Ο Αρειος Παγος δικαιωνει τους συμβασιουχους

Δεκτή έκανε η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου την προσφυγή των υπαλλήλων του τομέα καθαριότητας που δούλευαν στον ΟΠΑΠ για την μονιμοποίησή τους. Η απόφαση έγινε δεκτή με πανηγυρισμούς από τους συμβασιούχους που είχαν συγκεντρωθεί έξω από το δικαστήριο, καθώς θεωρούν ότι ανοίγει πλέον ο δρόμος και για τη δικαίωση των δικών τους αιτημάτων.

Με τις αγωγές τους οι καθαρίστριες του ΟΠΑΠ ζητούσαν να τους αναγνωριστεί ότι κάλυπταν πάγιες και διαρκείς ανάγκες αφού παρείχαν συνεχή και αδιάλειπτη υπηρεσία πάνω από 20 χρόνια με συνεχώς ανανεούμενες συμβάσεις.
Σύμφωνα με το σκεπτικό των Αρεοπαγιτών που πλειοψήφισαν οι αγωγές των συμβασιούχων, πρέπει να γίνουν δεκτές διότι προσλήφθηκαν το 1990 και 1991, πριν από το 2001 οπότε έγινε η αναθεώρηση του Συντάγματος και συνεπώς δεν ισχύει γι’ αυτούς η απαγορευτική συνταγματική διάταξη που εμποδίζει τη μονιμοποίησή τους.
Συνέπεια του παραπάνω σκεπτικού οι συμβάσεις τους θεωρούνται ως αορίστου χρόνου.

Τις προσεχείς ημέρες πρόκειται να διατυπωθεί το ακριβές κείμενο της απόφασης. Σύμφωνα με πληροφορίες, κατά τη διάσκεψη διατυπώθηκε η πρόταση να περιληφθεί στο κείμενο ότι η απαγόρευση του Συντάγματος για μονιμοποιήσεις συμβασιούχων δεν αφαιρεί το δικαίωμα από τα δικαστήρια να κρίνουν, κατά περίπτωση, και να χαρακτηρίζουν μία σχέση εργασίας αν, δηλαδή, είναι ορισμένου ή αορίστου χρόνου αλλά αφορά τη νομοθετική εξουσία, η οποία δεν μπορεί με νόμο να μετατρέπει τις συμβάσεις σε αορίστου χρόνου.

Αυτό υποστήριξε και η λέκτορας στον τομέα του Εργατικού Δικαίου στη Νομική του Δημοκριτείου κ. Λευκή Κιοσσέ μιλώντας στο ραδιόφωνο του Παρατηρητή στην εκπομπή «Αιχμή του Δόρατος» λίγο πριν ανακοινωθεί η απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου. Πέραν των συμβασιούχων η συζήτηση επεκτάθηκε και στον ιδιωτικό τομέα και συγκεκριμένα στις αλλαγές που αφορούν στα εργασιακά…

ΠτΘ: κ. Κιοσσέ δεν είναι η πρώτη φορά που η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου ασχολείται με το συγκεκριμένο θέμα…
Λ.Κ.: Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι με το θέμα η Ολομέλεια ασχολείται για τρίτη φορά. Δεν υπάρχουν νομικά προβλήματα που να έρχονται τρεις φορές και να απασχολούν την Ολομέλεια. Μια φορά το θέμα απασχόλησε την Ολομέλεια τον Ιούνιο του 2006, όπου με ομόφωνη απόφαση θεώρησε ότι μπορεί να αποδοθεί αυτός ο ορθός νομικός χαρακτηρισμός, δηλαδή η σύμβαση από ορισμένου χρόνου να θεωρηθεί αορίστου. Αμέσως μετά, και σε λιγότερο από ένα χρόνο, τον Ιούνιο του 2007 άλλαξε εκ νέου η νομολογία

