«Ο κοσμος στη λαικη δεν κοροιδευει. Στα παζαρια σε σεβονται περισσοτερο»

Ο Γιουσούφ Ταρκάν είναι δώδεκα χρονών και έχει ήδη δικό του πάγκο στη λαϊκή. Χωρίς να χάνει στιγμή το κέφι του για δουλειά, ακόμη και με συνθήκες καύσωνα, προσπαθεί να ενισχύσει τον οικογενειακό προϋπολογισμό. «Όλα τα παιδιά στη γειτονιά αυτό κάνουν, βοηθάνε», δηλώνει και σε ένα διάλειμμα της δουλειάς του αποκαλύπτει τα μυστικά του σωστού εμπόρου: «Δεν κοροϊδεύει ποτέ τον πελάτη γιατί την επόμενη μέρα θα τον βρει ξανά μπροστά του». Κι όσον αφορά στον τρόπο προβολής των προϊόντων του, είναι αποκαλυπτικός: «Λέω ό,τι λένε και οι μεγάλοι έμποροι: «Πάρτε κόσμε, τζάμπα πουλάμε. Δεν πουλάμε, χαρίζουμε» και άλλα τέτοια. Να, αν σταθείς λίγο, θα μ’ ακούσεις να φωνάζω: «Δύο μπλουζάκια, τρία ευρώ, πάρε κόσμε!»».

Πόσο χρονών είσαι Γιουσούφ;

12 ετών. Πηγαίνω στην 4η τάξη του Δημοτικού Σχολείου.

Κι εδώ στη λαϊκή τι κάνεις; Ήρθες για αγορές μήπως;

Όχι, πουλάω μπλουζάκια. Έχω δικό μου πάγκο, δεν βλέπεις;

Μα καλά, δεν είσαι μικρός;

Όχι δεν είμαι μικρός. Κι άλλα παιδιά έχουν δικούς τους πάγκους.

Και οι γονείς σου, πού είναι;

Οι γονείς μου κάνουν την ίδια δουλειά, τους παρακολουθώ και έτσι βγάζω άκρη κι εγώ. Δεν κάθονται οι άνθρωποι… Κι εκείνοι δουλεύουν.

Και στον κόσμο, στους πελάτες, τι λες;

Λέω ό,τι λένε και οι μεγάλοι έμποροι: «Πάρτε κόσμε, τζάμπα πουλάμε. Δεν πουλάμε, χαρίζουμε» και άλλα τέτοια. Να, αν σταθείς λίγο θα μ’ ακούσεις να φωνάζω: «Δύο μπλουζάκια, τρία ευρώ, πάρε κόσμε!».

Πόσες ώρες εργάζεσαι;

Στις επτά ερχόμαστε, στήνουμε τους πάγκους μας, απλώνουμε το εμπόρευμα και στις τρεις αρχίζουμε να τα μαζεύουμε για να φύγουμε. Τώρα το Καλοκαίρι πάντως δεν έχει κίνηση.

Τόσες ώρες, δύσκολο ακούγεται…

Δεν είναι δύσκολη δουλειά, γιατί γνωρίζω ότι υπάρχουν και χειρότερα. Οπότε, κάνω υπομονή και βοηθάω την οικογένεια όσο μπορώ. Πάλι καλά, λέω, οι γονείς μου με προσέχουν, ψωμί να φάμε έχουμε, καλά είναι.

Θάλασσα δεν θα έχει το καλοκαίρι για σένα;

Θα κάνω και μπάνιο και θα πάω και στη θάλασσα. Πάντα βρίσκουμε λίγο χρόνο κι εμείς και πηγαίνουμε, όχι πολλές φορές, αλλά πηγαίνουμε.

Στο σχολείο πώς τα πηγαίνεις; Ένας καλός έμπορος, θα πρέπει να είναι καλός μαθητής…

Δεν ξέρω καλά ελληνικά κι αυτό με δυσκολεύει πολύ στο σχολείο. Εμάς που δεν ξέρουμε – γιατί είναι κι άλλα παιδιά σαν κι εμένα – μας κοροϊδεύουν τα άλλα παιδιά που ξέρουν κι αυτό είναι λίγο δύσκολο. Αλλά τι να κάνουμε;

Και στη λαϊκή αντιμετωπίζεις τέτοιες συμπεριφορές;

Όχι, ο κόσμος εδώ στη λαϊκή δεν κοροϊδεύει. Ίσα – ίσα που στα παζάρια σε σέβονται περισσότερο. Η αγορά είναι δύσκολη και τα παζάρια θέλουν δύναμη…

Οι πελάτες πώς αντιδρούν;

Όταν σε βλέπουν πίσω από τον πάγκο καταλαβαίνουν ότι προσπαθείς να βοηθήσεις την οικογένειά σου και αυτό το εκτιμούν μάλλον, τουλάχιστον εμένα δεν με κοροϊδέψανε ποτέ. Ύστερα κι εγώ δεν τους κοροϊδεύω, ένας σωστός έμπορος δεν κοροϊδεύει ποτέ τον πελάτη, γιατί την επόμενη μέρα θα τον βρει ξανά μπροστά του.

Και στα προβλήματα που παρουσιάζονται τι κάνεις;

Όταν αντιμετωπίζω καμιά φορά κανένα πρόβλημα με βοηθάνε και οι άλλοι από δίπλα, δεν μ’ αφήνουν. Εδώ γνωριζόμαστε όλοι, δεν μ’ αφήνουν, ξέρει ο ένας τον άλλο καλά. Οι περισσότεροι στη γειτονιά με τα χρήματα που κερδίζουν στα παζάρια ζούνε, άλλος λίγο, άλλος πολύ, μ’ αυτά τα λεφτά τη βολεύει.

Διακοπές θα πας;

Πού να πάω; Με την οικογένεια; Ναι, να ξεκουραζόμασταν λίγες μέρες κάπου, καλά θα ήταν, αλλά μόνος μου δεν πηγαίνω…

Γιατί;

Γιατί εγώ να κάθομαι και οι άλλοι να δουλεύουν δεν είναι σωστό. Κανένα από τα παιδιά της γειτονιάς δεν κάνει διακοπές.

Ναι, αλλά τα άλλα παιδιά αυτό κάνουν…

Τα άλλα παιδιά έτσι το έχουν, εμείς δεν το έχουμε έτσι. Όλοι μαζί πηγαίνουμε παντού.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.