O Ανεργος Χ: «Ειμαι απελπισμενος»

Είναι απλήρωτος δυο χρόνια. Προσδοκά ότι η Βιομηχανική Μονάδα που πριν δυο χρόνια έβαλε λουκέτο θα ανοίξει και πάλι και ο ίδιος μαζί με τους 120 συναδέλφους του θα βρεθούν και πάλι στο γνώριμο χώρο. «Μάταια» σχολιάζουν οικογένεια και φίλοι και προτρέπουν τον 49χρονο να βρει αλλού δουλειά. Τα πόδια του βαριά τον κρατούν σχεδόν με το ζόρι, οι κινήσεις φανερώνουν απελπισία, απόγνωση, ίσως – ίσως και κούραση, μια κούραση που γεννά το «ψάξε», «βρες», «ζήτα», «παρακάλεσε», ότι δηλαδή κάνει όλα αυτά τα χρόνια ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας σκαλιά, περιμένοντας σε διαδρόμους, χτυπώντας πόρτες, παρακαλώντας υπευθύνους. Μιλά με την επιθυμία τα προσωπικά του δεδομένα να μην γίνουν γνωστά «έχω δυο παιδιά, θα ντρέπονται για μένα» δηλώνει και προσθέτει «καλύτερα έτσι στο πρόσωπό μου εσείς θα βλέπετε τους 120 συναδέλφους μου που απολυθήκαμε μαζί χωρίς καμία εξήγηση».

Πότε απολυθήκατε;

Πριν δυο χρόνια. Είχαμε την εντύπωση ότι το εργοστάσιό μας πήγαινε καλά. Είχαμε παραγγελίες είχαμε δουλειά, στιγμή δεν σταματούσαμε να δουλεύουμε, όχι ένα και δυο αλλά είκοσι ολόκληρα χρόνια. Ώσπου μια μέρα ενημερωθήκαμε για το λουκέτο.

Δυο χρόνια απλήρωτος, πώς καλύπτετε τα έξοδά σας;

Παίρνω δανεικά από συγγενείς και φίλους. Μέχρι τώρα δηλαδή, γιατί τώρα δεν με δανείζει κανείς. Κουράστηκαν οι άνθρωποι, δεν τους παρεξηγώ, πόσο να βοηθήσουν κι εκείνοι εργαζόμενοι είναι.

Ποια συναισθήματα σας συντροφεύουν όλον αυτόν τον καιρό;

Είμαι απελπισμένος. Δεν ξέρω τι θα γίνει αύριο, εδώ δεν ζω το σήμερα, σκέψεις για το μέλλον δεν μ΄ απασχολούν.

Στο σπίτι πώς έχει η κατάσταση;

Μαλώνουμε κάθε μέρα στο σπίτι. Ντρέπομαι να γυρίσω με άδεια χέρια, άδειες τσέπες. Καταλαβαίνετε, το σπίτι έχει ανάγκες. Τι πατέρας είμαι όταν δεν μπορώ να προσφέρω ούτε ένα ευρώ στα παιδιά μου; Τους λέω τώρα θα πληρωθώ τα δεδουλευμένα, θα βρω δουλειά, αλλά κανείς δεν με πιστεύει πια.

Τι σας λένε;

Φοβούνται το βλέπω στα μάτια τους. Ίσως και να με μισούν. Η ανεργία μου είναι η πηγή των δικών τους κακών.

Γιατί δεν κινηθήκατε δικαστικά αφού σας οφείλονται δεδουλευμένα δυο χρόνων;

Είκοσι χρόνια δούλευα γι αυτούς τους ανθρώπους. Τους πίστευα σαν να επρόκειτο για την δικιά μου οικογένεια. Μου οφείλουν μισθούς δυο χρόνων αλλά εγώ ακόμη τους πιστεύω. Είναι τα πανωτόκια λένε που τους ανάγκασαν να βάλουν λουκέτο. Είκοσι χρόνια είναι μια ζωή.

Όταν μετά από είκοσι χρόνια βγήκατε ξανά στην ανεργία τι σκεφτήκατε;

Στην αρχή είπα, δεν πειράζει είσαι νέος, μην το βάζεις κάτω θα βρεις δουλειά. Μετά όμως άρχισα να τρώω τα χτυπήματα, τα «όχι», τα «θα δούμε», τα «πέρασε τον άλλο μήνα». Κι αργότερα άρχισα να ακούω απροκάλυπτα: «Είσαι πολύ μεγάλος, δεν μας κάνεις». Μέρα τη μέρα έχανα τη γη κάτω από τα πόδια μου.

Χτυπήσατε πολλές πόρτες;

Αμέτρητες, όλοι μου έλεγαν: «Δεν χρειαζόμαστε άλλα άτομα».

Τα μικροέξοδα, καφέ τσιγάρο τα καλύπτετε;

Δεν πίνω καφέ, δεν έχω λεφτά να πιω καφέ. Ακόμη κι όταν μπαίνω σε ένα καφενείο φεύγω πριν έρθει το γκαρσόνι για την παραγγελία. Έφτασα να ζητώ και τσιγάρο, αλλά αυτό που με πείραξε περισσότερο ήταν όταν δεν είχα να δώσω στα παιδιά για το σχολείο. Ο μικρός αναγκάστηκε να σταματήσει το φροντιστήριο, δεν μπορούσαμε να το πληρώσουμε. «Είσαι πολύ δυνατός στα μαθήματα, δεν χρειάζεσαι φροντιστήριο λένε οι δάσκαλοί σου» του είπα, αλλά δεν νομίζω να με πίστεψε.

Συναντάτε πολλούς ανέργους σαν κι εσάς;

Είναι δυστυχώς πολλοί σαν κι εμένα. Τους βλέπω στους διαδρόμους. Καταλαβαίνω από το βλέμμα τους ότι περνούν τα ίδια.

Ζητήσατε και βοήθεια από τους φορείς του τόπου;

Οι εκπρόσωποι, οι φορείς που λέτε, μας υποσχέθηκαν ότι θα μας βοηθήσουν, γρήγορα όμως μας ξέχασαν. Δεν ξέρω, ίσως να μην μπορούσαν να κάνουν κάτι.

Τώρα τι σκέφτεστε;

Δεν με παίρνει άλλο, ούτε δουλειά να ζητάω, ούτε λεφτά. Κουράστηκα. Νιώθω μια έντονη απελπισία να με πνίγει κάθε μέρα και πιο πολύ. Ειλικρινά σας λέω φοβάμαι μην κάνω καμιά τρέλα, αλλά πνίγομαι, δεν μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά.

Τι θα θέλατε να συμβεί;

Θέλω να ανοίξει πάλι το εργοστάσιο. Να βρεθούμε και πάλι όλοι οι εργαζόμενοι. Ίσως θα μπορούσε κάτι να γίνει με τους εργάτες, δηλαδή να πάρουμε τη διοίκηση του εργοστασίου στα χέρια μας. Αν είχαμε λίγη ενημέρωση και λίγη καθοδήγηση ίσως κάτι μπορούσε να γίνει.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.