Οχι στις ΕΟΖ που λειτουργουν στο πλαισιο της Πολωνιας

Ο Σάββας Ρομπόλης είναι καθηγητής οικονομικών κοινωνικής πολιτικής του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, επιστημονικός διευθυντής στο Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ και διδάκτορας οικονομικών επιστημών του ΙΧ Πανεπιστημίου των Παρισίων. Αύριο ο κ. Ρομπόλης είναι καλεσμένος από τα Εργατικά Κέντρα των νομών της Θράκης προκειμένου να μιλήσει για τις ΕΟΖ στην Αλεξανδρούπολη. Με αφορμή την επίσκεψή του αυτή μίλησε στον «Παρατηρητή της Θράκης» όπου ανέπτυξε την επιχειρηματολογία του για τις ενστάσεις του στο θέμα της λειτουργίας των ΕΟΖ αλλά και για τις επιπτώσεις που θα επιφέρουν σε μια περιοχή όπως αυτή της Θράκης. Συγχρόνως ο κ. Ρομπόλης μίλησε και για το θέμα των ημερών που αφορά την έντονη συζήτηση στον ιδιωτικό τομέα αναφορικά με το κόστος εργασίας.

Η ένστασή μας για τις ΕΟΖ στηρίζεται στην εμπειρία που υπάρχει παγκοσμίως

ΠτΘ: κ. Ρομπόλη θα ήθελα να μου πείτε γιατί αντιτίθεσθε στη δημιουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών, τη στιγμή μάλιστα που η ανεργία θεριεύει, η αποβιομηχάνιση ιδιαίτερα στη Θράκη έχει χτυπήσει ταβάνι και ο κόσμος βρίσκεται στα όρια μιας οικονομικής ασφυξίας; Δεν θα ήταν μια εναλλακτική λύση ώστε να υπάρξουν δουλειές και πάλι και να αναθερμανθεί η τοπική κοινωνία;
Σ.Ρ.: Η αντίρρηση δεν αφορά στην αναπτυξιακή και επενδυτική αναζωογόνηση ούτε της Θράκης, ούτε της Πελοποννήσου ούτε καμιάς περιφέρειας της χώρας μας. Οι ενστάσεις μας και οι διαφωνίες μας έχουν σαν βάση την εμπειρία των 3500 Ειδικών Οικονομικών Ζωνών που υπάρχουν στον πλανήτη και ιδιαίτερα των 14 Ειδικών Οικονομικών Ζωνών που υπάρχουν στην Πολωνία και έχουν υπογραφεί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η Πολωνία είναι η μόνη χώρα μέλος της ΕΕ που έχει ΕΟΖ αυτή τη στιγμή, δεν μιλώ για τα Σκόπια που δεν είναι μέλος της ΕΕ. Βάσει αυτής της εμπειρίας διαπιστώνουμε από το περιεχόμενο των συμβάσεων ότι συνδέεται η εγκατάσταση επιχειρήσεων με την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και επίσης στις ΕΟΖ της Πολωνίας με την μη ύπαρξη συνδικάτου για τους εργαζόμενους σε αυτές. Αυτοί είναι οι λόγοι της ένστασής μας. Εάν επομένως έχουμε μια επενδυτική αναζωογόνηση, η οποία μπορεί να εντάσσεται σε ένα περιφερειακό αναπτυξιακό σχέδιο της χώρας μας δεν νομίζω ότι μπορεί κάποιος να προβάλλει αντιρρήσεις, εφόσον θα σεβαστούν τους κανόνες είτε αυτοί είναι φορολογικοί είτε αφορούν στην τιμή της ενέργειες είτε στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και στις συλλογικές συμβάσεις είτε στην κοινωνική ασφάλιση.

