Νυχτες τζαζ μουσικης στο Αλαβαστρο

Ο Κώστας Μαγγίνας στην κιθάρα, ο Peter Saltchev στη φωνή, ο Γιώργος Σμυρνής στο ακουστικό μπάσο και Νίκος Βαργιαμίδης στα τύμπανα δημιούργησαν μια ζεστή ατμόσφαιρα προχθές το βράδυ στο καφέ Αλάβαστρο, σε ήχους jazz standards. Έπαιξαν κομμάτια από το βασικό ρεπερτόριο της jazz και κέρδισαν τις εντυπώσεις του κοινού, σε μεγάλο βαθμό μουσικών της πόλης.

Ο Κώστας Μαγγίνας μίλησε λίγες ώρες πριν τη συναυλία για την ενασχόλησή του με τη μουσική, το ρόλο του αυτοσχεδιασμού στη jazz, την πολύ καλή συνεργασία με τον Peter Saltchev, που πολλοί δικαιολογημένα αποκαλούν νέο Σινάτρα. Η συναυλία κράτησε μέχρι τα μεσάνυχτα και οι συμμετέχοντες ζήτησαν κι άλλες παρόμοιες βραδιές στο Αλάβαστρο.

Την άνοιξη στο στούντιο

Για τη γνωριμία του με τον Peter Saltchev εξήγησε ότι τον πρωτοάκουσε σε ηχογραφήσεις στη Βουλγαρία πριν τέσσερα χρόνια, ενώ η συνεργασία τους ξεκίνησε λίγο αργότερα στη Θεσσαλονίκη. «Είναι ίσως ο μοναδικός τραγουδιστής jazz, που μ’ αρέσει να παίζω μαζί του. Την άνοιξη ετοιμάζουμε μια δουλειά για το στούντιο, ντουέτο κιθάρες και φωνή. Θα παίξουμε jazz standards, της δεκαετίας του ’30 και ’40, με όργανα όχι και τόσο συνηθισμένα όπως είναι ο βουλγάρικος ταμπουράς, το μαντολίνο, μια δωδεκάχορδη κιθάρα κουρδισμένη σε κέλτικα κουρδίσματα».

Το πάντρεμα της jazz με άλλα μουσικά όργανα είναι το φυσικό αποτέλεσμα της πορείας των μουσικών. Ο Κώστας Μαγγίνας εξηγεί ότι «δεν προκύπτει με συνειδητή προσπάθεια για να γίνουν με περίπλοκο τρόπο καινούρια πράγματα και με τη χρήση βαρύγδουπων όρων. Είναι πράγματα που υπάρχουν μέσα μας. Ξεκίνησα παίζοντας ροκ μουσική. Μετά από κάποια περίοδο που άκουγα jazz αυτά τα ακούσματα έφυγαν και με τον καιρό επανήλθαν».

Άρωμα Αμερικής

Την jazz που ξεκίνησε από την Αμερική και βρήκε έδαφος σε κάποιες χώρες της Ευρώπης έλληνες μουσικοί την γνώρισαν εκτός συνόρων κι όσοι επανήλθαν δημιούργησαν τα «ελληνικά σχολεία». Ο Κώστας Μαγγίνας αναγνωρίζει ότι για τη γενιά του ήταν φυσικό να φύγουν έξω. Ο ίδιος σπούδασε κιθάρα στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών και στο Ωδείο Βορείου Ελλάδος και το 1987 συνέχισε στη Βοστώνη, στο Berklee College of Music με υποτροφία. Ήταν η αρχή για να συγχρωτιστεί και να συνεργαστεί με γνωστά ονόματα της jazz, όπως οι Milt Hinton, Ran Blake, Kenny Burell, Houston Pearson, Charles Davis, αλλά και να φτιάξει δικά του γκρουπ στη Βοστώνη. «Είναι πολύ καλή εμπειρία όχι μόνο το να πας στην Αμερική για να σπουδάσεις αλλά και να βρεθείς στο χώρο που γεννήθηκε αυτή η μουσική και λειτουργεί διαφορετικά από ό,τι στην Ευρώπη. Οι εμπειρίες που αποκτάς ακούγοντας live αυτή τη μουσική, βλέποντας τους μουσικούς να παίζουν στο ένα μέτρο μπροστά σου, σε μικρούς χώρους, είναι καθοριστική.

Οι περισσότεροι έλληνες τζαζίστες έχουν γυρίσει πίσω στην Ελλάδα. Παλιά δεν υπήρχε κάποιος που μπορούσε να δείξει πολλά. Όταν ξεκίνησα ήμουν περισσότερο αυτοδίδακτος, ενώ τώρα έχω μαθητές. Αυτοί είναι πολλοί πιο τυχεροί από μένα γιατί έχουν την ευκαιρία να μάθουν εδώ κάποια πράγματα».

