Ο «κοσμος» των νεων της Ροδοπης και της Ελλαδας

Οι παλαιότεροι έχουν την πείρα, τη γνώση και τον σεβασμό, το μέλλον όμως κρατούν στα χέρια τους οι νεότεροι, με τα όνειρα, τις ελπίδες, το δικαίωμα στο λάθος και την αποτυχία, το πείσμα για το αντίθετο, δηλαδή την επιτυχία και τις αντοχές για δουλειά. Και επειδή ο «ΠτΘ» ανέκαθεν αγαπούσε τους νέους και τα όσα αυτοί πρεσβεύουν, φέτος ανάμεσα σε άλλους αποφασίσαμε να δώσουμε φωνή και σε αυτούς. Δέκα λοιπόν νέοι ερωτήθηκαν και καταθέτουν τις απόψεις τους για το πώς θα ήταν ο κόσμος της επιθυμίας τους και ποιες οι αλλαγές που θα έκαναν στη χώρα τους, στην πόλη τους, στη ζωή τους

Χρυσούλα Μπούντα, Μηχανολόγος Μηχανικός-Ζει και εργάζεται στην Ελβετία «Ο κόσμος που επιθυμώ είναι σχεδόν σενάριο ταινίας επιστημονικής φαντασίας!»

Ο κόσμος που επιθυμώ είναι σχεδόν σενάριο ταινίας επιστημονικής φαντασίας! Για να καταλάβετε είναι ένας κόσμος στον οποίον όλοι εμείς οι Έλληνες σταματάμε στις διαβάσεις, περιμένουμε στην ουρά υπομονετικά και δεν προσπαθούμε να ποδοπατήσουμε τον μπροστινό μας, αντιλαμβανόμαστε ότι το κράτος είμαστε όλοι εμείς και όχι η εκάστοτε ΕΚΛΕΓΜΕΝΗ κυβέρνηση, δεν συνδέουμε το ποδόσφαιρο με την πολιτική, σεβόμαστε τους συνανθρώπους μας, δεν κρίνουμε έναν άνθρωπο από τα ρούχα που φοράει και από το αμάξι που οδηγεί και ένα σωρό τέτοια ακατόρθωτα! Φαντάζεστε τώρα να μπαίνουμε στην διαδικασία να συνειδητοποιήσουμε το μερίδιο ατομικής -και κατ’ επέκταση συλλογικής- ευθύνης που μας αντιστοιχεί και τον τρόπο που η συνενοχή μας αυτή συνέβαλλε στην σημερινή μας «κατάντια»; Πού να αρχίζουμε τώρα να λέμε εγώ και εμείς;!; Τα εσύ, αυτός, εσείς, αυτοί είναι και πιο βολικά και πιο ωραία σαν έννοιες…απροσδιόριστα…

Μπορούμε ξεκινώντας από απλά καθημερινά πράγματα να αλλάξουμε τη ζωή μας, την κοινωνία και τη χώρα μας;;; Ας σταματήσουμε πια να φιλοσοφούμε, να κατηγορούμε και να αράζουμε και ας κάνουμε κάτι αντί να περιμένουμε να κάνουν άλλοι για μας!

Αντώνης Μαγαλιός, πτυχιούχος του Τμήματος Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξεινίων Χωρών- Ζει και εργάζεται στις Βρυξέλλες «Η γενιά μας θα ανοίξει τον δρόμο για κάτι διαφορετικό»

Τι θα ήθελα να αλλάξει την καινούρια χρονιά στη χώρα και τι στη ζωή μου; Πολλά! Μπορεί να ανήκω σε αυτούς τους νέους που είχαν την ευκαιρία να φύγουν από την Ελλάδα για δουλειά, θέλω να τονίσω όμως ότι το βλέμμα είναι πάντα στραμμένο στον τόπο μου, ιδιαίτερα την Θράκη. Κι εδώ στις Βρυξέλλες, το κέντρο της ΕΕ προσπαθούμε άμεσα να πιέσουμε για μια αλλαγή αυτής της καταστροφικής πολιτικής.