Δεν μπορούμε να δεχθούμε την απαγόρευση σωματείου από το εσωτερικό δίκαιο

ΠτΘ: Θα κάνω δύο επισημάνσεις σε αυτά που είπατε. Το καλοκαίρι στην Κομοτηνή κάηκε μια πολύ μεγάλη βιομηχανία και το σοβαρότερο που προέκυψε ήταν ότι οι εργαζόμενοι σε αυτήν δεν είχαν σωματείο. Ένα άλλο παράδειγμα η DIANA που αυτές τις ημέρες κλείνει από τον κ. Ζερίτη και μετά από 30 χρόνια λειτουργίας αποδεικνύεται ότι οι 110 εργαζόμενοι δεν είχαν σωματείο. Θέλω να πω ότι ακόμη και σε συνθήκες μη ύπαρξης ΕΟΖ η εργοδοτική αυθαιρεσία είχε αναπτυχθεί τόσο πολύ στο πλαίσιο της επιχειρηματικής ικανότητας που δεν τους είχε δώσει την δυνατότητα να λειτουργούν σωματεία. Άρα σε τι θα λειτουργούσε πιο επιβαρυντικά η ύπαρξη των ΕΟΖ προς τις εργαζόμενους;
Σ.Ρ: Εμείς αυτό που διεκδικούμε και διεκδικούν και τα συνδικάτα είναι η μη θεσμοποίηση της παρανομίας. Τα δύο τελευταία χρόνια βλέπουμε να υπάρχει απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, υπονόμευση των κλαδικών συμβάσεων ή η υπονόμευση που αποπειράται να γίνει με την Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας όπου ουσιαστικά οι εργοδότες θέλουν να νομιμοποιούν την παρανομία τους. Επομένως δεν μπορεί το συνδικάτο, και θεωρώ ότι ο κάθε καλόπιστος το κατανοεί αυτό, να δεχθεί στο εσωτερικό δίκαιο της χώρας να υπάρχει μια διάταξη που να καθορίζει ότι απαγορεύεται να γίνει σωματείο στην τάδε επιχείρηση. Αν δεν γίνεται για τους διάφορους λόγους που περιγράψατε δεν γίνεται. Δεν μπορεί όμως να δεχθεί κανείς να ορίζει το εσωτερικό δίκαιο την απαγόρευση του σωματείου ή οτιδήποτε άλλο.

ΠτΘ: Οι ΕΟΖ έρχονται φέρνοντας μαζί τους τα παρελκόμενα αυτά που περιγράφετε; Είναι εκ των ων ουκ άνευ ότι δεν θα υπάρχει συνδικαλισμός, ότι θα υπάρχουν μισθοί Κίνας, ότι δεν θα υπάρχει δυνατότητα προκειμένου να αναπτυχθεί το τοπικό κεφάλαιο και οι επενδύσεις θα έχουν χαρακτήρα μόνο εκμετάλλευσης από εκείνους που θα έρχονται από το εξωτερικό να επενδύσουν; Όλα αυτά είναι δεδομένα ή μπορεί να αποτελέσουν μέρος καινούργιου εσωτερικού δικαίου που θα καθορίζει αυστηρά το πλαίσιο λειτουργίας των ΕΟΖ για παράδειγμα στη Θράκη;
Σ.Ρ.: Δεν γνωρίζουμε ακριβώς ποιο πλαίσιο θα τις διέπει. Εμείς αυτό που θέλουμε να αναδείξουμε έχοντας την εμπειρία άλλων χωρών στον πλανήτη αλλά και πιο κοντά μας στην Ευρώπη είναι ότι δεν μπορούμε να δεχθούμε και να συμφωνήσουμε το πλαίσιο που υπάρχει στις 14 ΕΟΖ της Πολωνίας. Εάν διαμορφωθεί ένα άλλο πλαίσιο που θα είναι αυτό που λέμε εμείς ορθολογικό και κοινωνικά αποτελεσματικό και θα σέβεται τους κανόνες δεν υπάρχει καμία αντίρρηση. Είπα και προηγουμένως ότι δύσκολα θα μπορέσει κάποιος να υποστηρίξει τη μη αναζωογόνηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας σε οποιαδήποτε περιοχή της χώρας, εφόσον οι επενδυτές ή ο επενδυτής σέβονται το πλαίσιο των εργασιακών σχέσεων, το πλαίσιο της φορολογίας, των αμοιβών, της κοινωνικής ασφάλισης.

