Ο “Μαγεμενος Αυλος” το στεκι του Μανου Χατζιδακι στο Βραχονησι της Αθηνας

Κάθε χώρος έχει να μας αφηγηθεί τη δική του ιστορία. Έτσι κι ο «Μαγεμένος Αυλός» έχει μια ξεχωριστή να μας αφηγηθεί. Πενήντα χρόνια τώρα είναι ένα γαστρονομικό, πνευματικό, πολιτικό, καλλιτεχνικό στέκι της Αθήνας και παρακολουθεί την πορεία και τις μεταλλάξεις της πρωτεύουσας και των κατοίκων της. Χαρακτηρίστηκε δικαίως ως το «στέκι του Μάνου Χατζιδάκι», αφού ο «Μαγεμένος Αυλός» ήταν για τον «νερένιο συνθέτη», κατά τον συγγραφέα και διανοούμενο Νίκο Δήμου, ένας χώρος πολλαπλών χρήσεων και πάνω απ’ όλα πόλος αναφοράς για την καθημερινότητά του και την καλλιτεχνική του δράση. Εδώ συναντούσε τους φίλους για φαγητό και συζήτηση. Εδώ δημιουργούσε. Εδώ διοργάνωνε τις συνεντεύξεις τύπου. Η παρέα του Μάνου Χατζιδάκι είχε το δικό της χώρο. Ήταν το ιερό της καθημερινότητας μιας ευρείας πνευματικής ομάδας. Γι’ αυτό κι ο σημερινός ιδιοκτήτης του «Μαγεμένου Αυλού» Δημήτρης Θεοφίλου με δική του πρωτοβουλία έβαλε την πινακίδα «Πλατεία Μάνου Χατζιδάκι» προς τιμήν του μεγάλου μας μουσουργού και για χάρη δική μας θέλησε να μοιραστεί πολύτιμες αναμνήσεις για τις μοναδικές παρέες των Ελλήνων που γράφουν ιστορία και παράγουν πολιτισμό.

Πενήντα χρόνια «Μαγεμένος Αυγός»

Το 1960 το Βραχονήσι ήταν ακόμα σχεδόν μια αλάνα με την χωμάτινη πλατεία Προσκόπων και συνόρευε με το ρέμα του Ιλισσού που ήταν ακάλυπτο. Ήταν μια έμπνευση τολμηρή και πρωτότυπη για την εποχή του κοσμικού Γιώργου Πολυχρόνη με το ανήσυχο πνεύμα.