Καταρχάς, τη νέα χρονιά θα ήθελα να δω περισσότερη δικαιοσύνη. Στην Ελλάδα δεν έχουμε κράτος δικαίου τα τελευταία χρόνια, και φοβάμαι ότι πιθανόν να μην είχαμε ποτέ. Αυτοί που τόσα χρόνια εκμεταλλεύονταν το σύστημα και συμμετείχαν στο λεγόμενο «πάρτι» να κληθούν να πληρώσουν τα σπασμένα. Διαβάζω για τις μίζες αυτές τις μέρες. Τόσο χρήμα, όλοι αυτοί οι «σωτήρες» του τόπου; Και πρέπει να τους ευγνωμονούμε κι από πάνω. Δεν είναι δυνατόν να πληρώνουν οι ίδιοι και οι ίδιοι συνέχεια, ιδιαίτερα από την αρχή της κρίσης, ακόμα περισσότερα. Αλλά ξέχασα, είπε ο Στουρνάρας, «καιρός να πληρώσει και η Εκάλη». Νωρίς το θυμήθηκε. Αυτή η αφαίμαξη των μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων πρέπει να σταματήσει. Δυστυχώς όμως, όσο θα είναι στην εξουσία οι ίδιοι που μας «φέραν» και σ’ αυτή τη κρίση, δεν θα γίνει τίποτα.

Σε προσωπικό επίπεδο θα ήθελα να σταματήσει αυτή η ανασφάλεια, και νομίζω ότι αφορά όλους τους νέους της γενιάς μου. Δεν γίνεται να ζει κανείς συνέχεια με εξάμηνα προγράμματα. Δεν ζεις, απλά επιβιώνεις, και οτιδήποτε βάζεις στην άκρη, εάν έχεις αυτή τη δυνατότητα, το έχεις για τις δύσκολες μέρες που σίγουρα θα ξανάρθουν. Αλλά, τουλάχιστον κάτι είναι, από το να είσαι άνεργος. Σίγουρα. Αυτό το φάντασμα της ανεργίας που πλανάται πάνω από τα κεφάλια όλων μας πρέπει να φύγει. Κάτι προσπαθούμε, κάτι κινείται σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Πρέπει να οργανωθούμε καλύτερα! Η γενιά μας θα ανοίξει τον δρόμο για κάτι διαφορετικό.
Ο κόσμος που επιθυμώ; Ένας κόσμος ισότητας, ισονομίας, δικαιοσύνης με ίδιες ευκαιρίες για όλους, σύμφωνα με τις ανάγκες του καθενός. “From each according to his ability, to each according to his need”. Και αυτό δεν πρέπει να παραμείνει στον μικρόκοσμο της Ελλαδίτσας μας. Πρέπει να τολμήσουμε επιτέλους, να σπάσουμε αυτή την αδράνεια και την απάθεια. Είναι άλλωστε η αδράνεια, ο χειρότερος εχθρός μας. Πρέπει να αγωνιστούμε για όλους. Και όταν το γράφω αυτό, πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας, όλα τα θύματα της κρίσης αυτού του συστήματος, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, αλλά και έξω από τον δυτικοκεντρικό μικρόκοσμό μας. Για παράδειγμα, το παιδάκι στο Μπανγκλαντές που το 2011 έτρωγε ξύλο από έναν αστυνομικό, διότι έκανε απεργία. Είχε την εξωφρενική απαίτηση, βλέπετε, να ζητήσει μια μηδαμινή αύξηση της τάξεως του ενός δολαρίου. Τίποτα άλλο. Παρεμπιπτόντως, το ίδιο παιδάκι, λογικά καταπλακώθηκε το 2013, τότε που μερικά εργοστάσια εταιριών, δυτικών συμφερόντων, κατέρρευσαν με όλους τους εργαζόμενους (και παιδιά) μέσα. Ξαφνικά όλος ο κόσμος άρχισε να μιλάει για τις συνθήκες εργασίας στο Μπανγκλαντές και την παιδική εργασία. Το Μπανγκλαντές όμως, τελικά, δεν είναι τόσο μακριά. Εκεί οδεύουμε. Στο χέρι μας είναι να ανακόψουμε αυτή τη πορεία.

Καλή χρόνια. Είθε το 2014 να είναι η χρονιά μας.