ΕΟΖ, ανάπτυξη της Θράκης και γεωπολιτική της θέση

ΠτΘ: Γιατί κατά την άποψή σας κ. Ρομπόλη έχει εγερθεί το τελευταίο διάστημα μείζον ενδιαφέρον από γερμανικούς επιχειρηματικούς ομίλους για την Ελλάδα στο πλαίσιο των ΕΟΖ; Γιατί η Ελλάδα είναι στο κέντρο της συζήτησης; Οι ΕΟΖ συνδέονται πάντοτε με χώρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα κρίσης όπως αυτά της χώρας μας;
Σ.Ρ.: Το ένα είναι αυτό που είπατε. Υπάρχουν αυτά τα ζητήματα της κρίσης και άρα δημιουργούνται συνθήκες αναζήτησης επενδυτών για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της ανεργίας που έχει λάβει εκρηκτικές διαστάσεις και οι προβλέψεις μας που είχαμε κάνει από το 2009 δυστυχώς επαληθεύονται και νομίζω ότι θα επαληθευτούν και για το 2012. Το άλλο θέμα αφορά στην στρατηγική που χαράσσει η Γερμανία στις περιφερειακές της χώρες. Δεν γνωρίζω αυτή τη στιγμή τον κλαδικό προσανατολισμό που θα έχουν, ξέρω όμως για παράδειγμα τον κλαδικό και παραγωγικό που έχουν οι ζώνες που έχουν γίνει στην Πολωνία και αφορούν κυρίως στον βιομηχανικό τομέα. Εδώ ακούω ότι τους ενδιαφέρει κυρίως το θέμα της ενέργειας, φωτοβαλταϊκά, ήλιος, η μεταφορά της ενέργειας. Από τη στιγμή που όλες οι προβλέψεις ακόμη και του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας είναι ότι μέχρι το τέλος της δεκαετίας η τιμή της βασικής πηγής ενέργειας, δηλαδή του πετρελαίου, θα ανεβεί και θα επηρεάσει αρνητικά τα κόστη και τα κόστη παραγωγής των βόρειων χωρών της Ευρώπης, επομένως θέλουν να δημιουργήσουν συνθήκες υποκατάστασης αυτού του βασικού προϊόντος είτε στην Πελοπόννησο είτε στην Ήπειρο, όπου υπάρχει ένα ενδιαφέρον, είτε στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Δεν ξέρω ποιος θα είναι ο κλαδικός και παραγωγικός προσανατολισμός αυτών των επενδύσεων. Και το τρίτο σημείο για τη συγκεκριμένη περιφέρεια που θα πρέπει να προσέξει κανείς, και εσείς θεωρώ ότι το καταλαβαίνετε περισσότερο, είναι το θέμα της συσχέτισης ανάπτυξης και γεωπολιτικής θέσης της συγκεκριμένης περιφέρειας. Το θέμα αυτό θα μπορούσε κανείς να μην το βάλει σαν μεταβλητή στις επιλογές του για παράδειγμα στην Πελοπόννησο αλλά στην Ανατολική Μακεδονία θα πρέπει να έχουμε και αυτή τη μεταβλητή σε όλα τα άλλα κριτήρια που θα έχουμε για την ανάπτυξη της συγκεκριμένης περιοχής.

