«Ο κοσμος δεν προσεχει καθολου. Πετα τα σκουπιδια οπου θελει, δεν σεβεται την πολη»

Η Νίνα Καμενίδου είναι 58 ετών και εργάζεται του τελευταίους τρεις μήνες στην Υπηρεσία Καθαριότητας του Δήμου Κομοτηνής. Ήρθε στην Κομοτηνή το 1993 με τον άνδρα της και τα δύο της παιδιά. Με τον υδράργυρο να βρίσκεται στα ύψη όλες αυτές τις μέρες είναι αναγκασμένη να σκουπίζει έξω, τουλάχιστον μέχρι τις δώδεκα και μισή το μεσημέρι. «Πίνω νερό. Παίρνω παγωμένο από το σπίτι και έχω πάντα δροσερό. Φοράω καπέλο και τρώω λίγο, κάνω ό,τι συμβουλεύουν οι γιατροί», δηλώνει και σπεύδει να σημειώσει: «Ειλικρινά δεν έχω παράπονο από την Ελλάδα, μου προσέφερε ό,τι μπορούσε». Έχει όμως ένα παράπονο από όλους όσοι δεν σέβονται τη δική της προσπάθειά, αλλά και αυτή των συναδέλφών της και πετούν τα σκουπίδια τους όπου βρίσκουν κι όχι στους κάδους απορριμμάτων…

Μα καλά, πώς μπορείτε και σκουπίζετε με τόση ζέστη;

Κάνει πολλή ζέστη, αλλά αυτή είναι η δουλειά μας, δεν έχουμε άλλα περιθώρια επιλογής.

Ποιο είναι το πρόγραμμά σας;

Από τις πέντε το πρωί πιάνουμε δουλειά μέχρι τις δώδεκα και μισή το μεσημέρι. Μισή ώρα κάνουμε ένα διάλειμμα για καφέ και τυρόπιτα, για να πάρουμε μια ανάσα.

Πόσον καιρό εργάζεστε στην υπηρεσία καθαριότητας;

Τρεις μήνες. Από τον Μάιο μέχρι τον Ιούνιο. Τώρα ελπίζω να με πάρουν ξανά για να έχω μια δουλειά.

Πάντως, οι συνθήκες καύσωνα δεν ενδείκνυται για εξωτερικές εργασίες, τι λέτε;

Ζεσταίνομαι, αλλά τι να κάνω; Έτσι είναι η δουλειά. Πρέπει να τελειώσω το κομμάτι που μου έχουν αναθέσει.

Νεράκι πίνετε; Βρίσκετε εύκολα στο δρόμο;

Πίνω νερό. Παίρνω παγωμένο από το σπίτι και έχω πάντα δροσερό. Φοράω καπέλο και τρώω λίγο, κάνω ό,τι συμβουλεύουν οι γιατροί.

Και όταν πάτε σπίτι;

Στο σπίτι συνεχίζω τη δουλειά της νοικοκυράς. Έξω εργαζόμενη, μέσα νοικοκυρά και γυναίκα.

Πότε ήρθατε στην Κομοτηνή;

Ήρθα το 1993 από την Γεωργία στην Κομοτηνή. Με τον άντρα μου και τα δύο μου παιδιά, το τρίτο το χάσαμε στον πόλεμο που γινόταν εκεί.

Τι δουλειά κάνατε στη Γεωργία;

Δούλευα σε καταστήματα. Δεν έλεγα όχι στη δουλειά.

Είστε ποντιακής καταγωγής;

Ναι, είμαι ποντιακής καταγωγής. Ο παππούς μου και η γιαγιά μου μιλούσαν μόνο ποντιακά, ο Νίκος Αμοιρίδης και η Σουζάνα, τους αγαπούσα πολύ και εκείνοι αγαπούσαν την Ελλάδα και μιλούσαν για την πατρίδα, πάντα με νοσταλγία.

Με ποιον μένετε εδώ;

Μένω με τον άντρα μου, τα δύο μου παιδιά παντρεύτηκαν, έχω και εγγόνια. Πήραμε δάνειο και έχουμε δικό μας σπίτι. Σιγά – σιγά το ξεπληρώνουμε.

Φτάνει ο μισθός σας;

Είναι καλά τα χρήματα που παίρνω σ΄ αυτή τη δουλειά, 800 ευρώ και κάτι παραπάνω. Ευχαριστώ πάρα πολύ την Ελλάδα.

Γιατί το λέτε αυτό;

Ειλικρινά δεν έχω παράπονο από την Ελλάδα, μου προσέφερε ό,τι μπορούσε. Δεν έχω παράπονο, είμαι πολύ ευχαριστημένη από την πατρίδά μου.

Για τις συνήθειες του κόσμου, τι έχετε να παρατηρήσετε; Προσέχει την πόλη; Σέβεται τη δουλειά σας;

Ο κόσμος δεν προσέχει καθόλου. Πετά τα σκουπίδια όπου θέλει, δεν σέβεται την πόλη.

Δηλαδή ο κόπος πάει στράφι;

Περνάμε, καθαρίζουμε, καμαρώνουμε για την εικόνα, εγώ κάνω την απόσταση μέχρι το νοσοκομείο. Μετά όμως, αν περάσει κανείς, θα νομίζει ότι δεν έχει καθαριστεί. Πετάνε τα σκουπίδια όπου θέλουν, δεν προσέχουν η πόλη τους να είναι καθαρή.

Τι θα τους λέγατε;

Να προσέχουν οι κάτοικοι λίγο περισσότερο, να νοιάζονται για την πόλη τους, όπως νοιάζονται και προσέχουν το σπίτι τους.

Σας αρέσει η δουλειά που κάνετε;

Δεν μ’ αρέσει η δουλειά που κάνω, ποιος δεν θα ήθελε κάτι καλύτερο; Αλλά λέω, πάλι καλά, πάλι καλά που την βρήκα και έχω να τρώω ένα κομμάτι ψωμί, πληρώνω και το δάνειο. Και με τα λίγα περνάμε, τι να κάνουμε;

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.