές του μήνα, ωθώντας πολλούς από τους μουσουλμάνους μαθητές που έβλεπαν ως λύση τα πανεπιστημιακά ιδρύματα της Τουρκίας να ακυρώνουν τέτοιου είδους σκέψεις και να ετοιμάζονται για την εγγραφή τους στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της Ελλάδας. Όπως αποδεικνύεται, η καθιέρωση της ποσόστωσης έχει θετικά αποτελέσματα. Ενώ το 1996 είχαν εισέλθει 67 μουσουλμάνοι μαθητές, το 1997 ο αριθμός τους αυξήθηκε στους 110, το 1998 στους 109, το 1999 στους 112. Το 2001 συνολικά 147 μουσουλμάνοι εισήλθαν στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, το 2002 εισήλθαν 176, το 2003 186, το 2004 249, το 2005 315, το 2006 425 και το 2007 345. Συνολικά, μέχρι τώρα εισήλθαν 2.547.
Ανάμεσά τους η Χαλήλ Νεσρίν, από την Βραγιά της Ροδόπης, που πέρασε στη Σχολή Λογιστικής και Χρηματοοικονομικών Σπουδών, στο Πανεπιστήμιο της Μακεδονίας, η Τοπάλ Μεμέτ Σεβάλ, πέρασε στον Τμήμα της Πληροφορικής των Ιωαννίνων και η Μουσταφά Ερσούν, φοιτήτρια πλέον στη Νομική Σχολή της Θεσσαλονίκης. Σε πολύ λίγες μέρες θα αφήσουν τα καπνοχώραφα της Βραγιάς και των Αρριανών και θα βρεθούν στα Ιωάννινα και στη Θεσσαλονίκη κάνοντας το όνειρό τους πραγματικότητα…
Χαλήλ Νεσρίν, φοιτήτρια Λογιστικής και Χρηματοοικονομικών:
«Ήθελα να μείνω στον τόπο μου, στην Ελλάδα, για να σπουδάσω»
«Ζω στην Βραγιά. Πέρασα φέτος στη Σχολή Λογιστικής και Χρηματοοικονομικών, στο Πανεπιστήμιο της Μακεδονίας. Πήγαινα στο Λύκειο Σαπών και έκανα μια μεγάλη προσπάθεια για να τα καταφέρω. Τα χρόνια του Λυκείου δεν ήταν δύσκολα. Όμως, αν δεν είχα προσπαθήσει, μπορεί να ήταν και δύσκολα. Οι γονείς μου είναι γεωργοί και μου έλεγαν συνέχεια: «Διάβασε! Διάβασε! Είμαι το δεύτερό τους παιδί. Η μεγαλύτερη αδερφή μου τώρα πηγαίνει στο σχολείο της Δεύτερης Ευκαιρίας, γιατί είχε εγκαταλείψει το σχολείο, δεν συνέχισε ποτέ στο Γυμνάσιο. Την δυσκόλευαν τα ελληνικά και δεν είχε άλλες φίλες. Εγώ είχα μια καλή φίλη και τελειώσαμε μαζί το Γυμνάσιο. Δεν με δυσκόλευαν πολύ τα μαθήματα, λίγο μόνο η Φυσική, είχε και θεωρία και μαθηματικά. Η γλώσσα δεν ήταν πρόβλημα για μένα. Όταν προσπαθείς και διαβάζεις, τίποτα δεν είναι δύσκολο. Τα ελληνικά με τα τούρκικα μπορεί να τα μαθαίνεις παράλληλα, δεν δυσκολεύτηκα με την ελληνική γλώσσα, παρά το γεγονός ότι η δουλειά στο δημοτικό σχολείο είχε ελλείψεις. Στο Γυμνάσιο έμαθα τα ελληνικά, στο δημοτικό δεν μπορούσα καν να μιλήσω. Έκανα τρεις μήνες φροντιστήριο, μιλούσα με τον μπαμπά στο σπίτι, με τις φίλες και τους καθηγητές στο σχολείο και τα έμαθα. Οι γονείς μου με προέτρεπαν να συνεχίσω για να μην έχω τη δική τους ζωή στα χωράφια. Εμένα με ενδιέφερε περισσότερο να σπουδάσω Οικονομικά και ήταν η πρώτη επιλογή μου. Η Θεσσαλονίκη δεν είναι τόσο μακριά από εμάς, τα Σαββατοκύριακα μπορώ να πηγαινοέρχομαι. Νιώθω πολύ όμορφα και μια μικρή αγωνία. Θέλω να μείνω σε Εστία.
