«Ο φοβος δεν εχει φυγει απο το ΙΡΑΚ, οι βομβαρδισμοι, οι εκρηξεις και οι θανατοι δεν εχουν σταματησει»

Η Αντριά Στάνια, είναι 17 χρονών και συμμετέχει στις πρόβες της χορωδίας της Αρμενικής Κοινότητας Κομοτηνής. Την συναντήσαμε στο ζεστό και φιλόξενο στέκι της Κοινότητας. Εκεί, μέσα από τη δική της μαρτυρία, «ζήσαμε» τον εφιάλτη των εκρήξεων, το θάνατο αθώων ανθρώπων και την καταστροφή μια ολόκληρης χώρας. Μέχρι πριν πέντε μήνες ζούσε στην Βαγδάτη, «φύγαμε εξ αιτίας του πολέμου. Δεν μπορούσαμε να ζήσουμε άλλο στον φόβο και στην ανασφάλεια. Νιώθαμε ότι από στιγμή σε στιγμή θα γίνει κάτι κακό» δηλώνει στον «Κόσμο» και προσθέτει: «Δεν μπορούσαμε να βγούμε έξω, να πάμε σχολείο, να ζήσουμε την ζωή μας χωρίς φόβο. Τώρα όμως είμαστε καλά.»

Από πού είσαι Αντριά Στάνια;

Από το Ιράκ, έχω πέντε μήνες που ήρθα στην Ελλάδα και μένω στην Κομοτηνή.

Στο Ιράκ πώς είχες βρεθεί;

Εκεί γεννήθηκα και ήρθα να μείνω στην Ελλάδα και στην Κομοτηνή επειδή η γιαγιά μου είναι ελληνίδα. Οι γονείς μου είναι Αρμένιοι. Ζούσαμε στη Βαγδάτη, μαζί με άλλους αρμένιους.

Γιατί φύγατε από την Βαγδάτη;

Φύγαμε εξ αιτίας του πολέμου. Δεν μπορούσαμε να ζήσουμε άλλο στον φόβο και στην ανασφάλεια. Νιώθαμε ότι από στιγμή σε στιγμή θα γίνει κάτι κακό.

Πριν τον πόλεμο πώς ήταν η ζωή;

Ήταν καλά γιατί ήταν ο τόπος που γεννήθηκα και μεγάλωσα και έζησα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου.

Υπάρχουν κι άλλοι αρμένιοι στην Βαγδάτη;

Υπήρχαν και υπάρχουν πάρα πολλοί αρμένιοι που δεν έχουν φύγει και ζουν ακόμη εκεί.

Σχολείο πήγαινες;

Στην Βαγδάτη πήγαινα στο σχολείο και παρακολουθούσα τα μαθήματα στην αραβική γλώσσα. Τώρα πάω πρώτη Λυκείου. Ήταν δύσκολο το ξεκίνημα από την αρχή, αλλά σιγά – σιγά προσαρμόζομαι.

Όταν ξεκίνησαν οι βομβαρδισμοί και οι εκρήξεις πώς ήταν η ζωή;

Δεν μπορούσαμε να βγούμε έξω, να πάμε σχολείο, να ζήσουμε την ζωή μας χωρίς φόβο. Τώρα όμως είμαστε καλά.

Μαθαίνεις νέα από τους φίλους σου που έμειναν πίσω; Τι σου λένε;

Είχα φίλους και μαθαίνω νέα τους. Μια φίλη μου δεν μπορεί να πάει στο σχολείο, φοβάται και κάνει μάθημα στο σπίτι. Ο φόβος δεν έχει φύγει από το ΙΡΑΚ, οι βομβαρδισμοί, οι εκρήξεις και οι θάνατοι δεν έχουν σταματήσει.

Φόβος γιατί;

Φοβόμαστε να κοιμηθούμε το βράδυ. Υπήρχε πάντα ο κίνδυνος να εισβάλλουν στο σπίτι και να σε σκοτώσουν.

Επί Σαντάμ πώς ήταν η ζωή;

Πριν πέντε χρόνια, όταν ο Σαντάμ ήταν ο απόλυτος μονάρχης, δεν υπήρχαν τέτοιοι φόβοι. Όταν σημειώθηκε αλλαγή με την επέμβαση της Αμερικής όλα ανατράπηκαν.

Μα εγώ διαβάζω στον Τύπο ότι ήταν ένας στυγνός δικτάτορας…

Ήταν όντως δικτάτορας, αλλά από φόβο οι Ιρακινοί δεν προέβαιναν σε εγκληματικές πράξεις, σε επιθέσεις, σε δολοφονίες.

Και τώρα;

Τώρα σκοτώνονται άνθρωποι. Έχουμε χάσει την ησυχία της καθημερινότητας, τα απλά πράγματα να βγούμε έξω, να πάμε σχολείο, να ζήσουμε χωρίς φόβο, να ζήσουμε σαν άνθρωποι δηλαδή.

Και η οικονομική ζωή;

Η οικονομία είναι καλή λόγω του πετρελαίου και τα οικονομικά των περισσοτέρων, αλλά αυτό από μόνο του δεν μπορεί να εξασφαλίσει μια ανθρώπινη ζωή. Επειδή γεννήθηκα εκεί ήταν σαν το σπίτι μου για μένα. Τώρα, όμως, σιγά – σιγά αποδέχομαι ότι θα μείνω στην Ελλάδα και θα συνεχίσω εδώ.

Τι σ’ αρέσει στην Ελλάδα περισσότερο;

Μπορώ να κάνω ό,τι θέλω χωρίς να έχω κανένα φόβο μέσα μου. Βγαίνω έξω και κάνω ό,τι θέλω, χωρίς να σκέφτομαι ότι από στιγμή σε στιγμή θα γίνει κάτι κακό.

Τι θέλεις να σπουδάσεις;

Αρχιτεκτονική ή να γίνω Πολιτικός Μηχανικός. Θέλω να χτίζω σπίτια κι όχι να τα βλέπω να γκρεμίζονται όπως συνέβαινε στο ΙΡΑΚ λόγω του πολέμου.

Σκέφτεσαι να γυρίσεις πίσω;

Δεν νομίζω να γυρίσω πίσω. Η ζωή μου τώρα είναι η Ελλάδα.

Όταν βλέπεις από τηλεοράσεως τώρα όλες αυτές τις στιγμές φρίκης και καταστροφής τι σκέφτεσαι;

Χαίρομαι που έφυγα, αλλά λυπάμαι που καταστρέφεται έτσι μια χώρα και σκοτώνονται χιλιάδες αθώοι.

Υπάρχουν κι άλλοι που θέλουν να εγκαταλείψουν το Ιράκ;

Θέλουν κι άλλοι αρμένιοι να έρθουν στην Ελλάδα, αλλά είναι πολύ δύσκολο να πάρουν βίζα και να έρθουν.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.