Ο αιωνιος ροκερ στη Μεση της θαλασσας

Τι είναι το ροκ; Ηλεκτρικά σόλo και καπνοί που θολώνουν την αίθουσα; Ή μια μουσική διαμαρτυρίας που ήταν ανέκαθεν δεμένη με τις πιο εύφλεκτες, ανήσυχες, μαχητικές φωνές του πλανήτη; Έχουν τα ροκ συγκροτήματα ιστορία στην πόλη μας; Αν ρωτούσαμε τον Γιάννη Σαββουλίδη θα είχαμε αμέσως μια καταφατική απάντηση, όσον αφορά το δεύτερο ερώτημα και μια ξεκάθαρη απάντηση για το πρώτο που αποκαλύπτει ότι το ροκ ακόμη και σήμερα συνεχίζει να δίνει τα δικά του κοινωνικά μηνύματα.

Ο Γιάννης Σαββουλίδης, – που το Σάββατο το βράδυ θα τον ακούσουμε με τους «ΔΙΚΤΑΜΟ» στην παραλία της Μέσης στα πλαίσια της εκδήλωσης «Η μπλε πανσέληνος του Ιουλίου» που διοργανώνει ο Σύλλογος Παραθεριστών Μέσης «Οι γλάροι», – υπηρετεί εδώ και 32 χρόνια τη ροκ μουσική και όπως δηλώνει ο ίδιος δεν έχει σκοπό να την εγκαταλείψει. Ξεκίνησε αρχές του 70 να ασχολείται με αυτήν και στο πέρασμα των χρόνων μέσα από διάφορα γκρουπ την υπηρέτησε και την υπηρετεί πιστά.

Για τα νηπιακά βήματα του ροκ στην Κομοτηνή τη δεκαετία του ‘70, για τον ενθουσιασμό και το μεράκι των εμπλεκομένων ώστε να ξεπεραστούν δυσκολίες, όπως η έλλειψη καλών μουσικών οργάνων, αλλά και για τη συναυλία του Σαββάτου ο Γιάννης Σαβουλίδης μιλά στον Πτθ.

Ας τον ακούσουμε:

ΠτΘ: κ. Σαβουλίδη, να γυρίσουμε πίσω στα χρόνια που πρωτοξεκινήσατε… Ποιες ήταν οι τότε συνθήκες;

Γ.Σ.: Ξεκίνησα τη μουσική πορεία μου την δεκαετία του 1970. Τι να πρωτοθυμηθώ από εκείνη την περίοδο. Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο. Διάφορα συγκροτήματα χωρίς όργανα, χωρίς άλλα μέσα, χωρίς χώρους εξάσκησης προσπαθούσαμε να δώσουμε τι δικό μας στίγμα με βάση μόνο το μεράκι μας και τίποτα άλλο, με φτιαχτές κιθάρες, με τύμπανα από φυτίνες, πιατίνια από ζυγαριές που χρησιμοποιούσαν οι παλιοί μπακάληδες. Πολύ δύσκολα χρόνια. Είμαστε όλοι αυτοδίδακτοι. Κάποια στιγμή κάναμε το ξεπέταγμα με τα πρώτα τυμπανάκια, τις πρώτες εμφανίσεις στη γειτονιά όπου μας έβλεπαν τα παιδάκια και μας χειροκροτούσαν. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από εκείνη την εποχή. Τους αυτοσχέδιους χώρους που δημιουργούσαμε για να παίξουμε; Σημασία έχει ότι εγώ παρέμεινα σταθερός σε μια ιδέα, στην ιδέα της ξένης ροκ μουσικής. Έχω παίξει βέβαια όλα τα είδη όλα αυτά τα χρόνια, αλλά είμαι αφιερωμένος και αφοσιωμένος σ΄ αυτό το είδος και όποτε μου δίνεται η ευκαιρία το καλλιεργώ.