ΠτΘ: Υπάρχει μια θεωρία που λέει ότι περιοχές που έχουν ιδιαίτερα ακμάζουσα οικονομική ανάπτυξη και συνορεύουν με άλλες στο πλαίσιο μιας διασυνοριακότητας που ενίοτε έχει προκαλέσει και ζητήματα, όπως η γειτνίαση της Θράκης με την Τουρκία, τότε όλο αυτό το πλαίσιο δημιουργεί μια θωράκιση, η οποία μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά από ένα σωρό άλλους δυνητικούς κινδύνους που θα μπορούσαν να υπάρξουν και μια άλλη θεωρία που λέει ότι όταν κάνεις πιο ελαστικό το θεσμικό περιεχόμενο της λειτουργίας των επιχειρήσεων και της επιχειρηματικότητας σε τέτοιους είδους περιοχές, όπως η δικιά μας, τότε ανοίγεις άλλους είδους ζητήματα τα α οποία ίσως να εγκυμονούν και μελλοντικούς κινδύνους. Θεωρείτε ότι ανήκουμε στη δεύτερη κατηγορία;
Σ.Ρ.: Όλα αυτά στην ουσία παραβιάζουν την συνθήκη περί ορθολογικής λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς και του ανταγωνισμού στην ΕΕ. Για παράδειγμα στο άρθρο 27 της Συνθήκης της Ρώμης επί του οποίου στηρίχθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για να υπογράψει τις συμφωνίες με την Πολωνία, γιατί όταν υπογράφηκαν οι συνθήκες αυτές η Πολωνία δεν ήταν μέλος της ΕΕ, αναφερόταν για περιοχές που πρέπει να αναπτύξουμε μπορεί να αποδεχτούμε προσωρινά την αθέτηση των όρων της εσωτερικής αγοράς και του μη αθέμιτου ανταγωνισμού. Και για αυτό αν δούμε τις συμβάσεις στην Πολωνία κάποιες ΕΟΖ τελειώνουν την λειτουργία τους στις 31/12 του 2012 και κάποιες άλλες στις 31/12/2016. Στο σχετικό άρθρο της Ευρωπαϊκής Συνθήκης λέει ότι μπορεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να δεχθεί μια αθέτηση των όρων της εσωτερικής αγοράς, αν για παράδειγμα επιλεγεί οι επιχειρήσεις που θα είναι στη δική σας ΕΟΖ να πληρώνουν φόρο 10%, ενώ οι επιχειρήσεις που θα είναι εκτός θα πληρώνου ν 20% οπότε υπάρχει ένας αθέμιτος ανταγωνισμός. Στο άρθρο 57 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης τονίζεται ότι, παρόλα αυτά, εάν η περιφέρεια γειτνιάζει με χώρες που από το κόστος εργασίας ή από τη φορολογία δημιουργούν αθέμιτο ανταγωνισμό, τότε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παίρνει μέτρα για τη συγκεκριμένη περιφέρεια να της δημιουργήσει συνθήκες αποδοχής του αθέμιτου ανταγωνισμού με τη γειτονική χώρα. Επομένως, εάν θα γίνει οτιδήποτε γίνει, θα πρέπει να υπάρχει ένα πλαίσιο επί του οποίου η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα πρέπει να αιτιολογήσει, για να μην υπάρχουν προσφυγές στα δικαστήρια, την σύμβαση που θα υπογράψει με τις επιχειρήσεις ή με την περιφέρεια ή με την κυβέρνηση στηριζόμενη στο συγκεκριμένο άρθρο της Ευρωπαϊκής Συνθήκης. Όσον αφορά στο δεύτερο ερώτημά σας που αφορά στο αν μια χώρα είναι ανεπτυγμένη και είναι λιγότεροι οι κίνδυνοι θα έλεγα ότι μας το διδάσκει η ευρωπαϊκή ιστορία ιδιαίτερα. Είναι δύσκολο κανείς να τα ανατρέψει αυτά και πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί το Βέλγιο. Βλέπετε τι γίνεται και ο λόγος που δεν διασπάται η χώρα ανάμεσα στους Βαλόνους και στους Φλαμανδούς, παρά το γεγονός ότι στο υπόβαθρο υπάρχουν αυτές οι τάσεις, είναι ότι αυτή η χώρα έχει ένα υψηλό επίπεδο. Αν είχε χαμηλό θα είχε διαλυθεί.