Η ανάγκη για σταθερότητα εργασίας έχει χρησιμοποιηθεί από πολλούς φορείς

ΠτΘ: Η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας αποτελεί αντικίνητρο για τη δικαίωση των συμβασιούχων από τον Άρειο Πάγο;
Λ.Κ.: Ανοίγετε ένα μεγάλο θέμα. Πραγματικά οι συμβασιούχοι, όπως αποκαλούνται, και αναφερόμαστε σε χιλιάδες ανθρώπους, έχουν χρησιμοποιηθεί. Η ανάγκη τους για σταθερότητα εργασίας έχει χρησιμοποιηθεί από πολλούς φορείς. Εσείς μιλάτε για τέσσερα και πέντε χρόνια προσωπικά έχω δει ανθρώπους δέκα χρόνια να απασχολούνται, ειδικά στο Υπουργείο Πολιτισμού απασχολούνται για μεγάλο χρονικό διάστημα. Όλοι γνωρίζουμε τα δημοσιονομικά προβλήματα που υπάρχουν. Προσωπικά η δική μου επιστημονική άποψη, που εξέφρασα και εγγράφως, είναι ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με το άρθρο 103 του Συντάγματος, το οποίο απαγορεύει την μετατροπή των συμβάσεων με νόμο, δηλαδή βάζει φρένο στην νομοθετική εξουσία να μην εκδίδει νόμους που θα μετατρέπουν τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου σε αορίστου, όπως στο παρελθόν. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί απαγορεύται και η δια δικαστικής αποφάσεως μετατροπή διότι αν ο δικαστής υπαγάγει τα πραγματικά περιστατικά και δει ότι ορθώς νομικός χαρακτηρισμός μιας σύμβασης είναι αυτό της αορίστου χρόνου και όχι ορισμένου χρόνου θεωρώ ότι το άρθρο 103 δεν αποτελεί εμπόδιο. Σε κάθε περίπτωση όμως το πρόβλημα έχει γεννηθεί ιδιαίτερα με το Προεδρικό Διάταγμα 164 του 2004, γνωστό ως διάταγμα Παυλόπουλου, όπου στο διάταγμα αυτό λέγεται ότι αν έχουμε συμβάσεις εργασίας πέραν των 24 μηνών, που έχουν συνάψει πολλοί, αυτές δεν μετατρέπονται σε αορίστου χρόνου, αλλά είναι άκυρες. Ο νόμος αυτός από τότε δημιούργησε περισσότερα προβλήματα, και συγκεκριμένα τα άρθρα 6 και 7 αυτού, στους συμβασιούχους σε σχέχη με το Σύνταγμα το οποίο κατά την άποψή μου δεν δημιουργεί προβλήματα.

Εξαιρούνται τα stage

ΠτΘ: Αυτή η ιστορία αφορά όλους τους συμβασιούχους, όλες τις συμβάσεις και τα stage;
Λ.Κ.: Άλλο είναι οι συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου κάτω από 24 μήνες, γιατί και από την Κοινοτική Οδηγία δεν προβλέπεται απασχόληση πέραν των 24 μηνών, άλλο η απασχόληση με συμβάσεις έργου, -οι οποίες στην πραγματικότητα είναι εργασία, ο άνθρωπος πάει το πρωί στη δουλειά του, σχολά το μεσημέρι, κάποιος τον κάνει κουμάντο σε αυτή τη δουλειά,- και άλλο οι συμβάσεις stage, οι οποίες από το Κοινοτικό δίκαιο και το Προεδρικό Διάταγμα του Παυλόπουλου εξαιρούνται της μετατροπής σε συμβάσεις αορίστου χρόνου. Θα πρέπει όμως να πούμε ότι αυτές οι συμβάσεις είναι εικονικές, δηλαδή δεν είναι συμβάσεις μαθητείας, όπως τις εμφανίζουν. Πρέπει λοιπόν να αλλάξουμε το “μαθητείας” σε “κανονικής εργασίας”, έχουμε δηλαδή ένα σκαλοπάτι επιπλέον, και στη συνέχεια να μετατρέψουμε αυτή την σύμβαση μαθητείας σε σύμβαση αορίστου χρόνου. Έχουμε διάφορες κατηγορίες συμβάσεων, σε κάθε περίπτωση όμως οι έννοιες είναι νομικές, υπάγονται στην κρίση των δικαστηρίων και το αποτέλεσμα αφορά πάρα πολύ κόσμο, αφορά ορισμένου χρόνου, έργου καθώς και συμβασιούχους “stage” που φέρονται να απασχολούνται επί πέντε χρόνια με συμβάσεις μαθητείας.

ΠτΘ: Η μαθητεία αποτελεί και αφορμή ώστε αυτοί να μην έχουν και ασφαλιστικά δικαιώματα;
Λ.Κ.: Ναι. Εξαιρούνται από την εργατική νομοθεσία. Κατ’ αρχήν δεν υπάγονται στις διατάξεις της Εργατικής Νομοθεσίας οι συμβάσεις μαθητείας και για αυτό οι αποδοχές τους είναι και λιγότερες. Πέραν αυτού όμως επειδή υπήρχαν και προβλήματα με τις προσλήψεις ορισμένου χρόνου ή έργου επινοήθηκαν τα τελευταία χρόνια, τα ελληνικής κοπής μέτρα, συμβάσεις stage που δεν περνούσαν και από το ΑΣΕΠ, ενώ πρώτα οι συμβάσεις έργου και ορισμένου χρόνου ελέγχονται από το ΑΣΕΠ. Είναι χιλιάδες αυτοί που τα τελευταία χρόνια, ειδικά από το 2005 και μετά, που απασχοληθηκαν με συμβάσεις μαθητείας.

