«Ο Καββαδιας ειναι ενα βαπορακι που μας ακολουθει»

Ο Γιάννης Κούτρας, ένας από τους σπουδαιότερους έλληνες τραγουδιστές, που στιγμάτισε με την ερμηνεία του στον «Σταυρό του Νότου» μια ολόκληρη γενιά ελλήνων. Ο Γιάννης Κούτρας βρέθηκε το Σάββατο που μας πέρασε στην Ξάνθη, μαζί με τον Θάνο Μικρούτσικο, τον Χρήστο Θηβαίο και την Ρίτα Αντωνοπούλου σε μια μουσική παράσταση που ενθουσίασε το κοινό. Λίγο νωρίτερα ο Γιάννης Κούτρας μίλησε στο Δάμωνα Δαμιανό στην εκπομπή του «Αιχμή του Δόρατος» στο «Ράδιο Παρατηρητής» για τον «Σταυρό του Νότου», για τον Καββαδία, αλλά και για το μέλλον του ελληνικού τραγουδιού.

ΠτΘ: κ. Κούτρα, παρακολουθώντας την πορεία σας θα έλεγα ότι σήμερα είστε πιο ροκ από ό,τι την δεκαετία του 70. Εσείς πώς αισθάνεστε τον εαυτό σας;
Γ.Κ: Από μικρός το ένα αυτί μου ήταν στην ελληνική μουσική και το άλλο, όσο και να φαίνεται ξενομανές, για να το τοποθετήσουμε οριακά, ήταν στο Μέμφις. Με εντυπωσίαζαν από μικρό παιδί πάρα πολύ οι λευκοί που μπορούν να τραγουδήσουν ως έγχρωμοι, δηλαδή δεν μου έκαναν εντύπωση οι έγχρωμοι που τραγουδάνε, όπως όταν ήρθαν από την Αφρική και τραγουδούσαν τα gospel, τα οποία εμείς μετά διπλασιάσαμε σαν ρυθμούς και τα κάναμε rock and roll, με εντυπωσίαζαν οι λευκοί που μπορούσαν να τραγουδήσουν ως μαύροι. Από μικρό παιδί αυτό κυνηγούσα πάρα πολύ και με ενδιέφερε όχι να το μιμηθώ αλλά να το πλησιάσω. Ήμουν συλλέκτης βινυλίων πάρα πολλών -όσους κατάφερα και διέσωσα γιατί από σπίτι σε σπίτι και από κοπέλα σε κοπέλα που πέρναγα άφηνα μερικά- και έτσι έχω συλλέξει κάποιους πολύ σημαντικούς, θα έλεγα, οι οποίοι με χαρακτηρίζουν. Αυτούς τους περνάω και στα τραγούδια μου, μέσα μου όμως είμαι περισσότερο ώριμος τώρα πια.

ΠτΘ: Θα μπορούσε κάποιος να σας χαρακτηρίσει ως Έλληνα ρόκερ, όπως το Γιοκαρίνη, τη Σωτηρία Μπέλλου, τον Κηλαηδόνη, όλους με ένα διαφορετικό στίγμα ο καθένας. Σήμερα τι μπορεί να συμβολίζει το ελληνικό ροκ και ποιοι μπορούν να το συμβολίζουν;
Γ.Κ: Διαφωνώ σε κάποια ονόματα, αλλά το ζήτημα δεν είναι εκεί. Προσωπικά πιστεύω ότι ένας μεγάλος της εποχής είναι ο Χρήστος Θηβαίος, ένας άνθρωπος που τραγουδά βραχνά και μάλιστα δεν κάνει καμία προσπάθεια για αυτό, όλοι οι άλλοι προσπαθούμε να το κάνουμε, αυτός το κάνει κάνοντας και καταχρήσεις, και πίνοντας και καπνίζοντας και ξενυχτώντας όλο το βράδυ, το κάνει χωρίς να το θέλει, υπάρχει έμφυτο και, πέρα από το γεγονός ότι είναι ένας καταπληκτικός ποιητής και συνθέτης, είναι κατά την γνώμη μου και καταπληκτικός τραγουδιστής. Μ’ άρεσε από την στιγμή που τον άκουσα.