Δέσποινα Ταταράκη, Καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας-Ζει και εργάζεται στην Αγγλία «Με τη σωστή Παιδεία και βελτιώνοντας ο καθένας τον εαυτό του μπορούμε πραγματικά να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη»

Αφού ήρθε, λοιπόν, και πάλι αυτή η στιγμή του χρόνου που εκφράζουμε επιθυμίες και προθέσεις για αλλαγή για την καινούργια χρονιά, άσχετα αν τελικά τις υλοποιούμε ή όχι, ας ακολουθήσω κι εγώ.

Για τη χώρα μας θέλω ανθρώπους -πολίτες και πολιτικούς- με ανοιχτό μυαλό, με κριτική σκέψη, με θάρρος και τόλμη να πιστεύουν πως μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα τους μαθαίνοντας από τα λάθη του παρελθόντος. (Όσο έχουμε Υπουργό τον Άδωνη δε φοβάμαι τίποτα!). Θέλω, επίσης, περισσότερη δικαιοσύνη και λιγότερη ατιμωρησία, όχι μόνο νόμους αλλά και συνείδηση. (Λευτεριά στον Τσοχατζόπουλο και την παρέα του!). Περισσότερη αξιοκρατία. (Αλλά αφού πρώτα διοριστώ εγώ και όλο μου το σόι!). Πράξεις και όχι γκρίνια και λόγια του καναπέ. (Αλλά πού να τρέχουμε τώρα στους δρόμους για επαναστάσεις; ‘Εχουν πιάσει και τα κρύα… Πάμε για καφέ!). Περισσότερη τέχνη και πολιτισμό. (Τι εννοείς θέατρο; Μην χάσω Τατιάνα σήμερα, δεν θα το αντέξω!). Περισσότερη αγάπη για τους ανθρώπους και όχι για χρήμα και υλικά αγαθά. (Εδώ υπάρχουν άπειρα παραδείγματα, δεν ξέρω ποιο να πρωτοδιαλέξω!). Κυρίως, όμως, θα ήθελα περισσότερη αλήθεια. Όχι άλλη υποτίμηση της νοημοσύνης μας και όχι άλλη υποκρισία. (Ας κατανοήσουμε όλοι επιτέλους το δράμα που ζει ο κ. Λιάπης και ας τον αφήσουμε στην ησυχία του! Κανονικά θα έπρεπε να κάνουμε και έρανο για να τον στείλουμε ακόμη μακρύτερα, η Μαλαισία δεν είναι αρκετά μακρυά για να πνίξει… τον πόνο του!)

Όσον αφορά τη δική μου ζωή, το μόνο που επιθυμώ είναι να έχω τη δυνατότητα να ορίζω τη μοίρα μου. Θέλω λιγότερη ανασφάλεια, επαγγελματική αβεβαιότητα και να ξέρω ότι οι κόποι μου δεν θα πάνε χαμένοι και μία μέρα θα ανταμειφθούν. Με τη σωστή Παιδεία και βελτιώνοντας ο καθένας τον εαυτό του μπορούμε πραγματικά να αλλάξουμε, να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη. Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται αυτονόητα ή να μοιάζουν λόγια του αέρα, αλλά δεν είναι. Στην πράξη είναι δύσκολα και θέλουν πολύ κόπο, θέληση και προσπάθεια.

Καλή χρονιά και καλό κουράγιο! Θέλει ακόμη πολύ φως να ξημερώσει…

Γιάννης Σελίμης, Τεχνολόγος Γραφικών Τεχνών- Ζει και εργάζεται στην Γερμανία «Θα ήθελα να γυρνούσα και πάλι στον κόσμο και στα χρόνια της χαράς»

Στη χώρα μου δεν ξέρω πλέον αν μπορεί αν γίνει και να αλλάξει κάτι! Ωστόσο ό,τι εύχεται όλος ο κόσμος το ίδιο εύχομαι και εγώ, δηλαδή δουλειά, υγεία και να βρούμε και πάλι τη χαμένη μας ανθρωπιά, γιατί μας έχει ισοπεδώσει όλους η μιζέρια.
Προσωπικά πιστεύω ότι έχω ότι χρειάζομαι για να είμαι χαρούμενος και ευτυχισμένος. Όσον αφορά στον κόσμο της επιθυμίας μου θα ήθελα να γυρνούσα και πάλι στον κόσμο και στα χρόνια της χαράς, που οι άνθρωποι ήταν χαρούμενοι και χαμογελαστοί, ήξεραν να απολαμβάνουν και απολάμβαναν τη ζωή, με μεράκι για την δουλειά, όνειρα προς επίτευξη, έρωτα και ζούσαν την κάθε στιγμή, διαγράφοντας μία πορεία με νόημα, χωρίς φανφάρες και δηθενιές!