Ο ΜΑΓΕΜΕΝΟΣ ΑΥΛΟΣ έγινε στέκι πολλών: Βασιλιάδων και ανθρώπων των γραμμάτων και της τέχνης όπως:
Α. Παπανδρέου, Σεφέρης, Ελύτης, Ρίτσος, Μητρόπουλος, Χατζιδάκις, Μινωτής, Λιδωρίκης, Γκάτσος, Χριστοδούλου, Βολανάκης, Ελ. Βλάχου. Έλλη Λαμπέτη, Τ. Χόρν, Μ. Φωτόπουλος, Λ. Ιακωβίδη, Σακελλάριος, Βουγιουκλάκη, Τ. Λιγνάδης, Βασιλείου, Ψαθάς, Παλαιολόγος, Τζένη Καρέζη, Γεννηματάς, Μερκούρη, Μουντές.
Ακόμα: Θεοδωράκης, Αντώνης Σαμαράς, Μητσοτάκης, Κ. Καραμανλής, Αντωνίου, Σ. Μερκούρης, Μπουλούκος, Κ. Γεωργουσόπουλος, Ροζίτα Σώκου, Μ. Έβερτ, Ν. Ζαφειρόπουλος, Καλλέργης, Ιατρόπουλος, Ν. Φώσκολος, Δ. Παπαμιχαήλ, Ζ. Σαμπουντζάκη, Αντωνόπουλος, Τρ. Καρατζάς, Κ. Δανδουλάκη, Μίνως Κυριακού, Ν. Μαστοράκης, Κουρουπός, Άννα Φόνσου, Πλέσσας, Χατζηνάσιος, Κατσαρός, Βόκοβιτς, Κ. Καζάκος, Μπακογιάννη, Παπαγιαννόπουλος, Κ. Βενετσάνος, Ντίνος Ηλιόπουλος, Σ. Φωκάς, Διαλυνά, Μ. Αργυράκης, Μ. Κατράκης, Λίντα Άλμα Γ. Φλερύ, Γ. Δαλιανίδης, Κ. Χατζής, Γ. Νιάρχος, Γ. Μανιώτης, Δ. Διαμαντίδου, Πατήρ Πηρουνάκης, Γκιονάκης, Μ. Πλωρίτης, Αντιγόνη Βαλάκου, Ιακ. Καμπανέλης, Δ. Φασιανός, Μαγκάκης, Τ. Λαμπρίας, Χρ. Καρράς, Μυράτ, Ζουμπουλάκη και άλλοι και άλλοι και άλλοι… Το 1965 ο Μ. Χατζιδάκις κάνει στέκι του τον «Μαγεμένο Αυλό» και συσπειρώνεται τριγύρω του μια παρέα που δεν βρίσκονται αρκετά λόγια για να την χαρακτηρίσουν. Ατελείωτα βραδιά όλοι αυτοί και αμέτρητοι άλλοι διασκέδασαν με μουσική και «φαγοπότι» αλληλοαστειευόμενοι και αυτοχαρακτηριζόμενοι «Αυλικοί». Παράδειγμα των πειραγμάτων που μεσολαβούσαν μεταξύ τους η κάρτα που απέστιελαν οι «αυλικοί» της 5/10/72 στο πρώτο ρεσιτάλ του Μούτση, θαμώνα του Μαγεμένου Αυλού.

«Ουδέποτε θα ηδύνασω να προσφέρης εκλεκτήν μουσικήν τροφήν εις το ακροατήριο σου εάν δεν εταυτίζεσο στον Μαγεμένο Αυλό» «Οι Αυλικοί».

Η ΠΑΡΕΑ ΤΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ –ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ

1. ΜΟΥΝΤΕΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ 8. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ
2. ΠΟΛΥΧΡΟΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 9. ΜΑΝΙΩΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
3. ΚΟΥΡΟΥΠΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 10. ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ
4. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΣ 11. ΠΕΡΑΝΤΙΝΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
5. ΛΥΓΝΑΔΗΣ ΤΑΣΟΣ 12. ΣΑΚΑΣ ΣΠΥΡΟΣ
6. ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ ΜΑΝΟΣ 13. ΛΙΔΩΡΙΚΗΣ ΑΛΕΚΟΣ
7. ΜΙΝΩΤΗΣ ΑΛΕΞΗΣ

Μια ιστορία για τον «Ποιητή της Αμοργού» Νίκο Γκάτσο

Ο σεναριογράφος Νίκος Νικολαρέας είχε να μας διηγηθεί μια ιστορία για τον «ποιητή της Αμοργού», Νίκο Γκάτσο, ο οποίος κάποια στιγμή αποκοιμήθηκε κι έτσι τον βρήκαν οι σερβιτόροι … την επόμενη μέρα για να συνεχιστεί η καθημερινότητα με τους ρυθμούς της, τη μαγεία και την αύρα ξεχωριστών ανθρώπων….

