Ο ξενος ανθρωπος αξιζει πιο πολυ απο το συμπολιτη;

Αφανίζονται οι πολιτείες, όταν οι πολίτες δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τους καλύτερους από τους χειρότερους, και τους άξιους από τους ανεπαρκείς.

Απεδείχθη ότι ο λαός έχει ανάγκη από μύθο, πλάνη, και από το χειρότερο κακό, τα ωραία λόγια που ξεγελάνε.

Και ο σοφός χρόνος που όλα μας τα φανερώνει θα μας αποκαλύψει πραγματικά την αλήθεια, για τον «αλεξιπτωτιστή» που έπεσε στην πόλη μας ως άλλος «κανένας» για να αναλάβει τα κοινά της πόλης μας. Ο λαϊκισμός του νέου «πολιτάρχη προσπάθησε να κερδίσει την εύνοια του εκλογικού σώματος με κολακείες, μεγάλα λόγια και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις που δεν σκοπεύει να τηρήσει γιατί εκείνο που ουσιαστικά επιδιώκει είναι η ικανοποίηση των ατομικών του φιλοδοξιών.

Ενώ ο λαός της Κομοτηνής θα τρέφει την ψευδαίσθηση ότι έχει τον πρώτο λόγο.

Διότι η απόσταση της υπόσχεσης και της εκπλήρωσης είναι μεγάλη. Ενώ στην πόλη μας ο απερχόμενος δήμαρχος συμβόλιζε τον αριθμό 100, που ισούται με την ανιδιοτέλεια, εγύρισε ο τροχός και μας προέκυψε το επόμενο μηδέν, που είναι η αδάκρυτη πλουτοκρατία. Ενώ εκ διαμέτρου αντίθετα ο Αναστάσιος Βαβατσικλής ο κατά βάθος τίμιος άνθρωπος ουδέποτε συνεργάσθηκε με φαύλους, φίλαυτους, φιλάργυρους, κόθορνους, εύρειπους και «ελαττωματίες» της πόλης, και με ανθρώπους που τους τρώει η «χούφτα» για να αποκομίσει προς ίδιον όφελος, γιατί δεν αγάπησε το «χρυσό φόρεμα», αλλά το χρυσό όνομα.

Όσο δεν συνετιζόμαστε και δεν ενεργούμε με γνώμονα τη λογική, φορτιζόμενοι κάθε φορά από ευκολοχώνευτους ιδεολογικούς μύθους και από «ξενόφερτους» παραμυθάδες, τόσο θα τρέχουμε λαχανιασμένοι εκ των υστέρων να πιάσουμε οριστικά μέσα από τα χέρια μας το γκουβέρνο της πόλης το οποίο δώσαμε στον συντηρητισμό που κάνει βήματα, προς τα πίσω, και θέλει «κλειδωμένους πολίτες».

Ο ξένος άνθρωπος δεν θα χωρέσει ποτέ στην καρδιά μας.

Για μας παραμένει στις καρδιές μας δήμαρχος ο Αναστάσιος Βαβατσικλής, με το έργο που έπραξε για την πόλη μας που τον συνοδεύει, και γεμίζει την ψυχή του ο ηθικός νόμος, και επάνωθέν του ο έναστρος ουρανός.

Η άδικη πλειοψηφία μπορεί να αποβεί από νόμιμη σε άδικη. Που μας παραπέμπει στο «νόμιμον μεν άδικο δε».

Κώστας Σαράφης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.