«Θα μου λείψουν τα χρόνια του σχολείου»
Στο σχολείο δεν είχαμε διαχωρισμούς. Μιλούσαμε με όλους τους μαθητές, κάναμε παρέα και με χριστιανούς και με μουσουλμάνους. Δε γνώρισα κάποια διάκριση. Θα μου λείψουν αυτά τα χρόνια. Ήταν πολύ όμορφα και ανέμελα. Στις Σάπες υπήρχε ένα cafe και πηγαίναμε εκεί, όταν κάναμε εκδρομές. Η διασκέδασή μου ήταν κάποιοι γάμοι που γινόταν. Όνειρό μου και τότε και τώρα ήταν να ολοκληρώσω τις σπουδές μου και να έχω μια δουλειά. Ήθελα να σπουδάσω, να έχω δουλειά, να είμαι ανεξάρτητη. Η μητέρα μου λέει ότι η ζωή είναι δική μου και μπορώ να κάνω ό,τι θέλω. Με αφήνει ανεξάρτητη να αποφασίσω και νοιάζονται πολύ για το καλό μου. Για παράδειγμα, ήθελαν να σπουδάσω σε κάποιο τμήμα της Κομοτηνής για να είμαι κοντά τους, αλλά δεν με πίεσαν να αλλάξω την απόφασή μου.
«Όταν γνωρίζεις τον άλλο καλύτερα, τότε τον κατανοείς»
Στη Βραγιά ζουν μόνο μουσουλμάνοι. Δεν με δυσκόλεψε η ζωή, όταν βρέθηκα να μοιράζομαι πολλές ώρες με χριστιανούς στο σχολείο. Ίσα – ίσα, η θρησκεία δε στάθηκε ποτέ αφορμή για διαχωρισμούς. Δε με δυσκόλεψε τίποτε στη ζωή μου, επειδή είμαι μουσουλμάνα. Δεν υπήρξε καμία διάκριση εις βάρος μου. Εμείς οι άνθρωποι πρέπει πρώτα να μιλάμε, να επικοινωνούμε, να ερχόμαστε σε επαφή μεταξύ μας. Όταν γνωρίζεις τον άλλο καλύτερα, τότε τον κατανοείς. Για παράδειγμα, προσπάθησα να μιλήσω καλά τα ελληνικά, γιατί αυτό θα με έφερνε κοντά και σε άλλους ανθρώπους. Η εκμάθηση μιας γλώσσας απαιτεί προσπάθεια, δουλειά και διάθεση να μάθεις. Έχω ακόμη σχέσεις με τους καθηγητές που με βοήθησαν στο Φροντιστήριο να μάθω τα ελληνικά, με συγκίνησε πολύ το ενδιαφέρον τους.
Το μοναδικό ταξίδι που έκανα ήταν στη Σμύρνη, στην Τουρκία για μια εβδομάδα, δεν ήθελα να σπουδάσω εκεί. Ήθελα να συνεχίσω τις σπουδές μου στην Ελλάδα, γιατί ξέρω καλά τα ελληνικά. Εδώ γεννήθηκα, αυτή τη γλώσσα μιλάω, γιατί να πάω στο εξωτερικό, σε μια ξένη χώρα; Με βοήθησε και η ποσόστωση να μείνω εδώ, ήθελα να μείνω στον τόπο μου, στην Ελλάδα, για να σπουδάσω».
Μουσταφά Ερσούν, φοιτήτρια Νομικής Σχολής: «Τη ζωή στην Θράκη την λατρεύω»
«Είμαι 17 ετών και μένω στα Αρριανά. Πέρασα στη Νομική Σχολή της Θεσσαλονίκης. Τελείωσα το Λύκειο των Σαπών. Ήμουν πολύ καλή μαθήτρια στο Γυμνάσιο και μέτρια στο Λύκειο. Ήθελα να περάσω σε κάποιο Παιδαγωγικό Τμήμα, δεν τα κατάφερα και βρέθηκα στην Θεσσαλονίκη στο Τμήμα της Νομικής. Δεν σας κρύβω ότι είμαι πολύ χαρούμενη για την επιτυχία μου. Είχα πάει στην Τουρκία να γραφώ σε Σχολή, αλλά μόλις ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα και έμαθα ότι περνάω σε Σχολή της Θεσσαλονίκης, γύρισα πανευτυχής πίσω. Στην Ελλάδα υπάρχουν καλύτερα πανεπιστήμια. Εδώ γεννήθηκα, εδώ μένω, γιατί να πάω σε μια ξένη χώρα στην Τουρκία για σπουδές; Είμαι μοναχοπαίδι και οι γονείς μου είναι ευτυχισμένοι, δεν ανησυχούν καθόλου που θα σπουδάζω στη Θεσσαλονίκη, άλλωστε είναι μια πόλη πολύ κοντά, όποτε θέλουν, μπορούν να έρθουν. Είναι καλλιεργητές καπνού και ξέρω ότι είναι πολύ δύσκολη η ζωή τους, οπότε και εγώ κάνω ό,τι μπορώ για να τους κάνω χαρούμενους. Τώρα ανησυχώ και φοβάμαι για το αν θα τα καταφέρω. Είναι δύσκολη υπόθεση το πανεπιστήμιο, δεν είναι εύκολες οι σπουδές και φοβάμαι πολύ. Θα προσπαθήσω σκληρά, έχω όρεξη μεγάλη. Τώρα θα πάμε να νοικιάσουμε σπίτι.