Ο αείμνηστος Γιώργος Πολυχρόνης, ιδρυτής του «Μαγεμένου Αυλού» έγραφε για το κλείσιμο της πρώτης εικοσαετίας

Οι χώροι δεν έχουν ψυχή, δεν έχουν ομιλία, έχουν όμως παρελθόν, παρόν και ιστορία. Κι εδώ ο μικρός αυτός χώρος ιστορεί :
Ι.Ένα μέρος από την προσωπική ιστορία ενός επαρχιώτη ανθρωπάκου, χωρίς επαγγελματικές, πολιτικές, υλιστικές, πνευματικές και άλλες φιλοδοξίες, αλλά με μια προσπάθεια να παραμείνει στα πλαίσια του κοινού θνητού, με λιγότερη δυνατή απόκλιση στις ανθρώπινες αδυναμίες, την τρέλα και την ανεμοζάλη της εποχής μας, και την επιθυμία του να εξυπηρετηθούν σωστά οι θαμώνες ενός μικρού χώρου.
ΙΙ.Μέρος από την πορεία μερικών άλλων ανθρώπων που εκινήθησαν όλα αυτά τα χρόνια μέσα στα περιθώρια και τις υπηρεσίες του.
Στα χρόνια αυτά πολλά έγιναν και πολλά άλλαξαν τόσο σ’ ολόκληρο τον κόσμο όσο και στον δικό μας τόπο.
Δεν ξέρω αν ο Έλληνας έγινε ευτυχέστερος αλλά παχύτερος σίγουρα. Οι Αμερικάνοι έφθασαν στο φεγγάρι και έκαναν λεωφορεία για το διάστημα. Οι κομπιούτερ αποβλάκωσαν τον άνθρωπο. Ο Βασιλεύς Παύλος και η Βασίλισσα Φρειδερίκη πέθαναν. Ο Κωνσταντίνος έγινε βασιλιάς, μετά εξόριστος. Ο Παπαδόπουλος αντιβασιλεύς, μετά κατάδικος. Ο Καραμανλής πρωθυπουργός, εξόριστος και τώρα πρόεδρος. Το γραφικό Βατραχονήσι πηγάδι από τσιμέντο που το σκεπάζει το νέφος. Η Πίτσα, Εθνική τροφή των Ελλήνων, και η τιμή της αστροναύτης. Ο Μάνος Χατζιδάκις δημόσιος υπάλληλος, ο Θεοδωράκης καπιταλιστής και ο ιδρυτής του Μ.Α. παππούς.
Μερικά πράγματα μόνον έμειναν σταθερά. Μεταξύ αυτών: η ποιότης των προϊόντων του και η ζεστή ατμόσφαιρα του χώρου και των υπαλλήλων, που αγκαλιάζει με αγάπη τους πελάτες.
Και σε μένα μια μόνο πεποίθηση και γεύση έμεινε, ότι στον κάθε άνθρωπο σημασία έχει, όχι το πόσο καλά πέρασε ή περνάει τη ζωή του, αλλά τι πρόσφερε στον πλησίον του και τι αφήνει πίσω του.

«… Σε πείσμα των καιρών…»

Υποδεχόμενος το 2010 ο ιδιοκτήτης από το 1990 του «Μαγεμένου Αυλού» Δημήτρης Θεοφίλου γράφει στην ηλεκτρονική του έκδοση:
Ας είναι ευλογημένο το 2010 και ας είναι το 10 το καλό, γιατί δεν μπορώ να μην σκέπτομαι ότι υπάρχουν κι άλλα δέκα όπως σπαθιά και …Μπαστούνια. Ο τόπος έχει μπει σε περιπέτειες. Όλα επιτελούνται με μεγάλη δυσχέρεια. Η Ευρώπη «ξεπληρώνει», το ότι κάποτε της δώσαμε τα φώτα μας με το να μας παρακολουθεί με μάτι πρόθυμο μόνο για να μας βρίσκει πού και πού δεν τα βγάζουμε πέρα καλά. Η νέα γενιά δεν ξέρει από πού να πιαστεί. Εμείς όμως σε πείσμα των καιρών με ελπίδα θα γιορτάσουμε τα γενέθλιά μας… 50 ΧΡΟΝΙΑ!!!

Δημ. Θεοφίλου

Ρεπορτάζ: Σταύρος Παπαθανάκης
[email protected]

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.