Ο πιο βασανισμενος ανθρωπος του Θεου

Ο άγιος Χαράλαμπος ο προστάτης και πολιούχος της ιδιαιτέρας μου πατρίδας είναι ένας από τους πρώτους σχεδόν μάρτυρες της αγίας πίστεώς μας. Είναι ο πολυβασανισμένος άνθρωπος του Θεού. Είναι ο πολυστεφανωμένος ήρωας του καλού, του αγαθού, της χαράς του αγώνος, της πνευματικής ανδρείας, της πίστεως και της αρετής.

Οι ορθόδοξοι Χριστιανοί είναι αλήθεια πως αισθάνονται μια ξέχωρη ευλάβεια και ένα ιδιαίτερο δέος προς τους άγιους μάρτυρες της εκκλησίας μας. Και αυτό όχι γιατί κάνουν διάκριση μεταξύ των αγίων του Θεού αλλά για δύο λόγους.

1.Γιατί οι μάρτυρες παρά τα ποικιλότροπα βασανιστήρια παρέμειναν αταλάντευτοι στην πίστη τους και με το μαρτυρικό τους θάνατο, καθαγίασαν την ζωή τους και

2. Εμπνεόμενοι από τα ιδανικά του Ευαγγελικού κηρύγματος επέμειναν στην «μαρτυρία Ιησού Χριστού» και έτσι επιβεβαίωσαν την οριστική είσοδο του χριστιανισμού στην Ιστορία του κόσμου και με το αίμα τους εθεμελίωσαν την χριστιανική Εκκλησία.

Ανάμεσα στο νέφος των μαρτύρων ιδιάζουσα θέση κατέχει ο εορταζόμενος κατά το λειτουργικό έτος της εκκλησίας μας την 10ην Φεβρουαρίου, Άγιος Χαράλαμπος. Ο ένδοξος αυτός ήρωας της πίστεως ανήκει στην ιερά εκείνη χορεία των καλών ποιμένων, οι οποίοι ακολούθησαν το παράδειγμα του Ιησού Χριστού προκειμένου να υπερασπισθούν με την θυσία τους την ιεράν αποστολή τους και να εμπνεύσουν με τον θάνατό τους την καρτερία και την ανδρεία στο ποίμνιο, το διωκόμενο για την πίστη του στο Χριστό. Εκείνο που έρχεται στα χείλη της συνειδήσεως, από όλα αυτά είναι ένα: πώς αυτοί οι άνθρωποι που μαρτύρησαν, που συμπορεύτηκαν, που έγιναν συμμάρτυρες Χριστού ζουν και υπάρχουν και θα υπάρχουν αιώνια. Γιατί ο αγώνας ήταν γι’ αυτούς απόδειξη της υπάρξεώς τους. Πίστεψαν πως ο αγωνιστής μπορεί και να μη πετύχει τον τελικό στόχο για τον οποίο παλεύει. Πετυχαίνει όμως να Ζη. Είναι νικητής και Ζη αιώνια και μόνο γιατί αγωνίζεται, γιατί πάσχει, γιατί μαρτυρεί.

Κατά τον Συναξαριστή, ο Άγιος Χαράλαμπος εγεννήθη περί τα τέλη του πρώτου αιώνος. Έζησε και υπηρέτησε ως Ιερέας της Εκκλησίας του Χριστού στη Μαγνησία της Μ. Ασίας. Κατά τον 3ον αιώνα επί αυτοκράτορος Αλεξάνδρου Σεβήρου (222-235) εξεράγη ο κατά των χριστιανών τρομερός διωγμός και ο Άγιος – γέρων ήδη – συνελήφθη λόγω της ιδιότητός του ως ιερέως των χριστιανών, υπό τον εν Αντιοχεία της Πισιδίας ηγεμόνος Λουκιανού και υπεβλήθη σε σκληρότατα βασανιστήρια για να απαρνηθεί την πίστη του. Αν ο ιερεύς εκάμπτετο ενώπιον των βασάνων ήταν φυσικό να χάσουν το θάρρος τους και οι διωκόμενοι για τον ίδιο λόγο λαϊκοί και γι’ αυτό ακριβώς ο τύραννος έδειξε όλη την σκληρότητά του εις βάρος του γέροντος ιερέως. Αλλά υπήρξε τόση η ψυχική αντοχή και η χριστιανική γενναιότης του πρεσβυτέρου, ώστε όχι μόνο ενίσχυσε το φρόνημα των πιστών αλλά και αυτών των απίστων εκίνησε τον θαυμασμό.