ΠτΘ: Άρα από τη στιγμή που η Βουλγαρία που σε ευθεία γραμμή από την Κομοτηνή βρίσκεται στα τριάντα χιλιόμετρα, εκ των πραγμάτων αυτές οι περιοχές συνορεύουσες με χώρα της ΕΕ με πολύ χαμηλότερη φορολογία αλλά και μισθολογικό κόστος είναι de facto σε μειονεκτική θέση απέναντι στη Βουλγαρία. Άρα η λογική της ΕΕ και των συνθηκών που έχουν υπογραφεί σε αυτές τις περιπτώσεις λένε ότι μπορεί κατά παρέκκλιση να μην ασκηθεί το ευρωπαϊκό κεκτημένο και να υπάρξει μια άλλου είδους οικονομική πολιτική πού θα εκφεύγει ακόμη και από τα όρια του αθέμιτου ανταγωνισμού;
Σ.Ρ.: Αυτό το λέει το άρθρο.

Η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας είναι συνάρτηση της βελτίωσης του παραγωγικού επιπέδου

ΠτΘ: Αυτή την εξέλιξη θα τη θεωρούσατε για την περιοχή της Θράκης που συνορεύει και με Βουλγαρία και με Τουρκία, με δύο χώρες δηλαδή που έχουν εκ των πραγμάτων χαμηλότερο φορολογικό κόστος για τον επιχειρηματία, ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει αρνητικά όσον αφορά στην τοπική ανάπτυξη;
Σ.Ρ.: Η άποψή μας είναι ότι χωρίς να μειωθούν οι μισθοί μπορεί να βελτιωθεί το επίπεδο ανταγωνιστικότητας μιας περιφέρειας ή μιας χώρας βελτιώνοντας το παραγωγικό επίπεδο της χώρας το οποίο βελτιώνεται με επενδύσεις, με καινοτομία, με τεχνολογία, με τυποποίηση και όχι με παραβίαση των εργασιακών σχέσεων ή των μισθών. Αυτή είναι η συνισταμένη για εμάς αυτού που έχουμε δουλέψει τα τελευταία δέκα χρόνια σαν αναπτυξιακό εναλλακτικό πρότυπο για την Ελλάδα αλλά και για την Ευρώπη γιατί αυτό είναι ένα διακύβευμα με τις σημερινές συνθήκες κρίσης και μετά την κρίση και για την Ευρώπη δηλαδή αν η Ευρώπη θα γίνει ένας διεθνής ανταγωνιστής με όρου έρευνας , καινοτομίας και υψηλού επιπέδου ποιότητας προϊόντων ή θα γίνει ένας διεθνής ανταγωνιστής με όρους κινεζοποίησης των εργασιακών σχέσεων και των όρων εργασίας.

Και τους μισθούς να καταργήσουμε στην Ελλάδα δεν θα βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα

ΠτΘ: Υπάρχει αυτή την περίοδο μια έντονη συζήτηση στον ιδιωτικό τομέα αναφορικά με το κόστος εργασίας. Τι θα πρέπει να διαλέξουμε ώστε να βγούμε από το αδιέξοδο;
Σ.Ρ.: Εμείς σκεπτόμενοι επιστημονικά και τεχνικά απαντήσαμε στην κυβέρνηση με μια μελέτη την οποία την έχουμε ήδη δώσει, γιατί μας τη ζήτησαν. Σύμφωνα με αυτή στην ελληνική οικονομία από το 1995 έως και το 2009 μειώθηκε το κόστος εργασίας 12,1% ταυτόχρονα αυτή την περίοδο επιδεινώθηκε το επίπεδο ανταγωνιστικότητας κατά 2,8%. Επομένως σε μια μεγάλη περίοδο που έχουμε μείωση του κόστους εργασίας παράλληλα έχουμε επιδείνωση της ανταγωνιστικότητας και αυτό γιατί υπάρχουν πάρα πολλοί παράγοντες που επηρεάζουν το επίπεδο ανταγωνιστικότητας. Για παράδειγμα αν δώσετε ερωτηματολόγια στις επιχειρήσεις, κάτι που εμείς το έχουμε κάνει στο πλαίσιο αυτής της έρευνας, θα σας πούνε ότι το 10% του τζίρου τους το ξοδεύουν στην γραφειοκρατία θα σας πούνε ότι από τις 365 ημέρες που δουλεύει η επιχείρηση τις 224 ασχολείται με την εφορία, θα σας πούνε ότι είμαστε στην 142η θέση στην ποιότητα των εργασιακών σχέσεων από τις 180 χώρες παγκοσμίως. Επομένως έχει σημειωθεί μια δυσμενής απορρύθμιση στο κομμάτι που λέγεται εργασιακές σχέσεις και αμοιβές και από την άλλη δεν έχει υπάρξει βελτίωση του επιπέδου ανταγωνιστικότητας. Εμείς δεν λέμε ότι δεν έχει υπάρξει επιδείνωση της ανταγωνιστικότητας αλλά δεν είναι ο λόγος οι μισθοί. Εμείς έχουμε εξηγήσει το λόγο που είναι το γεγονός ότι έχουμε 960000 επιχειρήσεις στις οποίες εργάζονται 4 εκατομμύρια 200000 άτομα και από αυτές οι 930000 επιχειρήσεις απασχολούν 4 άτομα με ένα παραδοσιακό τρόπο, χωρίς στελέχη, χωρίς τυποποίηση, χωρίς καινοτομία, χωρίς ποιότητα προϊόντων. Ανταγωνιστικότητα είναι υψηλή ποιότητα και χαμηλή τιμή σε διαρκές χρόνο. Επομένως για να ανταγωνισθούμε τον οποιοδήποτε θα πρέπει να έχουμε υψηλή ποιότητα και χαμηλή τιμή. Όταν είδαμε την τρόικα το 2009 και κάνοντας μια κριτική ότι το πρόγραμμά τους δεν θα πετύχει και εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους δεν θα πετύχει κάποια στιγμή συζητώντας αυτό το θέμα καθ’ υπερβολή τους είπαμε ότι και τους μισθούς να καταργήσουμε στην Ελλάδα, δηλαδή να δουλεύουμε 4,5 εκατομμύρια χωρίς να πληρωνόμαστε δεν πρόκειται να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα παρά μόνο 11% περίπου, γιατί υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στην παραγωγική βάση της ελληνικής οικονομίας. Από τις μελέτες που κάνουμε σε όλες τις περιφέρειες της χώρας διαπιστώνουμε ότι η παραγωγική βάση είναι σε κατάσταση υπνώττουσα. Δεν μπορεί ένα Ινστιτούτο ή ένα συνδικάτο να έχει όλη αυτή την εισροή γνώσης να πει όχι στην επενδυτική και παραγωγική αναζωογόνηση της χώρας. Λέει ναι αλλά με σεβασμό στους κανόνες, είτε τους φορολογικούς, είτε τους εργασιακούς είτε τους κοινωνικούς.