Τα εργασιακά δικαιώματα δεν δημιουργούσαν πρόβλημα στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων

ΠτΘ: Ως εργατολόγος πώς αισθάνεστε για τις αλλαγές που τελευταίως έχουν επέλθει στο εργατικό δίκαιο, που αναιρούν τις περισσότερες φορές πολλούς από τους πυρήνες της φιλοσοφίας και της στάσης της εργατικής νομοθεσίας και είχαν θεσπιστεί τις προηγούμενες δεκαετίες, και ιδιαίτερα την δεκαετία του 80, στην κατεύθυνση της υπεράσπισης των εργασιακών δικαιωμάτων;
Λ.Κ.: Είναι επίσης ένα πολύ μεγάλο θέμα και κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να αισθάνεται καλά με αυτές τις αλλαγές που έγιναν ιδιαίτερα όταν βλέπεις στο νομοθετικό πλαίσιο το τι σημαίνουν αυτές οι αλλαγές.

ΠτΘ: Θα σας το θέσω διαφορετικά. Ήταν κατά την άποψή σας πολύ προστατευτική η ελληνική εργατική νομοθεσία σε ό,τι αφορά στα δικαιώματα των εργαζομένων σε τέτοιο μάλιστα βαθμό προστατευτική που να αναιρούσε και την δυνατότητα περαιτέρω ανάπτυξης, ανταγωνιστικότητας της ελληνικής επιχείρησης;
Λ.Κ.: Όχι και το λέω ευθέως. Είναι πολύ οδυνηρό να ανατρέπονται ρυθμίσεις που υπήρχαν από το 1920. Ο βασικός νόμος των απολύσεων ο “2112” του 1920 άλλαξε το 2010 δυσμενώς προς τους εργαζόμενους, αρκεί να σας πω, αν και δεν έχουν σημασία τα νούμερα, ότι μετά από τον “3845” του 2010 που ψηφίστηκε στις 6 Μαΐου, είναι ο νόμος που όλος ο κόσμος ξέρει ως μνημόνιο, μέχρι τις 17/12 του 2010 είχαμε τρεις αλλεπάλληλες αλλαγές στα εργασιακά δικαιώματα. Η εκ περιτροπής εργασία πέρασε με τον 3863 στις 15 Ιουλίου του 2010, στις 17 Δεκεμβρίου, μέσα σε πέντε δηλαδή μήνες, είχαμε εκ νέου αλλαγή ρυθμίσεων, ακόμη περισσότερο δυσμενών για τους εργαζόμενους. Βέβαια να τονίσω, επειδή με ρωτάτε για τους εργαζόμενους, ότι από την εμπειρία μου δεν μπορώ να παραβλέψω ότι πάρα πολλές επιχειρήσεις και ιδίως μικρές, αναφέρομαι στον ιδιωτικό τομέα, αντιμετωπίζουν και αυτές εξαιρετικά μεγάλα προβλήματα. Ναι μεν αναφερόμαστε σε κεκτημένα χρόνων αλλά και οι επιχειρήσεις έχουν ανάγκη από κάποιες ρυθμίσεις, που κατά την γνώμη μου δεν θα έπρεπε να εντοπισθούν μόνο στο εργασιακό κόστος. Προσωπικά δεν θεωρώ ότι το εργασιακό κόστος είναι μη ανταγωνιστικό, διότι οι μισθοί μας είναι αμέσως πιο υψηλότεροι από αυτούς της Πορτογαλίας. Δεν είναι δηλαδή το πρόβλημα ανταγωνιστικότητας οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα. Τα προβλήματα είναι εγγενή και τα γνωρίζουν οι αρμόδιοι που ασκούν εξουσία σε αυτό τον τόπο. Πάντως για να το εντοπίσουμε στους εργαζόμενους θα σας πω ότι με τον “3899” που ψηφίσθηκε στις 17 Δεκεμβρίου του 2010 δόθηκε η δυνατότητα στις επιχειρήσεις να θέτουν μονομερώς, χωρίς σύμφωνη γνώμη των εργαζομένων, τους εργαζόμενους σε εκ περιτροπής εργασία μέχρι και μία ημέρα την εβδομάδα, δηλαδή από 25 μέρες απασχόληση να κατεβεί στις τέσσερις μέρες και μάλιστα το διάστημα στο οποίο μπορεί να κάνει χρήση ο εργοδότης αυτού του νόμου καθορίσθηκε να είναι μέχρι εννέα μήνες το χρόνο, ενώ τον Ιούλιο ήταν έξι μήνες. Σε ένα μικρό χρονικό διάστημα πήγε στους εννιά μήνες και αντιλαμβάνεσθε πόσο δυσμενέστατη εξέλιξη είναι αυτή για τα εργασιακά δικαιώματα.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.