«Οι ανθρωποι αισθανονται τωρα μεγαλυτερη αναγκη να συναντιουνται»

Τα παραδοσιακά καφενεία επιστρέφουν. Μια μετά την άλλη οι γειτονιές αποκτούν τους δικούς τους χώρους συνάντησης. Παραδοσιακά καφενεία ιδανικά για συζητήσεις, ούζο και καλή συντροφιά. Με μπροστάρηδες τα μέλη πολιτιστικών και αθλητικών συλλόγων δεκάδες «στέκια» έχουν δημιουργηθεί στη Ροδόπη παίρνοντας γλυκιά «εκδίκηση» από τα μοντέρνα και πανάκριβα στις τιμές cafe. «Ο κόσμος έχει ανάγκη την παρέα, φτάνει πια με την απομόνωση» δηλώνει ο κ. Αθανάσιος Κυριακίδης, συνταξιούχος δάσκαλος και εξηγεί ότι το δικό τους στέκι είναι ένας χώρος, η λειτουργία του οποίου ξεκίνησε με πρωτοβουλία του Συλλόγου Καππαδόκων και στη συνέχεια, εξελίχθηκε σε στέκι όλων. «Τώρα έρχονται εκτός από τους Καππαδόκες και Σαρακατσάνοι και Πόντιοι», δηλώνει και μιλά στον «Κόσμο» με αγάπη για την παράδοση, τους μαθητές και το σχολείο…

Πόσα μέλη έχει ο Σύλλογός σας;

Εν ενεργεία 300 μέλη, κυρίως Καππαδόκες. Εδώ και πέντε έξι χρόνια ο Σύλλογός μας μετονομάστηκε σε: «Σύλλογο Καππαδόκων και Μικρασιατών», με αποτέλεσμα να προστεθούν κι άλλα μέλη που κατάγονται από τη Μικρά Ασία. Ο Σύλλογος βέβαια ιδρύθηκε προ του 1980 από Καππαδόκες.

Κι από εκδηλώσεις πώς πάτε;

Κάνουμε αρκετές δραστηριότητες κύρια στο χωριό Ασκητές. Εκεί γίνονται οι καλύτερες και οι μεγαλύτερες δραστηριότητες του Συλλόγου.

O χώρος αυτός πώς λειτουργεί;

Ο χώρος αυτός λειτουργεί σαν καφενείο και είναι το στέκι των Καππαδοκών. Ο καταλληλότερος χώρος για συζητήσεις που αφορούν στην «Πατρίδα».

Μόνο Καππαδόκες είναι οι θαμώνες;

Έρχονται και Σαρακατσάνοι και Πόντιοι και Θρακιώτες. Συχνάζουν συμπολίτες μας χωρίς διακρίσεις. Είναι ένα παραδοσιακό καφενείο με τάβλι, χαρτιά, ουζάκι.

Τι συζητάνε στις κουβέντες τους;

Οι μεγαλύτεροι λένε παλιές ιστορίες. Αναμνήσεις από την «Πατρίδα», που επιστρέφουν, βοηθούν σ’ αυτό οι δυο – τρεις πρώτης γενεάς πρόσφυγες που έχουν απομείνει, με πρώτο και καλύτερο τον μπάρμπα Σταύρο. Είναι η ιστορία της Καππαδοκίας για μας. Λένε ακόμη και παραμύθια στην τουρκική για καλύτερη απόδοση.

Στις μέρες μας έχουμε ανάγκη από παρέα;

Οπωσδήποτε! Τα χρόνια που περνάμε είναι δύσκολα και αυτή η ανάγκη της συνάντησης των ανθρώπων, μέρα με τη μέρα, γίνεται μεγαλύτερη. Οι οικονομικοί λόγοι, οι δυσκολίες, η ψυχική απομάκρυνση για ένα διάστημα έχουν δυσκολέψει τη ζωή με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να αισθάνονται τώρα μεγαλύτερη ανάγκη να συναντιούνται.

Και οι πολιτιστικοί σύλλογοι πώς «εισπράττουν» αυτό το γενικότερο κλίμα που μου περιγράψατε;

Οι πολιτιστικοί σύλλογοι περνούν μια κρίση. Ίσως να οφείλεται στο γεγονός ότι τη δεκαετία του ‘80 παρουσιάστηκε μια μεγάλη «άνθιση» δημιουργίας συλλόγων με αποτέλεσμα να διασπαστεί ο κόσμος και να επέλθει ένας κορεσμός και στα πολιτιστικά. Παρά το γεγονός ότι ο Δήμος βοηθάει τους Συλλόγους, επήλθε στασιμότητα.

Οι νέοι ενδιαφέρονται για την παράδοση;

Οι νέοι δυστυχώς δεν ενδιαφέρονται για την παράδοση. Ελάχιστοι είναι αυτοί που ενδιαφέρονται και αυτό οφείλεται στην οικογένεια.

Για σας τι είναι η παράδοση;

Δεν μπορώ να το εκφράσω με λόγια, είναι τα πάντα. Ό,τι το καλύτερο. Αυτό που μπορεί να μας κρατήσει στις ρίζες μας και να μας κάνει ακόμη και τη ζωή μας πιο απλή.

Κίνδυνος να αρνηθούμε το διαφορετικό, το άλλο, ελλοχεύει;

Όχι μόνο δεν μας απομακρύνει από τον συνάνθρωπό μας, αλλά ίσα- ίσα μας φέρνει πιο κοντά τον έναν κοντά στον άλλο, το να θέλει ο ένας να γνωρίσει την παράδοση του άλλου. Πιστεύω ότι μέσα από την παράδοση οι άνθρωποι πλησιάζουν ο ένας τον άλλον περισσότερο.

Πολλά λέγονται και γράφονται για τη δουλειά του δασκάλου. Τι λέτε, είναι δύσκολο το επάγγελμά σας;

Ήμουν δάσκαλος 34 χρόνια, μπορώ να πω ότι είναι δύσκολο, αλλά είναι και ευχάριστο. Είναι πάρα πολύ ευχάριστο γιατί δουλεύεις με παιδιά και είναι ό,τι

καλύτερο να δίνεις τη χαρά και να βλέπεις τα μάτια των παιδιών να λάμπουν και να χαμογελάνε.

Έχετε πολλά χρόνια ακόμη διδασκαλίας μπροστά σας;

Δυστυχώς ήδη έχω υποβάλει την παραίτησή μου. Θα μου λείψει το επάγγελμά μου.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.