Φρόσω Παπουή, Οικονομολόγος – Ζει και εργάζεται στην Κομοτηνή «Οι Έλληνες ξέρουμε τι θα πει αγάπη και την προσφέρουμε καθημερινά στους συνανθρώπους μας»

Σίγουρα θα ήθελα να βλέπω γύρω μου πιο χαρούμενα πρόσωπα, ανθρώπους να μιλούν για ευχάριστα γεγονότα και όχι μόνο για την κρίση. Θα ήθελα να μπορούν οι συνάνθρωποί μας να μπορούν να συντηρούν τις οικογένειές τους, γιατί ούτε αυτό γίνεται πλέον. Σαφώς να εξαφανιστούν όλοι οι πολιτικοί που μας κυβερνούν και τη θέση τους να πάρουν άλλοι πιο ικανοί, πιο ειλικρινείς, πιο ηθικοί και τίμιοι άνθρωποι.

Ως νέα γενιά, εύχομαι να μπορούσε να μειωθεί η ανεργία ώστε να μη χρειάζεται χιλιάδες νέοι να εγκαταλείπουν την Ελλάδα για μια καλύτερη δουλειά και ζωή. Επηρεασμένη λοιπόν από το πνεύμα των Χριστουγέννων θα ήθελα να υπάρχει γύρω μας αγάπη ευτυχία και υγεία! Και αν για κάτι είμαστε τυχεροί ως Έλληνες είναι για το γεγονός ότι ξέρουμε τι θα πει αγάπη και την προσφέρουμε καθημερινά στους συνανθρώπους μας!

Κατερίνα Μαλούση, Διευθύντρια Ρ/Σ Ράδιο Ροδόπη- Ζει και εργάζεται στην Κομοτηνή «Να πάψουμε να κινούμαστε με γνώμονα τα χρήματα»

Για το νέο έτος θα ήθελα να τείνουμε ένα χέρι βοηθείας σε όλους αυτούς που το έχουν ανάγκη, με τέτοιο τρόπο που οι ίδιοι κάποια στιγμή θα μπορέσουν να πάρουν τον έλεγχο της ζωής τους. Να πάψουμε να κινούμαστε με γνώμονα τα χρήματα. Η χώρα μας όπως και άλλες φορές στο παρελθόν, περνάει μια κρίση. Η ιστορία όμως μας διδάσκει ότι ενωμένοι και δουλεύοντας συλλογικά ξεπερνάμε εμπόδια, δυσκολίες και προχωράμε. Η συνειδητοποίηση των όσων προσφέραμε στο παρελθόν και των όσων μπορούμε να προσφέρουμε στο παρόν και στο μέλλον θα χτίσει μια Ελλάδα δυνατή και υπολογίσιμη. Μια Ελλάδα που θα μοιράζεται το όραμα μια πολιτικής, οικονομικής, τεχνολογικής και κοινωνικής ενοποίησης των κρατών της Ευρώπης, μιας Ευρώπης που την φτιάχνουν οι άνθρωποί της και όχι οι αριθμοί.

Εύχομαι λοιπόν αυτή την καινούρια χρονιά να βρούμε τρόπο και να εκπληρώσουμε τα όνειρά μας, να κλείσουμε τους παλιούς κύκλους και να ζήσουμε όλοι νέες και ωραίες εμπειρίες που θα μας γεμίζουν και θα μας οδηγούν σε κάτι καλύτερο για τον καθένα μας και όλους. Ελπίζω και εύχομαι να ξαναβρούμε μέσα μας και γύρω μας την αγάπη, την κατανόηση, την αξιοπρέπεια, την ανθρωπιά. Πάνω απ’ όλα όμως να ευχηθώ να έχουμε όλοι ηρεμία και κυρίως υγεία, γιατί χωρίς αυτά όλα είναι μικρά και ασήμαντα. Καλή και δημιουργική χρονιά!!!!