ΠτΘ.:Η κοινωνία πώς σας δεχόταν εκείνα τα χρόνια;

Γ.Σ.: Τα χρόνια εκείνα διέφεραν από τα σημερινά, δεν είχαμε κακές συνήθειες. Εμείς παίζαμε γιατί αγαπούσαμε την ξένη μουσική, αλλά παίζαμε και ελληνικά συγκροτήματα Άνιμαλς, Άϊντολς, Τσάρμς, Πασχάλη. Μάλιστα η τότε αστυνομία μας έδινε μια ειδική άδεια τέλεσης συναυλίας, η οποία περιλάμβανε εκτός από τον έλεγχο τον κανονικό, ποιοι είμαστε, τι όνομα έχουμε, και μια λίστα των τραγουδιών που θα παίζαμε. Θυμάμαι ότι κάποια φορά θα παίζαμε το Smoke on the water, επιτυχία την οποία θα παίξουμε και το Σάββατο. Προσπαθώντας ο αστυνομικός να εξηγήσει τον τίτλο του τραγουδιού του φάνηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και μου ζήτησε να το ερμηνεύσω μη τυχόν και είναι ανατρεπτικό. Αυτό βέβαια το 1970 που τα πράγματα ήταν δύσκολα. Eίχαμε και τέτοια προβλήματα μάλιστα μας κόψανε και συναυλία γιατί είχε ένα τραγούδι ξένο που δεν έπρεπε να παιχτεί.

ΠτΘ.:Ήταν δύσκολες εποχές…

Γ.Σ: Δύσκολες εποχές αλλά θα σας πω κάτι για το οποίο πρέπει να θλίβονται οι σημερινοί νέοι που παρακολουθούν τα γεγονότα και τα μουσικά δρώμενα στην πόλη. Κάναμε πρωινή συναυλία στον κινηματογράφο «Ποάλα» και κόψαμε 1188 εισιτήρια, παράσταση η οποία δόθηκε στις 11το πρωί και κράτησε μέχρι τις 1:30,οπότε έφυγε ο κόσμος πήγε να φάει και μετά πήγε στο γήπεδο να δει τον Πανθρακικό που έπαιζε τότε στη Β΄ Εθνική. Ήταν άλλοι καιροί, ο κόσμος περίμενε μια συναυλία δική μας για να σηκωθεί να χορέψει. Και να σημειώσω ότι δεν ήμουν μόνο εγώ που ασχολιόμουν με τη ροκ μουσική, ήταν και άλλοι, όπως ο Νίκος Καραμπαμπάς, ο Γιάννης Ζερβίδης, ο Τίλιος Ζαχαρίας, παλιοί μουσικοί που λείπουν στην Αθήνα, ο Μίμης Μεϊντανίδης, ο Γιάννης Κατέβας, ο Πέτρος Τόκας, ο Νίκος Καμπουρίδης πολλά παιδιά, τα οποία δεν μπορώ να θυμηθώ που σήμερα είναι βετεράνοι, οι περισσότεροι έχουν αποσυρθεί.

ΠτΘ.:Σήμερα κ. Σαβουλίδη τα περισσότερα ροκ συγκροτήματα τα έχουν καπελώσει οι πολυεθνικές εταιρείες οι όποιες και τις περισσότερες φορές τα εγκαταλείπουν. Για αυτό ίσως είναι και ελάχιστα αυτά τα οποία είναι γνωστά στο ευρύ κοινό…

Γ.Σ.: Είναι πάρα πολλά τα ροκ συγκροτήματα και μάλιστα θα έλεγα ότι υπάρχει υπερπληθώρα. Δεν φαίνονται όμως στο στερέωμα, δεν εμφανίζονται ποτέ, μένουνε στις γειτονιές τους, στις πόλεις τους. Η διαφορά είναι όμως ότι σήμερα τα παιδιά σπουδάζουν μουσική και από την στιγμή που σπουδάζουν είναι και πιο καλλιεργημένα, πιο έντεχνα όσον αφορά στη μουσική απ’ ό, τι είμαστε εμείς και αφοσιώνονται και σε άλλα είδη μουσικής. Αυτή τη στιγμή στην Κομοτηνή παίζουν χίλια παιδάκια πιάνο, τα οποία δεν φαίνονται και ούτε πρόκειται να φανούν. Εμείς μείναμε οι εμπειρικοί μουσικοί οι οποίοι καταθέτουμε την ψυχή μας και όσοι θα έρθουν στο Σάββατο να παρακολουθήσουν την εκδήλωση, θα δουν 3 μουσικούς που παίζουνε τόσο γεμάτα, τόσο μεστά, που πραγματικά θα μείνουν ενθουσιασμένοι.