Απόψε αυτοσχεδιάζουμε

Για τον Κώστα Μαγγίνα η άποψη ότι η jazz είναι ελιτίστικη μουσική δε στέκει, αν και κάποιες φορές οι ίδιοι οι μουσικοί συμβάλουν στο να διαμορφωθεί αυτή η άποψη. «Βασίζεται στον αυτοσχεδιασμό, στο να παράγεις μουσική στην πραγματική έννοια του χρόνου, αλλά στην ουσία είναι μία μουσική πολύ διονυσιακή. Έχει αυτό το στοιχείο της τελετουργίας που υποτίθεται ότι είχε παλιά η μουσική και χάθηκε στη δυτική κοινωνία. Είναι μια μουσική που δεν είναι δύσκολη κατά βάθος κι εξαρτάται από τον τρόπο που παίζεται, από το αν με το πλησίασμα που της κάνουν φαίνεται λίγο εγκεφαλική…»

Η ανταπόκριση του κοινού σε μια μουσική βραδιά εξαρτάται εν πολλοίς από το χώρο, όταν πρόκειται για μουσική ατμοσφαιρική, όπως η jazz. «Προτιμώ να παίζω σε μικρούς χώρους, όπου υπάρχει μια άμεση επαφή με τον κόσμο. Το να παίζω σε μεγάλες αίθουσες συναυλιών, χώρους με πολύπλοκα συστήματα ήχου δεν είναι και ό,τι καλύτερο. Όσο για το ρόλο του κοινού… Μπορεί να είναι πενηντάρηδες και ν’ αντιδράσουν μ’ ένα πολύ αυθόρμητο τρόπο» ομολογεί ο Κώστας Μαγγίνας.

Η jazz στην Ελλάδα έχει βρει την έδρα της σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και κατά καιρούς ανθίζει και σε μικρότερες πόλεις. Ο Κώστας Μαγγίνας από την εμπειρία του σε περιοδείες αναγνωρίζει ότι κοινό υπάρχει. «Σε συναυλίες που κάνω με αμερικάνους μουσικούς είναι πάντα πολύ πετυχημένες. Στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα κατά καιρούς υπάρχουν χώροι που ευνοούν αυτό το είδος. Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει μια τάση επιστροφής σε μικρούς χώρους, ενώ πριν αρκετά χρόνια επικρατούσαν οι μεγάλοι χώροι, ο Μύλος για παράδειγμα».

Στο Αλάβαστρο, ο Κώστας Μαγγίνας εμφανίστηκε με τον Peter Saltchev, ένα πηγαίο ταλέντο. Με μεταπτυχιακές σπουδές στο Κονσερβατόριο της Βοστώνης ο Peter Saltchev δεν ανήκει στους μουσικούς που ασχολούνται με την παραδοσιακή βουλγάρικη μουσική. «Παίζω με τον Peter γιατί όταν παίζουμε μαζί γίνονται πράγματα που τα βρίσκω ενδιαφέροντα και σημαντικά να τα δουλέψω».

Στη σχέση της jazz με τον αυτοσχεδιασμό τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν αυτό που συμβαίνει, γιατί όπως λεει κι ο Κώστας Μαγγίνας είναι αναπόσπαστο κομμάτι. «Δε μπορείς να κάνεις jazz χωρίς αυτοσχεδιασμό, γι’ αυτό και κάνω jazz. Για να παίξεις καλά μουσική πρέπει να μπορέσεις ν’ απαλλαχτείς από το εγώ σου γι’ αυτό και το βρίσκω ενδιαφέρον. Για κάθε μουσικό έχει ενδιαφέρον να προσπαθήσει να συγκεντρώνεται πολύ εύκολα σ’ αυτό που κάνει, χωρίς να επηρεάζεται από τους εξωτερικούς παράγοντες και το να προσπαθήσει να είναι αληθινός παίζοντας μουσική.

Ο κόσμος, νιώθω ότι εκτιμάει περισσότερο κάποιον που κάνει αυτό που βγαίνει από την ψυχή του παρά αυτόν που προσπαθεί να κάνει κάτι για να ευχαριστήσει το ακροατήριό του».

Η εξέλιξη για ένα μουσικό είναι να βγάζει πράγματα μέσα από την ψυχή του. «Παλιά ερχόταν κάποιος και μου ‘λεγε ότι παίζω ωραία κιθάρα. Τώρα, έρχονται και μου λένε ότι η μουσική τους έχει αγγίξει κι αυτό είναι μεγαλύτερο κομπλιμέντο».

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.