«Οι γονείς μου θέλουν να σπουδάσω και να είμαι οικονομικά ανεξάρτητη, μετά ο γάμος»
Όπως γνωρίζετε, δεν έχουμε μια καλή εκπαίδευση στα μειονοτικά δημοτικά σχολεία, τα κενά μας είναι πολλά, όταν πηγαίνουμε στο Γυμνάσιο. Δεν αντιμετώπισα πρόβλημα με τα ελληνικά, γιατί πήγα στο φροντιστήριο και έτσι δεν δυσκολεύτηκα πολύ στο Γυμνάσιο, ήμουν πολύ καλή μαθήτρια. Στο Λύκειο, όμως, ήταν δυσκολότερα. Ευτυχώς βοηθούν οι καθηγητές. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι αντί εμείς να μαθαίνουμε σωστά ελληνικά, οι καθηγητές μας ήθελαν να μάθουν τουρκικά από εμάς και μιλούσαμε τουρκικά, ενώ θα έπρεπε να μιλάμε ελληνικά. Η 3η Λυκείου δεν ήταν εύκολη χρονιά. Πήγα στο Φροντιστήριο, γιατί το όνειρό μου ήταν να γίνω δασκάλα. Τώρα «τροποποιείται» κάπως και θα γίνω δικηγόρος. Δεν πειράζει, νέα προσπάθεια. Μόλις τελειώσω, θα βρω δουλειά και μετά θα παντρευτώ. Έχω μπροστά μου ακόμη τουλάχιστον δέκα χρόνια δουλειάς. Όταν το ακούν αυτό οι γονείς μου, δεν στεναχωριούνται, θέλουν πιο πολύ από εμένα, να βρω δουλειά, να κερδίσω χρήματα, να είμαι ανεξάρτητη, η οικογένεια θα ακολουθήσει.
Κάνω παρέα με χριστιανούς. Εντάξει, μπορεί να μην έτυχε να έρθει κανείς χριστιανός καλεσμένος στο σπίτι μου, είστε η πρώτη, αλλά αυτό δε σημαίνει κάτι. Η θρησκεία δεν ήταν αιτία για να μην κάνουμε παρέα με χριστιανούς. Είχα πολλές φίλες και πολλούς φίλους χριστιανές και χριστιανούς. Δεν αισθάνθηκα ποτέ να γίνεται κάτι εις βάρος μου λόγω της θρησκείας. Ίσα – ίσα τη ζωή στη Θράκη την λατρεύω. Η ζωή στο χωριό είναι εύκολη, άνετη, την πόλη δεν την φοβάμαι. Δεν νομίζω ότι θα δυσκολευτώ στη Θεσσαλονίκη.
Δεν έχω ταξιδέψει κάπου αλλού παρά μόνο στην Τουρκία. Για την Ευρωπαϊκή Ένωση που με ρωτάτε έχω μεγάλο ενδιαφέρον. Μ’ αρέσει που η χώρα μου, η Ελλάδα είναι μέλος της Ε.Ε., είναι εύκολο να επικοινωνούμε με άλλους λαούς, άλλες χώρες. Ό,τι βοηθάει την επικοινωνία είναι καλό να γίνεται. Είναι καλό να έρχονται οι άνθρωποι κοντά ο ένας στον άλλον. Για την μουσουλμάνα γυναίκα που με ρωτήσατε, πιστεύω ότι η γυναίκα με τον άνδρα έχουν ίδια αξία. Μπορούν και οι δυο να συνυπάρχουν κάνοντας τα ίδια. Δεν είναι ο άντρας στη ζωή μας ο ανώτερος, αυτό που λατρεύουμε. Στα παλιά χρόνια έβλεπαν τον άνδρα σαν Θεό. Στα χρόνια μας είναι όλα καλύτερα, δουλεύουν και οι δυο και η θέση της γυναίκας έχει βελτιωθεί. Είμαι ευτυχισμένη που είμαι γυναίκα».