Γρηγόρης Πιτσικάκης, πτυχιούχος του Τμήματος Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξεινίων Χωρών – Μουσικός «Πάμπλουτοι να’ στε στην χαρά και πάμφτωχοι στον πόνο!»

Σίγουρα ακούγοντας κάποιος την ερώτηση «Τι θα θέλατε να αλλάξει ο νέος χρόνος στη ζωή και στη χώρα σας» θα απαντούσε «τι να πρωτοαλλάξει;». Σίγουρα όμως για τον καθένα ο χρόνος που πέρασε άφησε μνήμες δύσκολες, γιατί ως γνωστόν η εποχή που ζούμε δεν είναι και η καλύτερη(από οικονομικής άποψης). Άφησε όμως και στιγμές ευτυχίας, γαλήνης και ευημερίας. Όσον αφορά το 2013 σε προσωπικό επίπεδο ήταν μία από τις «χρονιές μου», απόκτηση πτυχίου, νέες εμπειρίες, δίσκος των «Κάππα Ζεύκιν», καλοκαιρινή περιοδεία και πολλές άλλες ευχάριστες στιγμές. Παράλληλα όμως το 2013 κλείνει και ένα κεφάλαιο της ζωής μου που ονομάζεται Κομοτηνή. Τι να πει κανείς γι’ αυτό…όλοι ξέρουν. Οπότε ο νέος χρόνος από μόνος του θα αλλάξει πολλά πάνω σε εμένα και στην όμορφη φοιτητική ζωή που είχα έως τώρα. Αυτό λοιπόν που θα παρακαλέσω τον νέο χρόνο να κάνει είναι η αλλαγή αυτή να γίνει ομαλά και όπως πρέπει.

Όσον αφορά στη χώρα μου, πραγματικά όπως είπα και προηγουμένως τι να πρωτοαλλάξει;! Δεν θέλω να γίνω κυνικός, αλλά οι καταστάσεις που βιώνει αυτή τη στιγμή η Ελλάδα μας είναι δύσκολες, το να ευχηθώ επομένως να σταματήσει η οικονομική κρίση, οι κακουχίες και όλα αυτά τα δύσκολα που βιώνουμε, θα ακουστεί τελείως αδιάφορο. Αυτό πραγματικά που ευελπιστώ και συνάμα παρακαλώ και εύχομαι να φέρει το 2014 είναι η μαζική εναντίωση του πληθυσμού αυτής της χώρας σε αυτό που ζούμε, συνάμα όμως να δώσει και την φώτιση στους κυβερνώντες να πράξουν έτσι όπως θα έπρεπε. Και ως είθισται θα κλείσω με μία μαντινάδα…

Δύο πράγματα σας εύχομαι για τον καινούργιο χρόνο
Πάμπλουτοι να’ στε στην χαρά και πάμφτωχοι
στον πόνο!

Γρηγόρης-Δημήτρης Κολώνης, Ιστορικός – Επιμελητής Εκδόσεων, Φοιτητής Τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας Δ.Π.Θ. «Η αλληλεγγύη δε συνάδει με τη διαφήμιση και με τις «δάφνες» της αυτοπροβολής»

««Λευκές» νύχτες διαδέχονται εσχάτως τις «λευκές», ελέω αιθαλομίχλης, μέρες…». Και ίσως είναι αυτό το εκθαμβωτικό λευκό που, καμιά φορά, αποτελεί εμπόδιο για τους οφθαλμούς και το μυαλό μας. Ομιχλώδες και το τοπίο της παιδείας, δεκαετίες τώρα, προάγει στερεοτυπικές αντιλήψεις ενώ, παράλληλα, δεν προσδίδει την πρέπουσα σημασία στην εμβάθυνση σε ιστορικά φαινόμενα της νεότερης ιστορίας. Ανεξέλεγκτες (ή ελεγχόμενες) πηγές πληροφόρησης συχνά αναλαμβάνουν το ρόλο του «εκπαιδευτή». Αποτέλεσμα, στις παρέες, στα πηγαδάκια πολλάκις να ακούγονται απόψεις του τύπου «όλοι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες, ενώ οι Γερμανοί είναι εργατικοί, καλά μας κάνουν», ή, τουναντίον, «όλοι οι Γερμανοί είναι αυταρχικοί, εμείς οι Έλληνες είμαστε ζεστοί άνθρωποι, γι’ αυτό και μας τιμωρούν». Απόλυτες, αστήριχτες, αντιεπιστημονικές απόψεις, παρά ταύτα, συναντώνται καθημερινά. Αν κάτι θα έπρεπε να αλλάξει λοιπόν, και, προφανώς, αυτό δε θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη, είναι η βάση, τουτέστιν η παιδεία. Γιατί η κρίση μπορεί για πολλά δεινά να είναι η αφορμή, αλλά δεν είναι η αιτία.