ΠτΘ: Είπατε ότι η ελληνική οικονομία στηρίζετε σε οικογενειακές επί το πλείστον επιχειρήσεις. Αυτό πώς διαρθρωτικά μπορεί να αλλάξει ώστε η Ελλάδα να καταστεί ανταγωνιστική πέρα και έξω από τις συνταγές της τρόικα;
Σ.Ρ.: Επεξεργαζόμενοι το αναπτυξιακό μοντέλο που προανέφερα μέσα στο θεωρητικό προβληματισμό που αναφέρεται στην βιβλιογραφία είχαμε προτείνει τα ολοκληρωμένα συμπλέγματα δραστηριοτήτων, τα λεγόμενα στην αγγλοσαξωνική βιβλιογραφία clusters, και βέβαια αυτό για να το βάλουμε και στο στόμα των συνδικάτων, γιατί το συνδικάτο ότι διεκδικεί πρέπει να είναι τεκμηριωμένο κάναμε επισκέψεις και στην Ιταλία. Επισκεφθήκαμε αγροτικά και μεταποιητικά ολοκληρωμένα συμπλέγματα δραστηριοτήτων και είδαμε επιχειρήσεις στον αγροτικό τομέα σε ένα χωριό έξι χιλιάδων με κτήματα γύρω – γύρω στα οποία καλλιεργούσαν ακτινίδια, αχλάδια και φράουλες. Αυτή όλη η παραγωγική δραστηριότητα ήταν ένα clusters με το διευθύνοντα σύμβουλο, με έρευνα, τυποποίηση μάρκετινγκ. Επισκεφθήκαμε και μια βιομηχανική ζώνη για να δούμε και σε μεταποιητικό επίπεδο κάτι ανάλογο. Θα πρέπει να πω ότι ενώ στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ το εμπορικό ισοζύγιο της Κίνας και της οποιασδήποτε άλλης χώρας είναι πλεονασματικό υπέρ της Κίνας στην Ιταλία είναι ισοσκελισμένο και είναι η μόνη χώρα που συμβαίνει αυτό, γιατί η Ιταλία μέσα από αυτό το μοντέλο, το οποίο θεωρητικά το είχε επεξεργασθεί όταν ήταν πρωθυπουργός και υπουργός βιομηχανίας ο Πρόντι και μετά σε επίπεδο βιομηχανικής πολιτικής το ανέπτυξε τα τελευταία είκοσι χρόνια, έχει εξασφαλίσει κάποιους όρους ανταγωνιστικότητος, ώστε να μπορεί να ανταγωνίζεται ακόμη και μια χώρα η οποία δίνει ημερομίσθιο ένα ευρώ το οκτάωρο και ένα ευρώ και ένα κουπάκι ρύζι στις δώδεκα ώρες.

ΠτΘ: Θα μπορούσε όμως να πει κανείς κάνοντας το συνήγορο του διαβόλου ότι ακόμα και στη γειτονική Ιταλία η υπουργός κλαίουσα ανακοίνωσε περικοπή συντάξεων και μισθών παρά την μορφή της οικονομίας και τις προόδους που έχει κάνει. Άρα το πρόβλημα είναι γενικότερο. Γιατί;
Σ.Ρ.: Γιατί έχουν το ίδιο πρόβλημα με εμάς. Επί σαράντα ή πενήντα χρόνια ο μισός πληθυσμός που συμμετέχει στην παραγωγική δραστηριότητα δεν πληρώνει τους φόρους του. Αν κάνουμε μια χρονολογική σειρά την Ελλάδα 1974 -2009 θα βλέπαμε κάθε χρονιά τη διαφορά εσόδων-δαπανών λόγω μη καταβολής των φόρων από αυτούς που έπρεπε να πληρώνουν και η οικονομική πολιτική αντί να προβληματίζεται για το πώς θα κλείσει σε αυτή την περίοδο αυτό το έλλειμμα έκανε δάνειο με χαμηλό επιτόκιο από τις διεθνείς αγορές. Όταν αυτό το κάνεις για τριάντα χρόνια το χρέος θα το φθάσεις στα 370 δις. Εμείς αυτό το έχουμε πει επανειλημμένως και στην τρόικα και πριν από τις γιορτές στη συνάντηση που είχαμε με οκτώ βουλευτές του γερμανικού κοινοβουλίου όταν μας ζητούσαν να τους εξηγήσουμε για το πώς δημιουργήθηκε το χρέος στη χώρα μας. Το ίδιο έγινε και στην κοινωνική ασφάλιση. Λέμε ότι έχουμε 8 εκατομμύρια το χρόνο εισφοροδιαφυγή. Πώς θα πληρώσει το ασφαλιστικό σύστημα τις υποχρεώσεις και τις συντάξεις όταν οι νομοθετημένοι πόροι του δεν έρχονται στο ταμείο του; Η οικονομία δεν είναι μαγεία, είναι μια επιστήμη που έχει κανόνες και αρχές που αν δεν τις τηρήσεις θα σε χτυπήσει σαν χταπόδι κάτω. Αυτό που σήμερα περνά η ελληνική οικονομία και κοινωνία.