Τοπάλ Μεμέτ Σεβάλ, φοιτήτρια Πληροφορικής: «Η Ελλάδα είναι ο τόπος μου, θέλω να σπουδάσω εδώ, δεν θα πάω στη Τουρκία»
«Μένω στα Αρριανά, πήγα στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο των Σαπών. Πέρασα στα Ιωάννινα, στο Τμήμα της Πληροφορικής. Ήταν η 3η μου επιλογή και χάρηκα που τα κατάφερα και οι δυο πρώτες ήταν σχολές πληροφορικής σε άλλες πόλεις. Οι γονείς μου ασχολούνται με την καλλιέργεια των καπνών και τους βοηθούσα και εγώ, όσο μπορούσα. Μου έλεγαν συνέχεια: «Διάβασε – διάβασε για να έχεις μια καλύτερη ζωή». Ο γάμος μπορεί να περιμένει, προηγούνται οι σπουδές για να έχουμε μια καλύτερη ζωή. Προσπάθησα πολύ για να πετύχω την εισαγωγή μου. Διάβασα πάρα πολύ και πέρασα. Πήγαινα φροντιστήριο, είχα μαθηματικά κατεύθυνσης, φυσική κατεύθυνσης, έκθεση, μαθηματικά γενικής, προγραμματισμό και παρακολουθούσα και στο σχολείο και στο φροντιστήριο, γιατί με δυσκόλευαν πάρα πολύ, αλλά τα κατάφερα. Τώρα είμαι πολύ ευτυχισμένη. Περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία να πάω στην πόλη των Ιωαννίνων και να ασχολούμαι με τους υπολογιστές. Νομίζω ότι αν γίνω καλή, θα μπορέσω να εργαστώ πολύ γρήγορα. Οι γονείς μου είναι πολύ χαρούμενοι, γιατί είμαι και εγώ χαρούμενη. Μπορεί στα Ιωάννινα να έρθει και η μαμά μαζί μου, τουλάχιστον τον πρώτο καιρό.
«Στο σχολείο ήμασταν όλοι μαζί»
Επειδή είναι χωριό, δεν αντιμετωπίζουμε πολλά προβλήματα. Εντάξει, λείπουν οι χώροι διασκέδασης, πηγαίνουμε στις Σάπες και στην Κομοτηνή. Κάνω παρέα και με χριστιανούς και με μουσουλμάνους. Στο σχολείο ήμασταν όλοι μαζί. Κάθε φορά που είχα ένα πρόβλημα, το μοιραζόμουν μαζί τους. Η ζωή των αγροτών είναι πάρα πολύ δύσκολη και αυτό το γνωρίζαμε τα περισσότερα παιδιά, γι’ αυτό και προσπαθούσαμε πολύ. Είναι καλή η ζωή στο χωριό, με προβληματίζει, όμως, το πρόβλημα της φτώχειας που μαστίζει τον πλανήτη, ελπίζω με την πρόοδο της τεχνολογίας να γίνουν καλύτερα τα πράγματα.
«Πήγα τέσσερα χρόνια φροντιστήριο για να μάθω ελληνικά»
Δε δυσκολεύτηκα με την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, γιατί πήγα τέσσερα χρόνια φροντιστήριο για να μάθω ελληνικά. Το ήθελαν και οι δικοί μου, το ήθελα και εγώ πολύ. Αν θέλεις να μιλήσεις καλά ελληνικά, πρέπει να κάνεις πρακτική, διαβάζω και εφημερίδες, παρακολουθώ τα κανάλια. Δεν με ενδιαφέρει πολύ η πολιτική, παρακολουθώ, όμως, για να ξέρω. Αντιθέτως, μ’ αρέσει ό,τι έχει σχέση με τους υπολογιστές. Μ’ αρέσει πάρα πολύ το αντικείμενο και ελπίζω να τα καταφέρω με τις σπουδές. Όταν τελειώσω, θα επιστρέψω στον τόπο μου να εργαστώ. Αν έχω μια καλύτερη ευκαιρία – πρόταση για να εργαστώ στη Θεσσαλονίκη ή στην Αθήνα, δεν νομίζω να τη δεχτώ, θα γυρίσω πίσω. Την αγαπώ πολύ τη Ροδόπη. Δεν είναι τυχαίο ότι επέλεξα να συνεχίσω εδώ τις σπουδές μου, παρά το γεγονός ότι είχα γραφτεί σε Τμήμα της Τουρκίας. Επειδή θα μείνω στην Ελλάδα, επειδή η Ελλάδα είναι ο τόπος μου, θέλω να σπουδάσω εδώ, δεν θα πάω στην Τουρκία».
Μαρία Νικολάου
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