Και, μιλώντας για βάση, στον αντίποδα, και μέσα από την «ομίχλη» της κρίσης, όλο και περισσότεροι «φάροι» εμφανίζονται τελευταία, σε πείσμα των καιρών, «από τα κάτω». Δομές αλληλεγγύης, συλλογικές κουζίνες, δίκτυα αλληλοβοήθειας, χαριστικά παζάρια, εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης, που παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, και, κυρίως, ακηδεμόνευτα, στέφονται με επιτυχία. Χωρίς μάλιστα να έχουν διεκδικήσει ούτε δευτερόλεπτο τηλεοπτικού χρόνου, γνωρίζοντας ότι η αλληλεγγύη δε συνάδει με τη διαφήμιση και με τις «δάφνες» της αυτοπροβολής.

Οι «κάτω» λοιπόν συνειδητοποιούνται, μαζεύονται, γνωρίζονται, συζητούν, αποφασίζουν, τολμούν, νικάνε. Ακόμα κι όταν χάνουν. Η «χρυσή τομή» μεταξύ της αυτενέργειας και της συλλογικής δράσης, της προσωπικής αξιοπρέπειας και του αλληλοσεβασμού αποτελεί αντικείμενο συνεχούς προβληματισμού και αναζήτησης. Όλα ρόδινα και τέλεια δεν είναι, γιατί τέλεια δεν είναι, εξ άλλου, η ανθρώπινη φύση. Τέλεια θα σήμαινε ότι τελείωσε, ενώ, εμείς τώρα αρχίζουμε…

Αρχίζουμε με τους εαυτούς μας, συνεχίζουμε μαζί με τους δίπλα μας…

Καλή μας χρονιά!

Δόμνα Λυρατζοπούλου, Φοιτήτρια Τμήματος Εφαρμοσμένης Πληροφορικής Πανεπιστημίου Μακεδονίας «Ουσιαστικά κανένας κόσμος δεν είχε στην πράξη αυτό που, κατά τη γνώμη μου, σημαίνει ίσος»

Θα ήθελα υγεία στον κόσμο, παγκόσμια ειρήνη καθαρό περιβάλλον και βοήθεια στις υπανάπτυκτες χώρες, όπως θα έλεγαν και οι υποψήφιες σταρ Ελλάς. Κι όμως, αυτές οι κλισέ εκφράσεις είναι αυτές που διατηρούν τις αξίες μας, γιατί χωρίς αυτές, χάνουμε την ευκαιρία μας για ευτυχία.

Ο στόχος του κάθε ανθρώπου είναι να νιώθει χαρούμενος, άρα, μία ιδανική πραγματικότητα θα ήταν ένας κόσμος με επίκεντρο, τόσο τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά όσο και τις σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους. Έχουν δημιουργηθεί κατά καιρούς διάφοροι κόσμοι. Διάφορες κοινωνίες που πίστευαν ότι έχουν στο επίκεντρό τους τον άνθρωπο, εφόσον η ισότητα βρισκόταν συχνά στο λεξιλόγιό τους. Ουσιαστικά όμως, κανένας κόσμος δεν είχε στην πράξη αυτό που, κατά τη γνώμη μου, σημαίνει ίσος, δηλαδή, να δείχνεις μία κοινή αφετηρία και να δίνεις τις ίδιες ευκαιρίες, έτσι ώστε να μπορούν να εφαρμόσουν οι πολίτες τον υπέρμετρο ανταγωνισμό τους -με τον εαυτό τους, ή μεταξύ τους- μια ανάγκη που δεν μπορούν και δε θα μπορέσουν ποτέ να αποφύγουν σαν άνθρωποι.

