Οι χαρες της ζωης στη «Μικρη πλατεια» του Γκολντονι

Σε μια φανταστική μικρή πλατεία, με υπαρκτά σπίτια της Κομοτηνής του ΄60, «βγαλμένα» μέσα από φωτογραφίες, στήθηκε ένα φανταστικό σκηνικό για το έργο «Η μικρή πλατεία» του Γκολντόνι από την Όλγα- Μαρία. Μετά το «Γαϊτανάκι», στη δεύτερη δουλειά της αισθάνεται πιο οργανωτική κι έτοιμη ν’ αντιμετωπίσει την πρόκληση της μεταφοράς ενός έργου της βενετσιάνικης κοινωνίας των μέσων του 18ου αιώνα στην Κομοτηνή της δεκαετίας του 1960. Στήθηκε μια όμορφη πλατεία, που δίνει την ευκαιρία στους κατοίκους- ηθοποιούς της να εκφράσουν τη χαρά της ζωής και γιατί όχι την υπέρβαση, εικόνα που παραπέμπει και στην Κομοτηνή των χρόνων εκείνων.



Η Όλγα- Μαρία Αγγελίδου έχει την επιμέλεια των σκηνικών και των κουστουμιών στην παράσταση «Η μικρή πλατεία» που ανεβαίνει από το ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής με πρώτη παράσταση στο Φανάρι την ερχόμενη Κυριακή.

Μιλώντας μαζί της για τη θεατρική παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ μάς προδιέθεσε να βρεθούμε αντιμέτωποι μπροστά στο γοητευτικό σκηνικό από ένα κομμάτι μιας επαρχιακής πόλης με το γνωστό πολυπολιτισμικό της χαρακτήρα, μέσα από το οποίο θα προβάλουν άνθρωποι καθημερινοί, αλλά δεν θα απουσιάζει και το στοιχείο του φανταστικού.

Το έργο του Γκολντόνι προσαρμόστηκε στην εποχή του ΄60 και συγκεκριμένα στη Θράκη. «Βλέπουμε σπίτια προσαρμοσμένα στο περιβάλλον της Κομοτηνής. Τα κουστούμια ακολουθούν τα χαρακτηριστικά της εποχής και τα ρούχα που φορούσαν οι γυναίκες στις γειτονιές, άρα και στη μικρή μας πλατεία. Δεν βλέπουμε τα στοιχεία της μόδας, γιατί το έργο διαδραματίζεται σε μια φτωχή γειτονιά». Τα περισσότερα κοστούμια αγοράστηκαν ή πρόκειται για προσαρμογές κάποιων ρούχων από το βεστιάριο του ΔΗΠΕΘΕ. Οι φωτογραφίες των σπιτιών είναι από το αρχείο της Όλγας- Μαρίας και του Πασχάλη Αγγελίδη.

Μαγαζάκια, περίπτερα, υφασματοπωλεία ήταν η αρχή για να στηθεί το σκηνικό, «στο οποίο κυριαρχεί η φθορά του χρόνου πάνω στους τοίχους για να μην αποτελεί μία απλή λαϊκή μεταφορά και να φαίνεται η σύγκρουση που υπάρχει στο κείμενο. Στην πορεία της δουλειάς το σκηνικό έγινε πιο αφαιρετικό. Το απαλλάξαμε από το φολκλορικό στοιχείο με τις ταμπέλες, ώστε ο θεατής να επικεντρώσει το ενδιαφέρον του στην παρακολούθηση της παράστασης».

Το σημαντικό είναι ότι τα πραγματικό στοιχείο παραμένει, μέσα από το χρώμα παλιών σπιτιών με φθαρμένους τοίχους. Το γκρι κυριαρχεί επιτρέποντας στο φωτισμό να λειτουργήσει σωστά, χωρίς να «σκεπάσει» την εξέλιξη. «Τα αντικείμενα είναι λιτά, τραπέζια και δίσκοι που βγαίνουν μέσα από το σπίτι από τις νοικοκυρές σύμφωνα με τη δράση του έργου. Το σκηνικό είναι λειτουργικό, ανοίγει η πόρτα και κυκλοφορούν οι ηθοποιοί, ή ανοίγει το παράθυρο, όπως σ’ ένα κανονικό σπίτι, για να τινάξει η νοικοκυρά ένα σεντόνι».

Με δεδομένο ότι η παράσταση θα περιοδεύσει η Όλγα- Μαρία δεν στάθηκε σ’ ένα διακοσμητικό σκηνικό, αλλά επέλεξε να μετακινείται και να παρουσιάζει το σύνολο. Ξύλο, πανιά και χρώμα ήταν τα υλικά για την αναπαράσταση της Κομοτηνής πριν τέσσερις δεκαετίες.

Οι αντιθέσεις και το φανταστικό

Επικεντρώνοντας στις αντιθέσεις των χαρακτήρων, σημειώνει ότι οι τρεις από αυτούς είναι μη πραγματικοί και προσδίδουν άλλη δράση στην εξέλιξη της υπόθεσης. «Είναι φανταστικά πρόσωπα, δεν υπάρχουν, δεν είναι κομμάτι της τοπικής κοινωνίας. Ο κόμης είναι το μέσο που ενώνει τους δύο φανταστικούς ήρωες με τους πραγματικούς». Καθοριστικό ρόλο παίζει και η επιλογή του χρώματος: «Αυτοί οι τρεις χαρακτήρες είναι ντυμένοι σε λευκά χρώματα, αλλά στον κόμη υπάρχουν πινελιές από κόκκινο ή μπορντό».

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.