Η ακλόνητη και ζωντανή πίστις του, η αγωνιστική του διάθεση και το φρικαλέο μαρτύριό του, τον επέβαλαν στις συνειδήσεις των χριστιανών της Μαγνησίας της Μ. Ασίας που έζησε σαν εμπνευσμένο πατέρα και φωτισμένο διδάσκαλο της αληθείας του εσταυρωμένου Θεού μας. Υπήρξε πράγματι «τύπος Χριστού». Εβάδισε στα ίχνη Του… Και όσοι πατούν επάνω στις πατημασιές Του πορεύονται πάντοτε προς τον Γολγοθά, στη θυσία, στο Σταυρό. Αυτό συνέβη και με τον άγιό μας. Ο λευκομάλλης ιερέας πρώτος σε απολογία. Πρώτος σε χριστιανική μαρτυρία. Να πώς μίλησε στον τύραννο, όταν τον έφεραν μπροστά του. «Μη κουράζεσαι και μη θυμώνεις, δεν πρόκειται ποτέ να αρνηθώ ΕΚΕΙΝΟΝ που αγαπώ και ένα αιώνα τώρα με πίστη και αφοσίωση υπηρετώ… Κάνε ό,τι έχεις να κάνεις όσο το δυνατόν πιο γρήγορα… Θέλω, επιθυμώ, νοσταλγώ πολύ, να τον ιδώ στον ουρανό». Και η απάντησις του Δήμιου; Θάνατος. Τον βασάνισαν φρικτά… Τον έδειραν, τον μαστίγωσαν, τον ενέπαιξαν, τον έγδαραν ζωντανό…Αλλά παρέμεινε πάντα ζωντανός. Κοντά στο Θεό και εδώ στη γη για να διδάσκει συνεχώς και να καθοδηγή… Για να πρεσβεύει για τη σωτηρία της ψυχής μας. Για να γιατρεύει τους ασθενείς μας. Να προστατεύει τον τόπο μας και να ελαφρώνει τους πόνους μας. Για να είναι πάντα ο άγιος των καρδιών και των ελπίδων μας.

Βέβαια, τέτοια ιδανικά τέτοιες εμπειρίες ζωής ταιριάζουν μονάχα σε ανθρώπους που νοιώθουν σιδερένια τα μπράτσα της ψυχής, που αισθάνονται μολύβδινα, τα στήθη, που μένουν πάντα νέοι στο πνεύμα. Είναι ίνδαλμα ο Άγιος. Ναι. Μα ίνδαλμα, για κείνους που τον αγώνα της καρδιάς τον θεωρούν και τον κάνουν τρόπο ζωής. Όπως ο Άγιος Χαράλαμπος, ο σκελετωμένος Γέροντας των 113 ετών, με το μαρτύριό του και τον αγώνα του μας προσδίδει υπομονή και γενναιότητα στις μεγάλες λύπες μας, στις στεναχώριες, στις αρρώστιες, στις περιστάσεις της Ζωής όπου μας πνίγει ο σύγχρονος άδικος και σκληροτράχηλος ειδωλολάτρης, που λατρεύει το θεό το χρήματα, την σάρκα, την ύλη, την εξουσία, την περιουσία του και τις αδυναμίες του.