Το 2014, εύχομαι να είναι γεμάτο όμορφες στιγμές, πολλή αγάπη και όσο πιο πολύ γίνεται καλή τύχη (την χρειάζομαι απεγνωσμένα !!!). Αντοχή και υπομονή ώστε να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε σε οποιαδήποτε κακουχία, από τις οποίες τον προηγούμενο χρόνο, δυστυχώς, είχαμε πολλές.

Η αλήθεια είναι ότι δε γνωρίζω ακριβώς την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα, ούτε να ονομάσω κάθε μεγάλο της σκάνδαλο, αλλά ξέρω ότι φέτος οι γονείς μου δεν έβαλαν πετρέλαιο και στο σπίτι μου ζεσταίνομαι με κουβέρτες και ότι η οικονομία που τηρούν είναι τραγική ώστε εγώ να μη νιώσω έντονα την οικονομική κρίση. Ξέρω ότι, ενώ πριν μπω στο πανεπιστήμιο, η λέσχη ακουγόταν θεσπέσια, αλλά τώρα ντρέπομαι να δώσω 3,5 ευρώ για ένα πιάτο μακαρόνια. Ξέρω ότι θέλω η κατάσταση να αλλάξει άμεσα. Σίγουρα δεν μπορεί να αλλάξει δραστικά, αλλά ίσως η ζωή να γίνει πιο ανθρώπινη…

Χρόνια πολλά σε όλους μας!!! Ευτυχισμένο το 2014!!!

Βασίλης Κυριάκου, Φιλόλογος – Φοιτητής Νομικής Δ.Π.Θ. «Το μέλλον άρπαξέ το! Άλλαξέ το! Άλλαξε εσύ, εμείς! Γίνε η κατάρα τους!»

Πρώτα θα ήθελα ν’ αλλάξω το : «Mείνε όπως είσαι». Δεν είναι ευχή. Είναι κατάρα. Είναι δύναμη προς τη συντήρηση και την αντίδραση. Θα ήθελα να κράξω τη δράση του κυρίαρχου πολιτισμού. Της δίαιτας με διατροφολόγο το κράτος. Της κουλτούρας με ταΐστρα τους χορηγούς. Της τέχνης του «εγώ δεν ασχολούμαι με τα μεγάλα» αλλά με τα μικρά, τα γαρύφαλλα και τα τριαντάφυλλα. Τ’ άλικα! Μας πήραν και το χρώμα.

Ας τα πάρουμε πίσω. Με τη δράση μας. Της δικής μας τέχνης. Απ’ τον δικό μας ιδρώτα, απ’ τη δική μας κατάθλιψη, απ’ τον δικό μας πόνο. Τσεκούρι στην αεργία του πλούτου τους. Μας πήρανε και τ’ άστρα. Κίτρινα και κάμποσα μέσα σ’ ένα μπλε φλάμπουρο. Συρματόπλεγμα για τη πλέμπα, χρυσό για το Κολωνάκι. Ας επανέλθουμε βρε Μαργαρίτα. Στον ερασιτεχνισμό που αφήσαμε πίσω και τον έκανε εμπόριο η Κική, η Λένα, ο Πέτρος και τ’ άλλα παιδιά. Μην τους συνερίζεσαι. Επαγγελματίες ανεπάγγελτοι. Πίσω, δεν μπορείς να πας. Κι ας σε λένε τζαμπατζή, λαθραίο αυτοί που χρυσοπληρώθηκαν για το τίποτα με κρατικούς επαίνους. Και από το τίποτα, ολότελα ας γίνουμε. Το θέατρο τους, το είδες. Κακό και άνοστο. Παίξε τότε. Κατασκεύασε καταστάσεις άλλες. Το μέλλον άρπαξέ το. Άλλαξέ το. Άλλαξε εσύ, εμείς! Γίνε η κατάρα τους. Σαν ευχή μου. Κόκκινη και έναστρη.

Επιμέλεια: Νατάσσα Βαφειάδη
[email protected]

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.