ΠτΘ.: Όλα αυτά τα χρόνια παραμείνατε στην πόλη παίζοντας ροκ και μετέχοντας σε συγκροτήματα;

Γ.Σ.:Ναι, εκτός όμως από τα μουσικά συγκροτήματα, επειδή στη ζωή μας ανοίγουν διάφορες παρενθετικές μουσικές σελίδες, πολλοί από εμάς άλλαζαν συνεχώς σχήματα. Έτσι συμμετείχαμε και σε ένα γκρουπ του Θανάση Γκαϊφύλλια και τον ακολουθούσαμε στις συναυλίες, στη Σάμο, στην Αθήνα και όπου αλλού προέκυπτε. Η συνεργασία αυτή κράτησε 2 χρόνια και μετά κάποια στιγμή σταμάτησε. Από τον Θανάση πήραμε πολλές εμπειρίες και διδαχτήκαμε πολλά.

ΠτΘ.:Είχατε δημιουργήσει και κάποιο γκρουπ στην Κομοτηνή;

Γ.Σ.: Βεβαίως, το γκρουπ «κακές συνήθειες» για πέντε χρόνια, με το οποίο παίζαμε στα μπαράκια αλλά επειδή κιθάρα έπαιζε ο κουμπάρος μου ο οποίος πριν δύο μήνες έφυγε στην Κύπρο με μετάθεση αναγκαστικά τώρα έκανα το σχήμα με κάποια άλλα παιδιά δίνοντάς του την ονομασία «ΔΙΚΤΑΜΟ».

ΠτΘ.:Γιατί το ονομάσατε έτσι;

Γ.Σ.: Του δώσαμε το συγκεκριμένο όνομα γιατί και εμείς παράγουμε ουσία φαρμακευτικής μορφής για τον κόσμο.

ΠτΘ.:Το ροκ με το στυλ του, τη μουσική του, το στίχο του έδινε τη δύναμη να παλεύουμε για τα όνειρά μας. Πιστεύετε ότι ακόμη και σήμερα συνεχίζει να προσφέρει το ίδιο;

Γ.Σ.: Ναι, συνεχίζει, αλλά όχι όλα τα είδη της ροκ μουσικής, η heavy metal για παράδειγμα είναι για τους απελευθερωμένους, εμείς όμως αυτό το είδος δεν το καλλιεργούμε. Τα τελευταία χρόνια παίζουμε τεχνορόκ, παίζουμε ροκ εντ ρολ, δωδεκάμετρα, παίζουμε δηλαδή μαλακά, ήπια τραγούδια για να μπορεί να τα παρακολουθεί ο κόσμος.

Όσον αφορά αυτό που με ρωτήσατε σαφώς και το ροκ συνεχίζει να περνά τα μηνύματά του. Στο ξένο τραγούδι φυσικά δεν περνά άμεσα στο κόσμο.

ΠτΘ.:Έχει όμως κοινό η μουσική ροκ;

Γ.Σ. Ναι, έχει κοινό. Θα σας πω όμως το εξής: Κάποτε υπήρχαν στην Κομοτηνή ένα – δυο ζαχαροπλαστεία με Τζουκ Μποξ όπου πηγαίναμε και ακούγαμε τη μουσική που θέλαμε για παράδειγμα στο ζαχαροπλαστείο. Όταν πηγαίναμε εκεί ο Νεντίμ μας έλεγε παιδιά πάρτε εσείς τι δίσκους θέλετε, τους βάζαμε στο Τζουκ Μπόξ, ρίχναμε την δραχμούλα και ακούγαμε. Μόνο σε αυτά τα σημεία μας δινόταν η ευκαιρία να ακούσουμε τη μουσική που θέλαμε. Μετά από χρόνια έγιναν οι Παμπ. Σήμερα όμως τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να ακούσουν μουσική και να τη χορτάσουν σε πολλά μέρη, όπως στα μπαράκια. Θέλω να πω ότι υπάρχουν τρόποι να ακούσεις αυτή τη μουσική, εν αντιθέσει με τα δικά μας χρόνια που δεν είχες τέτοιες ευκαιρίες. Άκουγες τη μουσική που σου άρεσε μόνο μέσα από συναυλίες.