Επάνω στην σκηνή απογειώνομαι

ΠτΘ: Ο κ. Μικρούτσικος λέει ότι πάνω στο «Σταυρό του Νότου» κάνει συνεχώς αλλαγές. Αυτό σας απογειώνει πάντα;
Γ.Κ: Αν καταφέρετε και δείτε δύο παραστάσεις κοντινές θα διαπιστώσετε ότι «ο Σταυρός του Νότου» αλλάζει ακόμη και σε μελωδίες, ίσως μερικές φορές και αυτό σημαίνει ότι αυτοσχεδιάζουμε εκείνη τη στιγμή και αυτό είναι περίπου, για να μην είμαι και ιερόσυλος, με αυτό που κάνουν οι jazz men. Είναι υπερβολικό αυτό που λέω, απλά θέλω να καταλάβετε. Μετά από τριάντα πέντε χρόνια παρουσίας στην σκηνή είναι κουρασμένα τα πόδια και οι ώμοι μου περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε να είναι ένας εικοσιπεντάρης, επάνω όμως στην σκηνή απογειώνομαι, ξεχνώ και την κούρασή μου.

Ποτέ δεν λειτούργησα με σχεδιασμό

ΠτΘ: Πώς φαντάζεστε τον εαυτό σας μετά από δέκα χρόνια καλλιτεχνικά
Γ.Κ: Αυτό δεν μπορώ να το πω πραγματικά.

ΠτΘ: Θέλω να πω, λειτουργείτε με βάση έναν σχεδιασμό;
Γ.Κ: Ποτέ δεν λειτουργούσα με σχεδιασμό και ποτέ δεν ήξερα τι θα κάνω την επόμενη μέρα. Ζούσα το σήμερα. Είμαι σήμερα πενήντα πέντε χρονών και δεν έχω ένα ένσημο από αυτή τη δουλειά, που σημαίνει ότι αν αύριο σταματήσω να δουλεύω θα πρέπει να πεθάνω.

ΠτΘ: «Ο Σταυρός του Νότου» διατηρεί τη φρεσκάδα από την πρώτη νιότη του, ο κόσμος το αρέσει και κάθε φορά απογειώνεται…
Γ.Κ: Συμβολικά θα έλεγα ότι εγώ και ο Θάνος κόψαμε τα χέρια μας, τα ενώσαμε στους καρπούς και γίναμε αδερφοποιτοί. Αυτό μας εγκλώβισε, εμένα και το Θάνο, ώστε να πάμε αυτό το καράβι από λιμάνι σε λιμάνι. Αυτό όμως εμείς το απολαμβάνουμε και ρουφάμε τους χυμούς του και το πάμε όσο πάει. Δεν έχει σημασία αν τελειώσει αύριο ή μεθαύριο ή μετά από δέκα χρόνια ή είκοσι ή όσο ζούμε.

Ο Καββαδίας συμπορεύεται μαζί μας

ΠτΘ: Καλλιτεχνικά θα θέλατε να κάνετε κάτι διαφορετικό;
Γ.Κ.: Αν προκύψει. Αυτή τη στιγμή κάνω πράγματα παράλληλα και ο Θάνος κάνει επίσης κάποια, αυτά όμως δεν αποκλείουν τον Καββαδία. Ο Καββαδίας συμπορεύεται μαζί μας. Είναι ένα βαποράκι που έρχεται μαζί μας και ό,τι και να γίνει και ό,τι και να κάνουμε εμείς, μας συνοδεύει.