Και εμείς σήμερα σύνθημα της κοινωνίας του 21ου αιώνα χωρίς υπερβολή έχουμε: «ο καθένας για τον εαυτόν του» ή το «ο άλλος, ο διπλανός μου είναι ο θάνατός μου». Διψάμε για χαρά και την ανακαλύπτουμε στο ποδοπάτημα του άλλου. Ποθούμε ειρήνη στις σχέσεις μας και την βρίσκουμε στον διαμελισμό του άλλου. Ο σύγχρονος μέσος αστός για να καλύψη κάπως το άγχος και την απελπιστική πλήξη, που φέρνει ή χωρίς Θεό ζωή, επενόησε χίλιες δυο χαρές, σακχαρόπηκτα υποκατάστατα, φτηνά εφευρήματα, ξεσπάσματα νευρώδη της εξωστρέφειάς του που τον αδειάζουν, όλο και περισσότερο και τον ποτίζουν την χολή του πάθους. Όλες οι ψευτοχαρές της ζωής είναι φτηνές – άχρηστες μπροστά στο ρεζίλεμα, στη μοναξιά του ανθρωπίνου προσώπου, μοιάζουν με σκιές – φαντάσματα φευγαλέα, με σκύβαλα, με σκιάχτρα, μέσα στο κοινωνικό περιβόλι που οι ίδιοι βήμα με βήμα φυτέψαμε. Θεωρούμε ωραίο να μας αρέσει να παρασυρόμαστε από το ρεύμα της εποχής και της μόδας. Ιδίως αυτή την περίοδο με τα καρναβάλια, με τους χορούς και τα φαγοπότια.

Έρχεται όμως, τις πιο πολλές φορές η ίδια η ζωή και σε ρωτάει: τι έφτιαξες, τι πέτυχες στο διάβα σου; Και τότε, σαν από λήθαργο, βλέπεις πως κυνηγώντας τη χαρά, πέτυχες να φτιάξης ένα ανδρείκελό της για να σε οδηγή μοιραία στο πουθενά πως πύργωσες μέσα σου θεληματικά την απάτη που τώρα σου καπηλεύεται την ανθρωπιά…

10 Φεβρουαρίου μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους είναι ημέρα γιορτινή, μέρα που προσφέρει ένα ίνδαλμα, έναν άνθρωπο – αγωνιστή – μάρτυρα – εικόνα για μίμηση Χριστού. Νεώτερος Έλληνας λογοτέχνης, σκεπτικιστής σε πολλά του σημεία, αναγκάσθηκε να βάλη στο στόμα ήρωος, ενός από τα έργα του τούτα τα αξιοσημείωτα: «Ποιος είναι λεύτερος; Αν σε ρωτήσουν τι θα πης; Αυτός που είναι σκλάβος του Θεού. Όλες οι άλλες ελευθερίες είναι σκλαβιές»!

Ο πολιούχος του Πύργου, των Φιλιατρών και της Κυπαρισσίας αξίζει να είναι πρότυπο Ζωής, γιατί ήταν πραγματικά ελεύθερος. Μα χρειάζονται ψυχικά νεύρα γερά από μας για να πετάξουμε από πάνω μας τις μάσκες των ινδαλμάτων, που χρόνια τώρα λατρεύουμε.

Τότε μόνο θα νοιώσουμε την ειρήνη και την πραγματική λευτεριά να ακτινοβολεί στο ψυχικοσωματικό μας στερέωμα χωρίς φραγμούς, χωρίς αγωνία και λαχτάρα.

Εμπρός λοιπόν. Από τα χαριτωμένα του μυροφόρα λείψανα και από την Ιερά εικόνα του αγίου μας, ας πάρουμε δύναμη και θάρρος, επιμονή σιδηρένια και προπαντός με αγάπη χριστιανική και καλοσύνη απέραντη να αντιμετωπίζουμε το άδικο και το στραβό και ας μάθωμε πως τα εφόδια αυτά είναι που ομορφαίνουν την ζωήν και είναι ικανά να μας εξασφαλίσουν την ΖΩΗΝ. Της Γης και του Ουρανού.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.