Οι 15 μερες ενος Μαυρου Δεκεμβρη

Σαββάτο, 6 Δεκεμβρίου 2008. Μία ημέρα και μία νύκτα που θα καταγραφεί ως μαύρη σελίδα στη σύγχρονη ιστορία μας. Ένα αμούστακο παιδί πέφτει θύμα της τυφλής βίας. Ένα σπίτι μαυροντύνεται. Ένας συρφετός πολιτικάντηδων άδει αναίσχυντα. Ένα τσούρμο παραθυροδικεία σαν όρνεα σπεύδουν να αρπάξουν λεία. Μία μάζα βολεμένων ξαπλώνονται θορυβημένοι στον καναπέ με το τηλεκοντρόλ στο χέρι.

Απ’ την Καλαμάτα μέχρι την Αλεξανδρούπολη, απ’ την Κέρκυρα ως την Ρόδο 40.000 χιλιάδες παιδιά ξεχύνονται στους δρόμους. Αυτά τα παιδιά που συστηματικά ευνουχίσαμε μέσα στην ευμάρεια της τεχνολογίας και της κουλής παιδείας. Αυτά τα παιδιά που τα διδάξαμε ως πρότυπο τη ρεμούλα και τη λάσπη, στην οποία εκούσια κυλιστήκαμε τα τελευταία (τουλάχιστον) 30 χρόνια.

64 χρόνια και 2 ημέρες μετά τον Μαύρο Δεκέμβρη του’44, η Αθήνα βάφεται ξανά στο αίμα. Το αίμα δεν παύει να είναι αίμα, είτε ανήκει σε εκατό ανθρώπους είτε σε ένα παιδί. Αυτά τα παιδιά βγαίνουν στους δρόμους να βροντοφωνάξουν ένα ηχηρό «Φτάνει πια. Ως εδώ και μη παρέκει!», με την ελπίδα να μας συγκινήσουν, να αφήσουμε για λίγο τη βόλεψη του καναπέ και να ξεχυθούμε όλοι μαζί λαοθάλασσα στους δρόμους. Οργή λαού, οργή Θεού. Μήπως και κανείς συγκινηθεί!

Όπως τότε, το Νοέμβρη του’73, όταν, στο Πολυτεχνείο, πριν από το μοιραίο τέλος, έσπευσε μια θάλασσα ανθρώπων να πλαισιώσει τους εξεγερμένους νέους. Κι ύστερα η τηλεόραση – κρατική τότε – για μέρες ολόκληρες δείχνανε τις καταστροφές που έκαναν οι «αλήτες και οι κομμουνιστές». Σήμερα κατά παρόμοιο τρόπο η ιδιωτική τηλεόραση μασάει και ξαναμασάει τις καταστροφές από τους «κουκουλοφόρους». Θαρρείς και κανείς δεν ξέρει, από τη μακροχρόνια πρακτική, ότι οι κουκουλοφόροι αποτελούν παρακρατικό εργαλείο της εκάστοτε κρατούσας εξουσίας.

Τότε λέγανε: «Ένα, δύο, τρία, πολλά Πολυτεχνεία» εννοώντας πως πρέπει να ξεσηκωθεί ο κόσμος μαζικά. Σήμερα αυτή η φράση έχει αποκτήσει ακόμη μία διάσταση: Πρέπει να ξεσηκώνεται ο κόσμος μαζικά και διαχρονικά. Να ξεσηκώνεται κάθε φορά που το σύστημα διαχείρισης ξεπερνάει κάθε όριο αναισχυντίας. Κάθε φορά που χαρίζει τα πάντα στους λίγους και προσπαθεί να ξεζουμίσει τους πολλούς μη έχοντες. Κάθε φορά που χαρίζει 28 δις στο πλέον τοκογλυφικό σύστημα του δυτικού κόσμου (επιτόκιο κατάθεσης 1,5% επιτόκιο δανεισμού 19%) ενώ από την άλλη θα βάλει ακόμη και τους άνεργους να πληρώσουν αλογοσκουφικό φόρο (όπως λέγανε επί Οθωμανοκρατίας κεφαλικό φόρο)!

Οι Έλληνες και όλοι οι κάτοικοι αυτής της χώρας πρέπει να μάθουμε να αντιδράμε και να δείχνουμε τη δυσφορία μας.

Οι τρόποι είναι πολλοί και ειρηνικοί. Σκεφθείτε τι αποτέλεσμα μπορεί να έχει ένα μποϋκοτάρισμα σε κάποια προϊόντα αισχροκέρδειας.

Ή να βγούμε μαζικά σε συλλαλητήρια.

Ή να κλειστούμε πάνδημα στα σπίτια μας.

Ή να κλείσουμε για μία ώρα το ηλεκτρικό ρεύμα, το τηλέφωνο και το κινητό! Αρκεί μόνο να υπάρχει το στοιχείο της μαζικότητας. Γιατί η αλλαγή πρώτα ξεκινά από τον εσωτερικό μας κόσμο, κι ύστερα εκδηλώνεται στους γύρω μας. Θέλει πράγματι «αρετή εκτός από τόλμη». Και η νέα γενεά απέδειξε πως διαθέτει τόλμη. Ας τους πλαισιώσουμε!

Η 6η Δεκεμβρίου 2008 δεν κόπασε ακόμη. Το κέντρο της Αθήνας ακόμη μετρά τις πληγές του. Τα συνεργεία προσπαθούν να μαζέψουν τα αποκαΐδια και να ξεπλύνουν τα χημικά που έχουν ποτίσει τα ντουβάρια και το οδόστρωμα και εξακολουθούν να προκαλούν δάκρυα και δύσπνοια. Φοιτητές περιφρουρούν τα πανεπιστημιακά κτήρια για τον φόβο των «γνωστών αγνώστων». Οι λίγες φωνές της αλήθειας ξεσκεπάζουν ταυτότητες κουκουλοφόρων.

Τα καναλοδικεία εξακολουθούν να τυμβορυχούν. Οι πολιτικάντηδες κάνουν τις αθώες περιστερές σαν τις πρώην πόρνες που μιλούν για την παρθενία τους. Η φτώχεια καραδοκεί. Και το αύριο εξακολουθεί να παραμένει αβέβαιο! Ξυπνήστε, ρεεεεεε!

Ξάνθη,

18 Δεκεμβρίου 2008.

Νικόλαος

Θ. Κωνσταντινίδης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.