Ο νεος αναπτυξιακος νομος πρεπει να εμπνεει σιγουρια και να προωθει αναπτυξιακες τομες και μεταρρυθμισεις

Δόθηκε στη δημοσιότητα πριν από λίγες μέρες από τον Υπουργό Οικονομίας κ. Χριστοδουλάκη ο νέος αναπτυξιακός νόμος. Ως αρχική παρατήρηση πιστεύω ότι η χώρα μας σήμερα, περισσότερο από ποτέ, έχει ανάγκη από μια ολοκληρωμένη αναπτυξιακή πολιτική δυναμικής και ισόρροπης ανάπτυξης, απεγκλωβισμένη από δογματικές αντιλήψεις, από διαχειριστικές λογικές και προβληματικές πρακτικές. Η δεύτερη παρατήρηση σε επίπεδο αρχών που έχω να διατυπώσω είναι ότι ο αναπτυξιακός νόμος οφείλει να δίνει προτεραιότητα σε τρεις βασικούς άξονες: την αντιμετώπιση της ανεργίας, την άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και την προώθηση της περιφερειακής ανάπτυξης.

Σήμερα η χώρα μας μαστίζεται από ανεργία, το ποσοστό της οποίας συνεχώς μεγαλώνει. Περισσότεροι από 600.000 χαρτογραφημένοι Έλληνες είναι άνεργοι. Η επέκταση της φτώχειας είναι πλέον ορατή σε κάθε ελληνική περιοχή. Το εισόδημα των Ελλήνων βρίσκεται στο 70% των ευρωπαϊκών νοικοκυριών ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Έξι από τις 13 περιφέρειες της χώρας μας συγκαταλέγονται ανάμεσα στις 25 φτωχότερες της Ευρώπης, η περιφέρεια οδηγείται σε μαρασμό ενώ η αστυφιλία οδηγεί σε αδιέξοδα τους κατοίκους των μεγάλων αστικών κέντρων. Θα περίμενε, λοιπόν, κανείς από τον νέο αναπτυξιακό νόμο να δίνονται άμεσες και καθαρές αναπτυξιακές λύσεις. Φαίνεται, όμως, ότι το Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών και ο αρμόδιος Υπουργός διακατέχονται από ατολμία και αναβλητικότητα.

Διάβασα προσεχτικά τα σημεία του νέου αναπτυξιακού νομοσχεδίου που δημοσιεύθηκαν και παρακολουθώ από κοντά τις αντιδράσεις των παραγωγικών τάξεων, που τους τελευταίους μήνες εκδηλώνουν την ανησυχία τους και τον προβληματισμό τους για την αναπτυξιακή προοπτική της χώρας μας. Δεν επιθυμώ να είμαι αρνητικός χρησιμοποιώντας ξύλινη γλώσσα. Επιθυμώ να συμβάλλω όσο μπορώ και εγώ στη δημόσια ζύμωση και διάλογο που είναι απαραίτητος για ένα τόσο σημαντικό νομοσχέδιο. Πρωτεύοντα ρόλο σε αυτόν τον διάλογο έχουν οι παραγωγικές τάξεις, τα επιμελητήρια, οι παράγοντες της αγοράς. Η μελέτη από μέρους μου του νέου αναπτυξιακού νομοσχεδίου έγινε υπό το πρίσμα καλοπροαίρετου και όχι δογματικού και αντιπολιτευτικού πνεύματος, υπάρχουν όμως σημεία που χρήζουν σχολιασμού και μάλιστα επικριτικού. Διαπιστώνεται ότι ο νέος αναπτυξιακός νόμος δεν ενισχύει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας και συμβάλλουν αποφασιστικά στη μείωση της ανεργίας. Θα έλεγε κανείς ότι ο νέος αναπτυξιακός νόμος συντάχθηκε προκειμένου φωτογραφικά να ενισχύει τις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις εις βάρος των μικρομεσαίων καθώς τα κριτήρια επενδύσεων και επιχορηγήσεων που τίθενται είναι προσιτά μόνο από τις μεγάλες επιχειρήσεις. Ο νέος αναπτυξιακός νόμος δεν εμπνέει καμία σιγουριά και κλίμα εμπιστοσύνης καθώς σε πολλά σημεία που άπτονται του συστήματος φορολόγησης και της κρατικής παρέμβασης είναι ασαφή και αμφιβόλου αποτελέσματος. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι τα όποια κίνητρα στον τομέα του τουρισμού θα συμβάλλουν στην άμβλυνση των περιφερειακών ανισοτήτων. Μπορεί βέβαια κάποιες περιοχές, κυρίως νησιωτικές, να ενισχύονται μέσω του τουρισμού, αλλά καμία μέριμνα δεν δύναται επί της ουσίας για περιοχές όπως η Θράκη. Πουθενά δεν κατοχυρώνονται σίγουρες θέσεις εργασίας ενώ λείπει το στοιχείο του εκσυγχρονισμού του πλαισίου άσκησης επί ίσοις όροις της εμπορικής δραστηριότητας στις νέες συνθήκες αγοράς.

Πιστεύω όμως ότι ο νέος αναπτυξιακός νόμος θα πρέπει να προωθεί μεγάλες μεταρρυθμίσεις, να διασφαλίζει την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής, να εμπνέει τους επενδυτές και να δημιουργεί το αναγκαίο κλίμα και προϋποθέσεις που να διευρύνει τις επενδυτικές ευκαιρίες να ενισχύει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, να αποφεύγει τον διαχωρισμό των επιχειρήσεων σε «παλιές και νέες», να απλοποιεί το φορολογικό σύστημα, να εκμεταλλεύεται τις ευρωπαϊκές οδηγίες, να ενισχύει τις μεταφορές και επικοινωνίες, να ενισχύει τις συνθήκες υγιούς ανταγωνισμού των εμπορικών επιχειρήσεων και κυρίως να σχεδιάζει μακροπρόθεσμα τις αναπτυξιακές πολιτικές και διαδικασίες κάνοντας όσο το δυνατό πιο προβλέψιμο το μέλλον και σταθερούς τους κανόνες της αγοράς. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να επικεντρώνει τις όποιες προσπάθειες ανάπτυξης στον άνθρωπο μετατρέποντάς τον ως τον κυρίαρχο μοχλό ανάπτυξης και πηγή αναπτυξιακών πρωτοβουλιών. Μόνο όταν το κράτος θα γίνει εγγυητής σταθερών κανόνων και διαδικασιών ελέγχου και εποπτείας οι επιχειρήσεις μικρές ή μεγάλες θα αναπτύσσονται με τους επιθυμητούς ρυθμούς.

Κράτος, θεσμοί και ανθρώπινο δυναμικό είναι το τρίπτυχο της επιτυχίας του οποιουδήποτε αναπτυξιακού νόμου. Ισχυρίζομαι, λοιπό, ότι ένας εθνικός διάλογος που θα συνθέτει προτάσεις, δράσεις, θεσμούς και ανθρώπους της αγοράς είναι η μόνη προοπτική για μια ουσιαστική και όχι επιφανειακή ανάπτυξη.

Κυριάκος Μπαμπασίδης, Διδάκτορας Νομικής –

Δικηγόρος,

Μέλος Κεντρικής Επιτροπής Νέας Δημοκρατίας

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.