ΠτΘ: Τα ελληνικά μουσικά δρώμενα της εποχής μας σας αισιοδοξούν;
Γ.Κ: Είμαι απαισιόδοξος. Πρώτον δεν υπάρχουν εταιρείες οι οποίες είναι εις την κλίνη του θανάτου, που λέει και ο Μικρούτσικος.

Ένας νέος, για να προχωρήσει, πρέπει να έχει τις προϋποθέσεις του Σάκη

ΠτΘ: Και αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει κίνητρο για τον δημιουργό;
Γ.Κ: Δεν υπάρχει κίνητρο για τον δημιουργό, κυρίως για τα νέα παιδιά. Υπάρχουν νέα παιδιά που μου στέλνουν στον υπολογιστή μου δουλειές ή cd, οι οποίες είναι καταπληκτικές και σηκώνω τα χέρια μου ψηλά, γιατί δεν μπορώ να τους προτείνω τίποτα, δεν υπάρχουν εταιρείες. Ακόμη και αν υπάρχει ένα παιδί που κάποια στιγμή μπορεί να ξεφύγει και να μπορέσει να γεμίσει το μάτι ενός παραγωγού, πρέπει να έχει τις προϋποθέσεις ενός Σάκη, να είναι ψηλός ή ξανθός με γαλάζια μάτια και να προσπαθήσουν να τον κάνουν στα πρότυπα του Σάκη. Μόνο με προϋποθέσεις δηλαδή star system και τηλεόρασης. Και πάλι όμως τα νούμερα είναι τραγικά. Για παράδειγμα, εμείς με τον Καββαδία έχουμε φτάσει και έχουμε πριν πολλά χρόνια περάσει το ένα εκατομμύριο στην πώληση και σήμερα πουλάνε χίλια κομμάτια και πανηγυρίζουν.

ΠτΘ: Δεν μπορεί κάθε δουλειά να είναι «Σταυρός του Νότου». Αυτό γίνεται μια φορά τη δεκαετία…
Γ.Κ: Ακόμη και καλοί δίσκοι όπως τα «Υπόγεια Ρεύματα» και ο Χρήστος Θηβαίος που πούλησε κάποιες χιλιάδες κομμάτια ήταν μεγάλες επιτυχίες.

Τώρα πρέπει να απελευθερωθούν καινούργιες δυνάμεις

ΠτΘ: Η κρίση διαβλέπετε ότι έχει αλλάξει τα γούστα, τα αισθήματα, τα συναισθήματα, τον τρόπο συμπεριφοράς και λειτουργίας του Έλληνα απέναντι στην τέχνη;
Γ.Κ: Οι άνθρωποι έχουν πλέον εγκλωβιστεί στα προβλήματά τους, σκέφτονται πώς θα αποκαταστήσουν τα παιδιά τους και δικαιολογημένα πλέον, σκέφτονται πώς θα τη βγάλουν αύριο και για αυτό δεν σκέφτονται να πάνε και να αγοράσουν ένα cd, όπως παλιά μπαίναμε σε ένα βιβλιοπωλείο ή σε ένα δισκάδικο και αποφασίζαμε να αφιερώσουμε δέκα χιλιάδες δραχμές.

ΠτΘ: Το είπα από την άποψη ότι η κρίση στο διάβα της, για παράδειγμα την δεκαετία του 60, απελευθέρωνε νέα ρεύματα στην κοινωνία, νέα ακούσματα. Αυτό γίνεται τώρα;
Γ.Κ: Αυτό που λέτε είναι αλήθεια. Υποτίθεται ότι η κρίση απελευθερώνει καινούργιες δυνάμεις και δημιουργεί καινούργιες δουλειές και καινούργια ρεύματα. Ας το περιμένουμε αυτό, αλλά, αν αυτό είναι να γίνει μετά το δικό μου θάνατο, τι να το κάνω; Αυτό πρέπει να γίνει τώρα που εγώ είμαι εδώ.

ΠτΘ: κ. Κούτρα σας ευχαριστούμε πολύ.
Γ.Κ: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.