Ο Συλλογος «Αθηνιων» ζωγραφιζει τη θαλασσα

Ο Σύλλογος Καλλιτεχνών Ν. Ροδόπης «Αθηνίων» εγκαινίασε την περασμένη Δευτέρα την έκθεση ζωγραφικής και φωτογραφίας με θέμα τη θάλασσα στην αίθουσα εκθέσεων της Λέσχης Κομοτηναίων. Η πρόεδρος του συλλόγου Σοφία Εκμεκτσή καλωσόρισε το κοινό στις δημιουργίες «θαλασσινών» έργων από 24 μέλη του συλλόγου. Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι την Κυριακή και λειτουργεί 10.00 με 1.00 το πρωί και 7.00 με 10.00 το βράδυ.

Η κ. Εκμεκτσή εντόπισε κάποιους λόγους που ώθησαν τους καλλιτέχνες να ζωγραφίσουν τη θάλασσα. «Η μυθολογία αναφέρει ότι η Θάλασσα ήταν κόρη του Αιθέρα και της Ημέρας, αδελφή της Γης και του Ουρανού. Γιοι της θάλασσας λογίζονται από το Διόδωρο οι Τελχίνες ακόμη και ο γίγαντας Βρίαρης. Στην Κόρινθο αναφέρονται παραστάσεις της θάλασσας με τη Γαλήνη, τον Ποσειδώνα, την Αμφιτρίτη, σε ανάγλυφα νομίσματα και σαρκοφάγους που διασώθηκαν». Η κ. Εκμεκτσή πέρασε από τη μυθολογία στη φυσιογνωμία της θάλασσας που αποτελεί πόλο έλξης, θαυμασμού και πηγή ζωής για όλους τους ανθρώπους. «Πολύ περισσότερο για την πατρίδα μας που είναι λουσμένη κυριολεκτικά στην απέραντη γαλάζια θάλασσα, γεμάτη με όμορφες ακρογιαλιές και κάτασπρη από τα φωτεινά ολοκάθαρα νησιά. Αυτά τροφοδότησαν τη φαντασία του έλληνα και αποτέλεσαν αφορμή για να δημιουργηθεί ένας πλούτος από θρύλους, παραδόσεις, ποίηση, τραγούδια, χορούς καθώς και εικαστικά έργα με τον Ποσειδώνα, τα δελφίνια, τον Αρίωνα, τη γοργόνα, τις δαντελωτές ακρογιαλιές, τα γραφικά λιμανάκια, τα νησάκια, τα ψαράκια, τις ψαρόβαρκες, τα καράβια, ακόμη και τους θυμούς της, τις τρικυμίες της».

Η κ. Εμεκτσή σχολίασε στον ΠτΘ ότι εάν η αίθουσα δεν φιλοξενούσε την έκθεση Βαρλάμη για τη «Μάνα» θα συμμετείχαν ίσως περισσότεροι καλλιτέχνες. Μετέφερε την ικανοποίησή της από τη συμμετοχή των πολιτικών και λοιπών αρχών του τόπου αν και αρκετοί καλλιτέχνες σχολίασαν την απουσία του δήμου Κομοτηνής.

Η Σοφία Εκμεκτσή διάβασε ένα έξοχο ποίημα του Κώστα Βάρναλη για τη θάλασσα.

Να σ’ αγναντεύω θάλασσα, να μη χορταίνω,

απ’ το βουνό ψηλά,

στρωτή και καταγάλανη και μέσα να πλουταίνω

απ’ τα μαλάματά σου τα πολλά.

Να ταξιδεύουν στον αγέρα τα νησάκια, οι κάβοι, τ’ ακρογιάλια,

σαν μεταξένιοι αχνοί

και με τους γλάρους συνοδιά κάποτ’ ένα καράβι

ν’ ανοίγουν να το παίρνουν οι ουρανοί.

Έτσι να στέκω, θάλασσα, παντοτινέ έρωτά μου,

με μάτια να σε χαίρομαι θολά

και να ‘ναι τα μελλούμενα στην άπλα σου μπροστά μου,

πίσω κι αλάργα βάσανα πολλά.

Μ.Α.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.