ΠτΘ: Η ΓΣΕΕ προσέρχεται στο διάλογο με κόκκινη γραμμή το μισθολογικό κόστος. Η κυβέρνηση μιλά για πράξη νομοθετικού περιεχομένου που θα περάσει εφόσον δεν συναινέσουν οι κοινωνικοί εταίροι. Βλέπετε να έρχεται και στον ιδιωτικό τομέα ψαλίδισμα μισθών και το κόψιμο του 13ου και 14ου μισθού;
Σ.Ρ.: Εμείς στις ημερίδες, αλλά και η ΓΣΕΕ, έχουμε πει ότι σε όλη αυτή τη συζήτηση υπάρχουν τέσσερις πλευρές οι οποίες αποδεικνύουν πόσο σύνθετο και πόσο πολύπλοκο είναι το θέμα. Η πρώτη πλευρά είναι η θεσμική εκτροπή στις εργασιακές σχέσεις εάν δηλαδή υπάρξει πράξη νομοθετικού περιεχομένου. Επί πλέον η Ελλάδα θα πρέπει να το πληρώσει αυτό, διότι μετά την προσφυγή που έχει κάνει η ΓΣΕΕ με όλες τις παραβιάσεις που έχουν γίνει τα τελευταία τρία χρόνια, έρχεται η έκθεση του Διεθνούς γραφείου εργασίας και επιπλήττει την Ελλάδα για όλες αυτές τις παραβιάσεις που έχει κάνει, διότι παραβιάζουν διεθνείς συμβάσεις που έχει κυρώσει το ελληνικό κοινοβούλιο είτε το 1952 είτε το 1965. Η δεύτερη διάσταση του προβλήματος αυτού είναι η σχέση του κατώτερου μισθού και ανταγωνιστικότητας. Εμείς αποδείξαμε ότι δεν συσχετίζονται. Η τρίτη διάταξη είναι ότι αν καταργηθεί ο 13ος και ο 14ος μισθός τα ασφαλιστικά ταμεία θα χάσουν 2,2 δις το χρόνο. Και η τέταρτη διάσταση είναι ότι αν εσωματώσουμε σε ένα άλλο σενάριο το 13ο και 14ο μισθό, όπως γίνεται στις βόρειες χώρες της Ευρώπης, θα αυξηθούν οι συντάξεις κατά 12%. Σε αυτά τα δύο τελευταία παρατηρώ ένα κενό γνώσης από την υποστηρικτική ομάδα της τρόικας. Επομένως αυτές οι τέσσερις απόψεις που σας είπα αποδεικνύουν ότι δεν είναι ένα θέμα πονάει δόντι κόβει κεφάλι. Είναι σύνθετο, πολύπλοκο και θέλει μια ισορροπία στην διαχείρισή του και μια λογική. Θέλω να πιστεύω ότι με βάση αυτή την τεκμηρίωση που έχουμε κάνει την οποία έχουμε δώσει και την έχουμε εξηγήσει ότι θα επικρατήσει μια ισόρροπη αντιμετώπιση και μια λογική διαχείριση του προβλήματος.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.