ΠτΘ.:Δίνατε και συναυλίες;

Γ.Σ.:Κάθε ενάμιση μήνα κάναμε μια συναυλία, παίζαμε 25 τραγούδια, βγάζαμε 10 καινούρια αφήναμε 10 στην άκρη και ούτω καθεξής.

ΠτΘ.:Υπήρχαν χώροι συναυλιακοί;

Γ.Σ.:Μόνο στους κινηματογράφους και μάλιστα τα «Αστέρια» είχαν πολύ καλή ακουστική, όπως και στο ΡΕΞ αλλά και στον κινηματογράφο ΠΟΑΛΑ ορισμένες φορές όταν θέλαμε να βάλουμε περισσότερο κόσμο. Γιατί τους γεμίζαμε τους κινηματογράφους, παρόλο που οι συναυλίες ήταν πρωινές. Μάλιστα υπήρχαν και ζευγαράκια που χόρευαν.

ΠΤΘ.:Ποιοι αποτελούν το «ΔΙΚΤΑΜΟ»; Τι θα ακούσουμε το Σάββατο;

Γ.Σ.: Το συγκρότημα αποτελείται από εμένα το Θωμά Αραμπατζή, που παίζει ηλεκτρική κιθάρα και τον Παναγιώτη Μαργαριτόπουλο που παίζει μπάσο, κιθάρα και τραγουδάει. Παρόλο που φαινόμαστε έτσι λίγοι, λιτοί το λέω και το τονίζω και από τις πρόβες που κάνουμε κάθε μέρα με τα παιδιά ότι αυτά τα 25 τραγούδια που έχουμε συμπεριλάβει στο πρόγραμμα θα παιχτούνε πάρα πολύ καλά. Καλύπτουν πάρα πολλά γούστα, σχεδόν όλες τις ηλικίες, τους νέους ακόμα και την νοσταλγία των παλιών και εγώ λέω 2-3 τραγουδάκια για τους πολύ παλιούς. Είμαι απόλυτα βέβαιος για την επιτυχία της εκδήλωσης.

ΠτΘ.:Υπαινίσσεστε ότι ένας οπαδός της ροκ πενήντα ετών είναι πολύ παλιός;

Γ.Σ.: Επειδή είμαι αυθόρμητος και ειλικρινής και μ΄ αρέσει να λέω τα πράγματα όπως είναι εγώ παίζω τύμπανα και ντραμς. Από κάποια ηλικία και μετά μπορείς να αρχίσεις να κουράζεσαι και να μην αποδίδεις όπως πρέπει. Εγώ δε νιώθω κάτι τέτοιο και συνεχίζω. Αν νιώσω κάποια στιγμή τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν προφανώς θα αποσυρθώ. Τώρα δεν μπορώ να πω ότι θα αποσυρθώ, συνεχίζω σταθερά και σίγουρα.

Πριν από κάποια χρόνια σε ένα Φεστιβάλ στον Έβρο όπου παίζαμε ροκ συγκροτήματα ήμουν ο μόνος 40άρης, όλοι οι άλλοι ήταν 17-18 χρονών. Πριν ανεβώ να παίξω με σταμάτησε κάποιος και με ρώτησε αν παίζω ντραμς. Όταν του απάντησα καταφατικά με ρώτησε αν παίζω ροκ. Του απάντησα ναι και θα συνεχίσω να παίζω. Αλίμονο αν παρατήσω τη μουσική.

ΠτΘ.:Το «ΔΙΚΤΑΜΟ» θα συνεχίσει ως σχήμα και στο μέλλον;

Γ.Σ.:Το ΔΙΚΤΑΜΟ όχι γιατί τα παιδιά έχουν ένα άλλο σχήμα με άλλα παιδιά. Κατά κάποιο τρόπο τα δανείστηκα τώρα για να μπορέσουμε να κάνουμε αυτή τη δουλειά. Προσεχώς θα δούμε ποια ονόματα θα κυκλοφορήσουν και με ποια μορφή θα γίνει το σχήμα. Ένα είναι βέβαιο ότι σχήμα θα έχω πάντα.

ΠτΘ: Σας ευχαριστούμε πολύ.

Γ.Σ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.